thumbnail: null
thumbnail: null

Getest: borduurmachine Laura Ashley van Brother

Wie borduurmachine zegt, denkt nog vaak aan ouderwetse bloempatronen en vreselijk moeilijk instelbare machines. Maar kan een naaileek ook aan de slag met zo'n borduurmachine? Wij deden de test!

mgeysmans

Toegegeven: zonder enige uitleg is er geen beginnen aan bij deze machine. Wees er daarom steeds zeker van dat je een machine koopt bij een verdeler die in zijn verkoopservice ook enkele lessen garandeert. Wij kregen uitleg over de Innovis 5000, ook wel gekend als de borduurmachine van Laura Ashley. Van de prijs zult u allicht even schrikken: 5.299 euro. Een pak geld, maar daarvoor krijgt u wel 1.200 naaifuncties in de plaats, kan u 16 verschillende types knoopsgaten maken, heeft u de keuze uit 565 decoratieve steken, 6 verschillende alfabetten in 2 verschillende groottes, 282 borduurmotieven, een bloemenalfabet (al moet je al goed geoefend zijn om de letters te ontwaren) en 2 usb-poorten waardoor u nog meer patronen op uw machine kan zitten.

De Laura Ashley-borduurmachine onderscheidt zich bovendien door de meer hippe beschikbare patronen. Naast de aloude zonnebloem, roosjes en krulletjes vind je er ook decoratieve, meer abstracte tekeningen die perfect zouden staan op uw (zelfgemaakte?) gordijnen.

Maar is het ook simpel om met te werken?

De eerste stap is om je stof tussen de borduurramen op te spannen. Om dat stapje gemakkelijker te maken raadt men aan om eerst filmoplast (plakkend papier) tussen de borduurringen te spannen. Knip de filmoplast op maat van de ringen en verwijder daarna de beschermfolie zodat je enkel met een plakkend blaadje tussen de ringen blijft zitten. Daarop kan je nu je stofje vasthechten. Zorg ervoor dat de borduurringen na het tussensteken van de filmoplast terug goed worden vastgeklikt en aangedraaid.

Na het aanbrengen van de stof is het tijd om de borduurringen vast te maken aan de borduurmachine. Dat gaat relatief simpel, zolang je de instructies op de touchscreen van je naaimachine maar volgt. Vervolgens kan je aan de slag: je kan een naam maken met de letters, het voorzien van een figuurtje langs, boven of onder de naam en via een simpele knop kijken hoe alles binnen je borduurringen past. Het enige nadeel: heel wat figuurtjes van Laura Ashley zelf kan je niet verkleinen of vergroten, je zit dus met een vast formaat, waardoor de borduurtekeningen niet binnen de kleinere borduurringen passen. Dat betekent ook dat u geen kleine Laura Ashley-versieringen kan maken op een handdoek, maar de voorafgaande grootte moet aanhouden.

Als je compositie klaar is, druk je op de touchscreen op naaien. Belangrijk daarbij is echter dat het persvoetje naar onder staat en dat je op het start/stopknopje drukt. De machine begint anders niet vanzelf te naaien. Gelukkig beschikt de machine zelf over een duidelijke handleiding, die je kan aflezen op zijn touchscreen, zo weet je altijd waarvoor ieder knopje dient.

Het resultaat? Voor vrouwen die graag letters borduren is dit een prachtmachine. In tegenstelling tot andere naaimachines krijg je een op-en-top recht en zeer professioneel ogend resultaat bij de letters. Het feit dat de machine zelf elke draad afknipt zorgt ervoor dat je ontwerp meteen klaar is. Ook dames die houden van de aloude bloemetjes, of kindertekeningen kunnen met deze machine zeker hun hart ophalen, maar verwacht er ook geen al te trendy creaties van. Het blijft een borduurmachine, waardoor het resultaat van bloemetjes soms een beetje oubollig aanvoelt.

Wie was Laura Ashley eigenlijk?

Het was 1952. Laura Mountney en haar man Bernard Ashley waren allebei in Londen opgegroeid, ze waren hun jonge jaren in de oorlog verloren (in 1940 waren ze respectievelijk 15 en 14), ze waren arm en de platgebombardeerde Britse hoofdstad was nog een ruïne. Op een tentoonstelling in het Victoria and Albert Museum werden ze als door de bliksem getroffen door Victoriaans traditioneel handwerk.

Zij door de romantische bloemmotieven, hij door de druktechniek.

Thuisgekomen begon Laura te experimenteren met hoofddoeken om haar eigen spichtige haar te bedekken. Bernard ontwierp een kleine machine om katoen te bedrukken. Met Kerstmis 1953 kocht het warenhuis John Lewis twee dozijn hoofddoeken. Ze verdwenen in een oogwenk, net zoals de nabestelling.

In 1954 stichtten de twee de Ashley Mountney Company: Laura ontwierp nu ook keukenhanddoeken en Bernard drukte op almaar grotere machines.

Ze werkten hard. Bernard reed met de doeken stad en land af en Laura bedacht vrouwelijke, huislijke, lieflijke jurken: de Victoriaanse countrystijl van Wales. Ze was wel in Wales geboren, maar dan in het donkerste steenkolengebied. Haar stijl was een droom, een tegenbeeld.

In de jaren zeventig veroverde 'Laura Ashley', zoals het bedrijf inmiddels heette, de hele wereld, met winkels van de Verenigde Staten tot Japan. Over hun behangpapier zei Bernard: "Het lijkt op bankbiljetten drukken." Ze verdienden fortuinen. Bernard werd een karikaturale jetset-miljonair. Hij kocht een jacht in Saint-Tropez, een fors kasteel in Frankrijk (Remaisnil), een huis op de Bahamas, en - op de vlucht voor de fiscus - een joli hôtel uit de 18de eeuw in Brussel (Hertogsstraat 43). Laura volgde schoorvoetend.

Bernard was een bullebak die zijn vrouw graag publiekelijk beledigde: "Laat meteen die schmink verdwijnen!" Hij verbood haar naar bestuursvergaderingen te komen en bereidde in 1985 tegen haar zin een beursgang voor.

Op 7 september 1985 werd ze 60. Dat vierde ze bij haar dochter Jane, die net was bevallen. Laura wilde geen feest. "Toastbrood met een gepocheerd ei als ontbijt was voldoende", zei Jane achteraf. Die nacht stond ze op om naar de badkamer te gaan. Ze kende het huis niet en viel van de trap. Ze verloor het bewustzijn en overleed tien dagen later.

MG/MAG

Niet te missen