Over druiven gesproken
23/09/'11
Graffiti
Aflevering nr. 1134 - ...voor we de druiven plukten nam ik er nog vlug enkele
kiekjes van.
Die ochtend had ik mijn vrouw een druifje laten proeven. De
hoogste tak van de druivelaar reikt tot aan ons slaapkamervenster.
Ik moest maar uit bed stappen en het raam openen
om er eentje te plukken. Mijn vrouw aarzelde om het op te
eten omdat onze druiven de afgelopen jaren een beetje zuur
waren. Na de flauwe zomer van dit jaar leek de kans groot
dat de oogst opnieuw zuur zou smaken. Maar het tegendeel
bleek waar, nog nooit waren onze druiven zo zoet.
Ik hield de ladder vast terwijl mijn vrouw de mand vulde met
de druiven die ze plukte. We lieten een tiental trossen voor
de vogels hangen. Drie manden kregen we vol. Te veel om
allemaal zelf op te eten. Een deel van de oogst schonken we
weg. Van het overschot wil ik druivensap persen.
Maandagavond vroeg mijn lerares Japans of ik van plan ben
ook wijn van de druiven maken. Het kostte me wat moeite
om in het Japans op haar vraag te antwoorden. Ik legde uit
dat ik daar te weinig druiven voor heb. Ik had ook nog willen
toevoegen dat het mij aan kennis ontbreekt om wijn te maken,
maar mijn beheersing van het Japans was nog te gebrekkig
om die gedachte in woorden om te zetten.
* * *
Over wijn gesproken. Ik heb mezelf twee weken geleden op
de ‘waterwagon’ gezet, zoals de Amerikanen zeggen als ze
geen druppel alcohol meer drinken. De medicijnen die ik moet
nemen om van de ziekte van Lyme af te raken, zijn minder
doeltreffend als de lever alcohol moet afbreken. Ik lust een
glas wijn bij het eten en een pintje voor de tv. Toch kostte
het me weinig moeite om dat niet te doen als ik dacht aan de
ravage die de ziekte kan aanrichten als het genezingsproces
ongunstig verloopt. Het werd me nochtans niet gemakkelijk
gemaakt. Enkele dagen na mijn zelfopgelegde ‘drooglegging’,
was er de gouden bruiloft van onze overburen Frieda en
Marcel. Er werd heerlijke champagne geschonken en op
tafel stonden uitgelezen witte en rode wijnen, toch hield ik
me braaf bij ‘plat water’.
Bijna elke dag van de week moest ik aan verleidingen weerstaan
- een ‘mijnenveld’. Een van de moeilijkste momenten was
vorige vrijdag, toen ik met mijn quizploeg in Wiekevorst, in de
Antwerpse Kempen was - had nog nooit van die plek gehoord.
Mijn ploegmaats bestelden een rondje Duvel, en daarna nog
een... Om niet geheel uit de toon te vallen, veroorloofde ik
mezelf de extravagantie van een glas Fanta. Een eeuwigheid
geleden dat ik die smaak nog eens in mijn mond had. Het riep
herinneringen op aan schoolreisjes, zomers aan zee...
* * *
Over Fanta gesproken. Ooit moest onze ploeg het antwoord
schuldig blijven op een quizvraag over de merknaam van de
frisdrank die in nazi-Duitsland ontwikkeld werd en vandaag
zowat overal ter wereld gedronken wordt. Was Fanta...
Tijdens Wereldoorlog II waren de grondstoffen om Coca-
Cola in Duitsland te produceren schaars geworden. Fanta
was het resultaat van de zoektocht naar een surrogaat voor
de frisdrank.
Volgens de Duitstalige versie van Wikipedia stelde de scheikundige
Dr.Schetelig in zijn laboratorium in Essen het ‘Ersatzprodukt’
samen. Maar in de Engelse versie van Wikipedia
is het ene Max Keith geweest - de man die de leiding had over
‘Coca-Cola Deutschland’. Van wei en droesem van geperste
appelen wist hij het nieuwe drankje te brouwen.
De naam ‘Fanta’ werd tijdens een korte vergadering bedacht.
Keith vertelde zijn mensen dat ze hun verbeelding, hun
fantasie moesten aanspreken, waarop verkoper Joe Knipp
uitriep: “Fanta!”
De Duitse Wikipedia weet ook dat Carl West - chef van
‘Coca-Cola België’ - eerst de naam ‘Cappy’ had voorgesteld.
* * *
Over België gesproken. In Wallonië werd enkele dagen geleden
voor het eerst in 110 jaar een wolf ontdekt. Het beest
heeft al acht schapen gedood maar toch vindt iedereen het
geweldig nieuws.
* * *
Over geweldig nieuws gesproken. Deze week werd bekendgemaakt
dat wetenschappers van CERN tijdens een experiment
snelheden van deeltjes hebben kunnen meten die hoger lagen
dan die van het licht. Onmogelijk volgens de speciale relativiteitstheorie
van Einstein.
Vanuit de deeltjesversneller in Genève werd een neutronenstraal
naar een laboratorium in Italië afgevuurd, 739
kilometer ver. De neutronen arriveerden zestig nanoseconden
vroeger dan als ze de reis tegen de snelheid van het licht
zouden gemaakt hebben. Er wordt gewag gemaakt van een
‘aardverschuiving’ in de natuurkunde.
* * *
Over snelheid gesproken, of liever over het gebrek ervan. Al
enkele maanden zendt de vrt ’s namiddags de afleveringen uit
van Maigret met Bruno Cremer in de hoofdrol. Ik neem de
programma’s op en bekijk ze tijdens het weekend. Heerlijke
televisie.
Ik probeer - zonder succes - mijn huisgenoten ervan te overtuigen
om mee te kijken. Mijn vrouw heeft het vaak moeilijk
met het uiterlijk van de commissaris - de grote pukkels op
het gezicht van de man vindt ze storend: “Hoe komt het dat
hij die niet door een dokter heeft laten wegnemen?” Mijn
zonen kijken soms even mee om mij plezier te doen, maar
ervaren de traagheid van de afleveringen als een afknapper.
Die traagheid laat net toe om de boeken van Simenon zo
getrouw in televisie te vertalen.
Enkele dagen geleden zag ik een aflevering waarin een mooie
vrouw een opvallende opmerking over het uiterlijk van Maigret
maakte. Ik noteerde het in m’n boekje: “Vous avez la tête
d’un mari qu’on garde.” Mijn vrouw zou het daar niet mee
eens zijn denk ik...
* * *
Over ‘mannen-die-je-wilt-houden’ gesproken... Mijn vrouw
en ik vierden pas onze huwelijksverjaardag. Normaal kraken
wij daar een flesje op, maar dat stellen we nu uit tot wanneer
mijn pillen op zijn. Ik probeer me voor te stellen - ‘fanta-sie’
- hoe het na al die tijd zal smaken, een glas wijn, geschenk
van de nobele druif...
* * *
Over druiven gesproken...
Good luck en tot ziens.
Dr. Frans BAERT