Wind

17/12/'11 Graffiti Aflevering nr. 1146 - Vorig weekend nog wat bladeren geharkt. De klus was bijna geklaard, maar omdat het vroeg donker werd en ik niet meer zag wat ik deed, moest ik ermee ophouden. Toen ik de volgende ochtend naar buiten keek, merkte ik dat het probleem zich dankzij de wind vanzelf had opgelost. Er lag geen enkel blad meer op het gras. De wind, mijn goede vriend. De volgende nacht werd ik lang wakker gehouden door het gieren van een stormwind en het geluid van dakpannen die aan het schuiven waren. De wind, m’n vriend? Ik was er niet meer zo zeker van.

I feel it fan my face and ears. Feel it
ruffle my hair - sweeter, it seems,
than any woman’s fingers.

Het bleef lang droog, tot enkele weken geleden. De scheepvaart begon moeilijkheden te ondervinden omdat het waterniveau zo laag stond. Een sterke ‘wind of change’ heeft het evenwicht brutaal hersteld. Vandaag zag ik op heel wat plaatsen beekjes en vijvers die al tot aan de rand gevuld waren.

Er waait ook een onverwachte, nieuwe wind in Rusland. Wind van de democratie. Westenwind.
De Russen kwamen op straat om de verkiezingsfraude aan te klagen. Jarenlang leken ze genoegen te nemen met president Poetins afbouwen van de democratie in ruil voor meer welvaart. Er werd gezegd dat het westerse politieke model niet in de Russische cultuur paste. Rusland heeft ‘sterke leiders’ nodig, met ‘harde handen’.
Een opluchting dat blijkbaar niet elke Rus het daarmee eens is. Blij dat we eindelijk horen dat Russen dezelfde vrijheden willen als wij.

Al meer dan een half jaar volg ik de perikelen van de zwanenfamilie op de grote vijver. In de lente hadden ze nog drie kleintjes, maar één ervan viel aan een roofdier ten prooi.
Tot diep in de zomer was ik soms bang om te dicht in hun buurt te komen, omdat de moeder heel agressief op me begon te blazen en akelig hard met haar vleugels sloeg. Als ze met hun vier het pad versperden, dacht ik er niet aan om door te lopen, zo’n dreigend kabaal maakten de ouders. Maar naarmate de zomer vorderde en de zwanen van de vissers eten kregen, werden ze vriendelijker en kon je zelfs vlak naast hen blijven staan als je ze op je pad tegenkwam. De twee jongeren werden groter maar bleven nog altijd opvallend dicht in de buurt van de ouders.
Zelfs nu de winter gekomen is, veranderde er niets aan die situatie. Misschien waren de vogels zo tam geworden dat ze hun natuurlijke instincten verloren waren en voor altijd samen zouden blijven.
Op mijn wandeling vorige week schrok ik wel even toen ik de ouders op de grote vijver zag met maar één lid van de kroost. Waar was die andere naartoe? Mijn hart begon sneller te slaan. Ik zocht de hele vijver af, maar zag hem niet. De dag voordien zaten ze nog allevier vlak voor me en had ik met hen ‘gepraat’ - de jonge vogels reageerden met een lief, zacht fluitgeluid. Moeilijk te horen, maar zo de moeite waard.
Een dag later leek alles anders. Dit ogenblik zat er al lang aan te komen, en eigenlijk had ik opgelucht moeten reageren, maar toch stemde het me bedroefd. De akelige gedachte dat de andere vogel na al die maanden toch nog aan een roofdier ten prooi zou gevallen zijn, ging ook even door mijn hoofd. Ik stapte verder. De twee sierlijke witte zwanen en hun jong... Hoe voelden zij dit aan? En wanneer ging ook deze telg vertrekken?
De rest van de wandeling liep ik er niet vrolijk bij. Een situatie die al zolang hetzelfde was gebleven, was plots onherroepelijk veranderd.

De gebeurtenissen van de afgelopen week volgden elkaar razendsnel op. Zo bedacht de EU onlangs tijdens een top een reddingsplan voor de eurozone en reageerden de markten heel even positief. Maar enkele dagen later was het alweer pessimisme troef, bleek iedereen het erover eens dat er nood was aan - alweer - een nieuw reddingsplan.
Het doet me denken aan het weer van de afgelopen dagen. Regenwolken kunnen op enkele minuten tijd de hemel dichttrekken. Rukwinden en felle buien maken het de mensen buiten bijzonder lastig. Het is plots zo donker dat je in het midden van de dag binnenshuis het licht moet aandoen. Maar een half uur later heeft dezelfde wind de laatste regenwolken al verdreven en straalt de zon - zoals op een zomerdag - in een open, blauwe hemel. Geen vuiltje aan de lucht. Wee de wandelaar die dan denkt dat hij nu de benen even kan strekken, want amper een half uur later valt de regen alweer met bakken uit de hemel.

Al vijftig jaar lang zoeken wetenschappers naar het ‘Higgsboson’ deeltje - het zogenaamde ‘God-particle’. Deze week maakten kernfysici van CERN bekend dat ze met grote zekerheid het bestaan ervan hebben kunnen vaststellen.
2011 is een merkwaardig jaar voor de fysica. Jarenlang gebeurde er niets opzienbarends en dan plots twee grote ontdekkingen op enkele maanden tijd. Eerst die van de neutrino’s die sneller dan het licht reizen en zo de theorie van Einstein aan het wankelen brengen, en nu de ontdekking van de ‘Higgsboson’ deeltjes.

dit schilderij van de wind
die door de dennen blaast
wie hoort hem?

Tijdens m’n wandeling passeerde ik een andere vijver. In het midden ervan merkte ik de verloren zoon van de zwanenfamilie op. Toen hij me zag, begon hij van me weg te zwemmen. Aan de andere kant van de vijver bleef hij rusten en zocht naar eten. ‘Kijk, ik heb niemand meer nodig’, leek hij daarmee te zeggen.
Gisteren hoorde ik hem nog tegen me praten met dat zachte fluitgeluid. Na al die maanden is hij klaar om alleen verder te gaan. “Het ga je goed”, riep ik hem na.

Good luck en tot ziens.

Dr. Frans Baert