Limbolink

Eerder verschenen nieuws

video van de week

cd/ep review van de week

Review

Kunnen konijnstallen goede muziek voortbrengen? Door de band genomen durven we zeggen dat dit niet het geval. Bij ons weten zijn konijnen alles behalve muzikaal -tenzij het ritmisch getik van vallende keutels meetelt- maar konijnenstallen gevuld met Loonse muzikanten zijn dat wél.

Vodz stuurde een hele tijd geleden een mailtje naar deze redactie. Of wij wisten hoe je aan meer concerten kon geraken? Door jezelf goed te promoten, was ons antwoord, maar in de eerste plaats moet je dan goeie nummers hebben en die inblikken op pakweg een cd. Die boodschap knoopten de heren van Vodz prima in de oren. Ze trokken, echt waar, een verlaten konijnenstal in om hun nieuwe cd op te nemen met een begaafd amateur-geluidstechnicus en de prima plaat 'Into the Woods' werd geboren.

We horen een beetje postpunk, hier en daar wat country-invloeden, maar toch vooral een volwassen band met een heerlijke hang naar melancholie. Een groot stuk van die melancholie wordt veroorzaakt door de stem. De zanger heeft een stem die je pakt en niet meer loslaat. Dat begint al meteen met het aanstekelijke 'Hand of God'. Ons doet Vodz bij momenten denken aan oude gloriën als Violent Femmes, de jonge Nick Cave en zelfs heel af en toe aan The Cult, toen dat nog geen hardrockband was.

De donkerte in de songs is die van The Editors of White Lies, maar dan een tikje hoekiger, minder commercieel. Vodz weet perfect te combineren tussen het gaspedaal helemaal induwen richting rauwe punkpop a la The Stooges -luister maar eens naar 'Chaussée d'Amour'- en intiem uit de hoek komen.

Helemaal aan het eind durven ze het ook nog aan om 'Ain't No Grave' van Johnny Cash te coveren. Laat er geen twijfel over bestaan; de versie van Cash is stukken geloofwaardiger, maar deze versie mag er ook gerust zijn. Kortom, Vodz heeft heel goed begrepen hoe ze zichzelf in de kijker moeten zetten. Die hulp van onze redactie gaan ze niet echt meer nodig hebben.

MaLu