"Tien minuten tussen lachen en surrealisme, 7 meter tussen leven en dood"

19/08/'11 Pukkelpop Stilaan duiken meer en meer getuigenissen op van mensen die de ramp op Pukkelpop donderdagavond van dichtbij hebben meegemaakt. Zo ook onze reporter, die er in de vooravond van de muziek stond te genieten. Dit is zijn relaas.

Ik stond onder de dubbele punttent achter de bomenrij voor het hoofdpodium. Die kleine tent met banken en tafels om te eten zat propvol. Iedereen schoof naar het midden want aan de kanten bood ze geen beschutting tegen wat toen nog een ferme plensbui was. Veel mensen namen beelden van de wapperende vlaggen, eerst bij vreemd daglicht tegen een dreigende lucht, daarna enkel wapperend in het licht van de spots op de wei.

Fantastische omstandigheden voor buitengewone foto’s, zeg ik nog tegen mijn vriendin. Mensen gillen als er door de wisselende wind weer een douche ijskoud regenwater binnenwaait. Er wordt nog gelachen. En gefotografeerd. En gefilmd.

Dan kijken we omhoog en zien het gescheurde zeil wapperen. De beelden enkele weken geleden van een festivalpodium dat in de Verenigde Staten ergens door een orkaan wordt omvergeblazen, schieten even door het hoofd. "Weg hier", roep ik, zonder twijfel niet als enige. Dat lukt nog zonder echte paniek. Zelfs met een kruk wordt ik niet omvergelopen of geduwd. Mensen springen wel over tafels en kruipen eronder, de striemende regen in.

Na tien passen kijk ik om en zie de masten staan waaraan zeil wappert. De kabels zijn nog strak gespannen en ik denk bij mezelf, t’ was paniek voor niets. Na nog eens vijf passen kijk ik nog eens om en zie een van de twee tentmasten neerkomen. Op niemand, gelukkig.

Daarna viel er niet veel meer te zien. Het was weglopen voor de pijn van de hagel en vooral niet omhoog kijken. Eerst enkele meter verder naar de muur met eetstandjes, maar daar waait ook een en ander om. Dan maar terug richting omgewaaide tent om onder een punt van het zeil – een van de vier punten waar de tent mee aan de grond vaststond – proberen beschutting te zoeken. Onder de meeste banken tussen de gevallen tentmasten liggen mensen te schuilen voor de hagel, zie ik uit een ooghoek.

Onder het zeil zaten al een handvol mensen, in totaal werden het er vijftien schat ik. Trappelen met de voeten om zoveel mogelijk hagel te vermijden, en met de armen het zeil omhoog houden. Het is pikkedonker, ook buiten. Een vrouw van middelbare leeftijd zit onder het zeil op de grond. Een man komt voor haar op zijn knieën zitten in de regen – goddank is het hagelen gestopt – met zijn hoofd onder de tent. Ze beginnen teder te zoenen. Om haar te kalmeren? Uit weer opgelaaide passie? Die vraag stel ik me achteraf. Op dat ogenblik is het een gewoon festivaltafereel.

Een jonge vrouw komt snikkend onder het zeil schuilen. Ze zegt dat er mensen buiten bewustzijn onder de tentmasten liggen. Dat er misschien doden zijn… Mijn vriendin probeert haar te troosten. Het koppel kust onverstoorbaar verder. Om hun zenuwen te bedaren, denk ik. De jonge vrouw blijft snikken. Als hier maar geen doden vallen, denk ik.

Zou je je dochter niet bellen? Ik probeer met mijn doorweekte handen en op één been staand een sms te versturen. Er komt meer licht onder het zeil dankzij het display van een of twee iphones. De stemmen worden na het geraas weer verstaanbaar.

Iemand - van de security? – komt vlug onder het zeil vragen of met iedereen alles in orde is. Het is zelfs gezellig, maar koud... Er is weer daglicht.

Als we onder het zeil uitkomen, zijn een handvol fitte kerels op zeven meter van ons een omgevallen mast omhoog aan het duwen – één twee hop, één twee hop – er liggen meerdere mensen onder. Met één been kan ik niks. Dus strompelen we richting…. ja waar naar toe? Iedereen wordt door de security uit de club-tent vlakbij gedreven. Mijn gsm is doornat, onhoorbaar en soms zonder licht. Maar we hebben bericht gehad van de kinderen dat ze ongedeerd zijn, valt af te leiden uit het feit dat hun sms’en binnen kwamen na de HBVL-sms over een ingestorte tent en mogelijk gewonden.

De mast op de mensen is intussen weg. Een mens ligt er nog. Er is een blauw kampingtentje over hem gezet. Ik zie een wandelschoen binnen tegen het tentzeil drukken, maar geen beweging. Brandweermannen zijn er, ook politie, maar ze kunnen niets doen. Er worden hekken met zwart zeil rond de mens – man? vrouw? – gezet. Hij/zij stond een half uur eerder op enkele meter van ons misschien ook het onheilspellende licht op de vlaggen te bewonderen.