Terecht

15/10/'10 Graffiti Aflevering nr. 1089 - Een jaar geleden had ik nog vijf jeansbroeken, vandaag maar één. Ik begreep niet wat er met de vier verdwenen kledingstukken gebeurd was.

Enkele weken geleden zocht ik lang en tevergeefs naar m’n zwarte T-shirt met het gezicht van saxofonist John Coltrane. Ook verdwenen. Ik droeg dat T-shirt zelden of nooit omdat er zo’n mooi portret van mijn jazz-idool op staat.

M’n Poolse T-shirt met de Europese bizon en de vreemde uitroep: ‘Bisons are ok!’ lag nog wel in de kast - ik trek het nooit aan omdat het niet lekker zit. Vijf jaar geleden in het Bialowieza-oerbos gekocht.

Dat er plots zoveel kleren van me tot de draad versleten of in de was gesneuveld waren, verbaasde me.

Het mysterie was vlug opgelost toen ik m’n oudste in m’n Coltrane T-shirt zag rondlopen. Had hij dat uit mijn kast gehaald? M’n zoon stak zijn handen omhoog, pleitte onschuldig. Hij legde uit hoe zijn kleren voor hem in de kast gelegd worden en hij gewoon aantrekt wat boven op het stapeltje ligt. Nu hij ongeveer zo groot is als ikzelf, is het heel moeilijk geworden om te zien welke kleren van hem zijn en welke van mij.

Kwartiertje later stond hij in mijn bureau en gaf me glimlachend m’n Coltrane T-shirt terug. Door het T-shirt was hij nieuwsgierig geworden over wie Coltrane is. Ik legde een cd op van zijn versie van ‘My Favorite Things’. M’n zoon was zo onder de indruk dat hij de cd van me leende voor zijn iPod. In plaats van het T-shirt van John Coltrane terug in m’n kleerkast te leggen, bewaar ik het nu in mijn bureau, tussen de boeken en tijdschriften - ‘my favorite things’.

Ik vroeg m’n oudste of hij soms een mooi T-shirt uit Polen wilde, met een Europese bizon erop. Hij antwoordde beleefd: “Neen, dank je, dat shirt zit heel slecht.” ‘Bisons, not ok...’

Ik schoot plots wakker. Was voor de tv in slaap gevallen. Op de buis waren rechtstreekse beelden van de reddingsoperatie in Chili te zien. Het was half vijf ’s ochtends. Een BBC-journalist legde uit dat het nog minstens twee uur ging duren voor de eerste mijnwerker zou boven komen. De reddingscapsule ‘Fenix 2’ moest eerst gerepareerd worden. Ik besloot naar m’n bed te trekken, maar dan leek alles plots in een stroomversnelling te komen - de capsule zakte naar beneden met een mijnexpert aan boord.

Beneden filmde een van de mijnwerkers van de groep van drieëndertig hoe de capsule uit het plafond te voorschijn kwam. De mijnwerkers die al zo lang van de bovenwereld afgesloten waren, zagen voor het eerst in negenenzestig dagen het gezicht van iemand die ze niet kenden. Groot gejuich. Ter plaatse werd dan beslist om de expert niet onmiddellijk terug naar boven te sturen, maar wel de mijnwerker Florencio Avalos. Grote opluchting toen de eerste kompel ongedeerd boven voet op de aarde zette. De hele wereld keek mee. Ik was blij dat ik ook getuige was. Van ontroering werd er gehuild, en gelachen. Het was kwart over vijf toen ik eindelijk mijn bed vond...

Er zijn nog mijnrampen in de geschiedenis geweest, en ook reddingsacties. Waarom sprak wat zich in Chili gebeurde ons zo aan? Was het omdat de mijnwerkers nooit de moed leken te verliezen, omdat ze bleven geloven dat alles uiteindelijk terecht zou komen? Niemand van hen liet het hoofd hangen, iedereen vond in elk beetje goed nieuws een reden tot optimisme. We zagen in die mijnwerkers geen slachtoffers, wel helden - de mens op zijn best.

M’n zoon en ik bezochten enkele weken geleden ‘Photokina’ in Keulen. De grootste fotografiebeurs ter wereld vindt om de twee jaar plaats. Mijn zoon neemt al een paar jaar digitale foto’s, maar toen hij op de Lomografiestand de goedkope apparaatjes van plastic zag die nog met ouderwetse film werken, was hij geïntrigeerd. De laatste weken neemt hij alleen nog maar analoge kiekjes, is gefascineerd door het ontwikkelingsproces in donkere kamers, het gebruik van negatieven die met scheikundige producten behandeld worden, enz. Op het internet heeft hij tientallen leeftijdgenoten gevonden die zich ook tot film bekeerd hebben. Enkele jaren geleden leek film helemaal verdwenen. Vandaag is het al terug.

“Het moeilijkste moment, dat was toen we de gigantische rotsblok van graniet zagen die de weg naar buiten voor ons versperde.”

De president van Chili luisterde aandachtig naar de laatste kompel die net naar boven gehaald werd, onderbrak hem op geen enkel moment. Toen de mijnwerker uitgesproken was, zei het staatshoofd: “Wij zullen nooit het geluk vergeten toen de laatste man bovenkwam. Ga nu maar naar je dochter. Omhels je familie.”

De mijnwerker had het laatste woord: “Nu kunnen we allen rusten.” Applaus van de menigte.

Terug thuis, waar
ik mijn eigen
rijstkom heb.
Seisensui (1884-1976)

In de auto luisterde ik naar de BBC op de middengolf. Mijn zoon vond het interessant hoe het signaal niet zuiver ontvangen werd en we soms stemmen van stoorzenders in de buurt konden horen. Ik legde hem uit dat hij nog níets gehoord had. Thuis haalde ik mijn kortegolf-radio van het schap en liet hem daarnaar luisteren. Het gefluit en gepiep en de morsesignalen en stemmen in talen waar hij nog nooit van gehoord had, klonken hem als muziek in de oren. “Da’s pas echte radio”, vond hij: “Daar wil ik meer van horen!” De wereld van mp3 en podcasts was even vergeten, die van de dertigmeterband en kilohertz helemaal terug.

Een jaar of tien terug kocht ik een paar stevige laarzen. Veel plezier van gehad. Maar twee jaar geleden kon ik ze niet meer vinden. Bleek dat mijn oudste ze in gebruik had genomen - ‘wie het laarsje past, trekke het aan’, moet hij gedacht hebben.

Ondertussen heeft hij een grotere schoenmaat dan ik en heb ik dus mijn laarzen terug. Zo komt alles uiteindelijk toch terecht.

Good luck en tot ziens

Dr. Frans BAERT