Tellen

18/02 Graffiti Aflevering 1.154 - Dertien. Met dertien waren ze, de sneeuwklokjes die enkele weken geleden vóór m'n bureau al heel vroeg in bloei stonden. Als ik 's ochtends de brievenbus ging leegmaken, lachten ze naar me. Door de strenge vorst sneuvelden er elf. De twee overlevenden zijn wat gehavend uit de strijd gekomen, maar ze houden stand.

Elf. De oudere man vóór me in de rij keek zijn kasticketje na: "Ik heb elf cent te weinig teruggekregen", protesteerde hij. De juffrouw die zijn pakje servetten en rol cadeaupapier had ingescand, kon moeilijk geloven dat de computer zich had vergist. Ze keek het bonnetje na en zei tegen de man dat de som wel klopte en dat ze hem het juiste bedrag had teruggegeven.

De man legde haar uit dat de som van drie euro en drie euro negentien cent nog altijd zes euro en negentien cent bedroeg, niet zes euro en dertig cent. Die elf cent was weliswaar geen hoog bedrag, voegde hij toe, maar hij wilde zijn geld toch terug. Ik kon hem helemaal volgen.

De manager van de winkel werd erbij gehaald. De man kreeg zijn elf cent terug. Toen ik aan de beurt was en mijn wisselgeld kreeg, merkte ik op: “Als de computers tegen ons beginnen te liegen, wee ons gebeente!” Ik denk niet dat ik helemaal begrepen werd.

Buiten zag ik dat de oude man met zijn auto een ingewikkeld manoeuvre nodig had om rechtsomkeert te kunnen maken en weg te rijden. Het verhaal met die elf cent zat hem nog wat dwars, bedacht ik.

Three boys beyond their mothers' call,
two Italians off to the sea,
one sock that isn't anywhere you look.

Mary Cornish (1984 -), uit: Numbers

Drieëndertig. Dinsdagavond met veel plezier naar het programma 'nonkel pater' gekeken. In mijn familie valt tot vele generaties terug geen enkele geestelijke - laat staan een 'nonkel pater' - te bespeuren, maar omdat ik destijds op een broederschool heb gezeten, was de wereld die beschreven werd me niet helemaal vreemd.

Leuk hoe een van de paters het over een 'cinema-sta-stil' had - gelukkig legde de ondertiteling uit dat hij daarmee een diavoorstelling bedoelde. Een collega van hem vertelde dat zijn soutane drieëndertig knoopjes telde. Dat intrigeerde me. Een verwijzing naar de leeftijd van Christus misschien? Opzoeken geblazen.

Wikipedia heeft heel wat over het getal 33 te vertellen, bijvoorbeeld dat 33 het grootste natuurlijke getal is dat niet als een som van verschillende driehoeksgetallen kan uitgedrukt worden, of dat 33 het atoomnummer van arseen is en ook het kookpunt van water op de schaal van Newton. De menselijke ruggengraat telt 33 wervels - evenveel wervels op de rug als knopen op de buik misschien? Spanjaarden die een kiekje van iemand nemen gebruiken het getal 33 in plaats van 'say cheese' - 'diga treinta y tres'.

Wikipidea bevestigde dat de 33 knoopjes naar de leeftijd van Christus verwijzen. Bij de Anglicanen telt de soutane of 'cassock' echter 39 knoopjes, een herinnering aan de 'thirty nine articles' van 1563 over de geloofsdoctrine van de Church of England. Komt heel wat knoopwerk kijken bij het aantrekken van zo'n soutane. Voor je geloof moet je iets over hebben.

Drie. Na drie dagen dooi doen de twee overlevende sneeuwklokjes het al veel beter, maar voor de elf andere - ze liggen plat op het gras - is er geen hoop. Het wit trekt nu langzaam weg uit hun klokjes.

Achtentachtig. In het verleden werd me soms gevraagd om vragen voor een quiz te bedenken. Soms vonden mijn suggesties een plaats in de vragenlijst. Een paar keer stelde ik voor om naar het aantal toetsen op een piano te vragen - dat zijn er achtentachtig, gemakkelijk te onthouden dacht ik. Maar telkens werd me verteld dat die vraag te moeilijk is - mensen hebben vandaag geen piano's meer in huis.

Miljarden. De afbouw van het begrotingstekort verloopt niet volgens afspraak, zo liet de Nationale Bank ons deze week weten. Er moet nog meer bespaard worden, en nieuwe inkomsten gevonden. Maar wie er moet betalen, en hoeveel? Onduidelijk. Voorstellen worden gelanceerd, en afgeschoten. Er heerst onzekerheid.

Opvallend hoe in dit klimaat ieders rekening wordt gemaakt - die van de koning, de vakbondsman, de gepensioneerde, de zeeloods, de bankier en de cipier. Hoe lang moet er gewerkt worden voor een pensioen? Wat is een zwaar beroep?... Discussies die een vruchtbare bodem voor afgunst vormen.

Rechtvaardigheid is vanzelfsprekend - iedereen moet tijdens een crisis zijn steentje bijdragen. Maar dan blijkt 'iedereen' plots niet meer 'iedereen' te betekenen. Met de woorden van George Orwell in 'Animal Farm': 'All animals are equal, but some animals are more equal than others.'

Drie. Na drie dagen dooi zie ik een dode duif in de gracht. Dood door de kou? Door honger?

Twee. Twee weken geleden vroor het nog dat het kraakte. Ik zag vriend Dirk met zijn dochter Kaatje aan de vijver. Hij vertelde me dat hij niet begreep waarom er op geen enkele vijver mocht geschaatst worden: "Dit ijs is sterk genoeg om een olifant te dragen", zei hij. Geen olifanten wij. Toch durfde geen van ons beiden voet op de bevroren vijver te zetten.

Kaatje was niet bang en trok met de hiel van haar laarsje een grote tekening van een hart in de sneeuw op het ijs. Ik mailde een foto van het tafereel naar Dirk. Hij was er blij mee - 'Een foto naar mijn hart' schreef hij terug.

vijf of zes zittend
thee en koekjes
een haardvuur

Basho (1644-1694)

Drie. Na drie dagen dooi ligt er water op het ijs van de vijver. Ik herinner me waar Kaatje haar tekening gemaakt heeft. Met een beetje moeite kan ik het hart onder het dooiwater nog altijd ontwaren. Straks, als het water nog warmer wordt, is het hart helemaal weg. Dirk en ik zullen nooit vergeten waar het was.

Good luck en tot ziens.