"Leuk zo'n rustdag. Philippe en ik hebben geslapen als een roos. Pas om tien uur gingen de ogen open. Het was heel stil in kamer 14. Na het ontbijt zijn we anderhalf uur gaan losfietsen.
We hadden niet eens een gemiddelde van 30 km per uur. Toen we onderweg stopten voor een koffietje, viel het voor het eerst echt op dat ons groepje erg klein is geworden. We zijn nog met zes, stel je voor. De bus wordt vanaf nu veel te groot. We missen Jurgen en Frederik. Ik heb ze gisteravond en ook vanmorgen allebei een sms'je gestuurd om ze een beetje te steunen. Jurgen heeft via Philippe geantwoord dat het hem in verhouding goed gaat. Morgen voor de start van de volgende rit gaan we hem met de hele ploeg een bezoekje brengen.
Het zal emotioneel zijn, maar ik vind dat we dat moeten doen. Het zal Jurgen een hart onder de riem zijn en ons evenzeer. We hebben om elf uur met de ploegleiding vergaderd over het vervolg van deze Tour. Twee doelstellingen liggen voor de hand: we gaan met Philippe voor groen en met Greipel voor een ritzege, maar we gaan niet zelf de koers in handen nemen. Daar zijn we niet talrijk genoeg meer voor.
Tussendoor mag hij die zich geroepen voelt ook eens aan zichzelf denken. Ik ga het rittenschema goed bestuderen en checken welke etappe mij zou kunnen liggen. Ik wil wat proberen. Ik voel me immers steeds beter worden. Zoals de ploegleiders het vanmorgen raak typeerden: Philippe en Jelle fietsen fluitend rond, die rijden precies een andere koers, terwijl heel veel concurrenten er uitzien als lijken, zeiden ze. Dit moet deuren openen voor nog goede resultaten.
Onderstussen staat mijn voorhoofd vol strepen van de zon die door de gaten van mijn valhelm prikt. Dat is kenmerkend voor mij. Zoals ook de rust die ik blijkbaar uitstraal. En ik oog scherp, vindt mijn vader, hoewel ik in deze Tour nog geen gram ben afgevallen. Mijn vader volgt de Tour met de mobilhome. Oh ja, even nog het menu van vandaag: vanmiddag aten we pasta met kip, seffens zal het lekkere risotto zijn."