Trouw
24/06/'11
Graffiti
Aflevering nr. 1122 - In mijn quizploeg ben ik de enige Limburger. Mijn collega’s
zijn Antwerpse Kempenaren. Zaterdag speelden we in
Bouwel, een mooi dorp in de gemeente Grobbendonk.
Tussen twee vragenronden in zat ik naar de handen van mijn
ploegmaten te kijken. Er zit één vrijgezel in ons groepje, de
andere drie zijn getrouwd en dragen een trouwring. Het viel
me op dat hun ring aan de rechterringvinger zit - die van
mij zit al 21 jaar links. Niet de eerste keer dat ik me de vraag
stel waarom in Antwerpen de ring op de rechterhand gaat,
terwijl de rest van de wereld hem links lijkt te dragen. Ik
stelde de vraag aan mijn collega’s die geen probleem hadden
om in de tabel van Mendelejev de groep van de halogenen
aan te aanduiden, nekton van plankton te onderscheiden of
samosa-hapjes uit India van een foto te herkennen. Maar over
die vraag over de plaatsing van hun eigen trouwring op de
rechterhand moesten ze me het antwoord schuldig blijven.
* * *
Enkele weken geleden zag ik het voor het eerst op het internet
een foto van een vrouw met daaronder: ‘my future ex-wife’.
Als je googelt ontdek je tientallen afbeeldingen van ‘toekomstige
x’en’. Blijkbaar komt het uit een song van Bret Michaels:
I prayed please dear Jesus
What did I do to deserve this life?
Yes I do Mr. Preacher
I take her to be my future ex-wife.
* * *
Liep vorige zaterdagnamiddag met mijn karretje door de
winkel, op zoek naar radijsjes en platte kaas. Ik moest langs
de rekken met koffie en werd plots door een parfumgeur
verrast bij het passeren van een vrouw die naar de pakjes
koffie stond te kijken. Ik kon me niet herinneren al ooit
zoiets hemels geroken te hebben - was er helemaal weg van.
Ik zette zelfs een paar stappen terug en deed alsof ik ook
naar koffie zocht om nog eens de kans te krijgen mijn neus
met de geur te laten vollopen. Wat maakte dat parfum toch
zo opwindend? Ik rook citroen, ook iets kaneelachtigs, maar
er zat véél meer in die compositie - een ondertoon van iets
dierlijks dat de hogere functies van het brein tot onderwerping
kon dwingen en directe toegang tot de libidineuze wereld
der driften verschafte. Met lichte tegenzin verliet ik haar
parfumaura om naar de afdeling platte kaas te gaan...
Het reukorgaan is een vreemd ding - het kan bijvoorbeeld
een verleden oproepen dat veel te lang geleden gebeurd is
om nog echt herinnerd te kunnen worden, en toch blijkt dat
mogelijk door de neus. Af en toe kan een mens zo door een
parfum op sleeptouw genomen worden, dat hij alle controle
over zijn gevoelens lijkt verloren te hebben. Het gebeurde een
jaar of twintig geleden met me, in een hotellift in Londen. De
dame voor me - ik kreeg haar gezicht nooit te zien - droeg een
galajurk van zijde en een parfum dat ik als bedwelmend en
tegelijk zinnenprikkelend zou beschrijven. Ze verliet de lift, ik
moest nog een verdieping lager en keek haar met een zinkend
gevoel na - zou ik haar volgen? Nog enkele seconden lang
bleef haar geur in de lift hangen, daarna was hij voor altijd
weg. Achteraf was ik ervan geschrokken hoe mijn redelijke
vermogens het even volledig hadden laten afweten - je kan
je huwelijk toch niet op het spel zetten voor niets meer dan
een geur? Krankzinnig.
* * *
ECHTPAAR IN DE TREIN
Met de allerliefste in een trein
kan aangenaam en leerzaam zijn.
de prachtig vormgegeven stoel
geeft allebei een blij gevoel.
Voor ’t verre reisdoel kant en klaar
zit ik dus tegenover haar.
de trein maakt zijn vertrouwd geluid
en zij rijdt vóór-, ik achteruit.
We zien dezelfde dingen wel,
maar ik heel traag en zij heel snel.
zij kijkt tegen de toekomst aan,
ik zie wat is voorbijgegaan.
Zo is de huwelijkse staat:
de vrouw ziet wat gebeuren gaat,
terwijl de man die naast haar leeft
slechts merkt wat zijn beslag al heeft.
Van nieuw begin naar nieuw begin
rijdt zij de wijde toekomst in,
en ik rij het verleden uit.
En beiden aan dezelfde ruit.
Willem Wilmink
* * *
Ik vertelde aan mijn quizmaten dat ik sinds mijn huwelijksdag
nog nooit mijn trouwring van mijn vinger gehaald heb. Na een
jaar of tien was dat ook onmogelijk omdat mijn ringvinger
daar te dik voor geworden was. Mijn collega’s toonden hoe
hun ring nog wel af kon - zij zijn dan ook een stuk jonger dan
ik. Geert nam de ring van Wilfried en merkte op dat ze beiden
precies dezelfde trouwring hebben en hij begon te lachen.
Hij legde de twee ringen op de palm van zijn hand, sloot zijn
vingers en schudde de twee ringen door elkaar: “Kijk, welke
zou nu van wie zijn?” Ik schrok en hoopte dat daar geen ruzie
van ging komen. Wilfried zei niet veel. Gelukkig bleek er na
aandachtig onderzoek iets aan de binnenkant van een van
de twee ringen te staan waardoor de rechtmatige eigenaars
konden geïdentificeerd worden.
Ik vertelde het verhaal aan mijn vrouw thuis. Zij vond het
niet iets om mee te lachen - ik ook niet trouwens. Zij rijdt
misschien vóór-, en ik achteruit, maar soms zien wij – een
beetje wijzer na jaren van getrouwd te zijn - door hetzelfde
venster gelukkig ook hetzelfde ding.
Good luck en tot ziens.