Mistaken Identity

30/09/'11 Graffiti Aflevering nr. 1135 - Ik zocht een plaatsje in de schaduw voor mijn auto. De zomer was gearriveerd, maar met zo’n drie maand vertraging - zelfs bij het spoor zouden ze dat lang vinden.

Zoals iedereen heb ook ik mijn beklag gemaakt over de sombere zomer, maar nu voelde ik me gelukkig met elk uur zonneschijn dat ons nog gegund werd. Voor hetzelfde geld waren we vandaag al onze warme truien en jassen uit de kast aan het halen. Buiten was het bijna dertig graden. Volgens de weerman is het sinds 1921 geleden dat er zo laat op het jaar nog zo’n warme dag is geweest.
In het grootwarenhuis stond de airco aan. Tussen de bakkerij- en de vleesafdeling zag ik een versierde tafel met daarop namaaksneeuw, een pop van een kerstman en kerstboomballen. Ik vroeg aan de juffrouw van de kassa of zij dat ook merkwaardig vond terwijl het buiten volop zomerde. “Straks doen ze gewoon Kerstmis het hele jaar door”? antwoordde ze nuchter. Op het internet las ik enkele weken geleden dat het Londense Harrods in de maand augustus al kerstballen aan klanten had verkocht. In Los Angeles ken ik ‘Christmas shops’ die in elk seizoen kerstversiering verkopen. In Amerika haalt ook niet iedereen na de kerstperiode de versiering van hun huis - het blijft het hele jaar door hangen.

In woordenboeken en op het internet tevergeefs naar een Nederlandse vertaling van het begrip ‘mistaken identity’ gezocht. Het woord ‘identiteitsvergissing’ staat niet in van Dale en ook niet in het Groene Boekje. Of gewoon in het Engels laten? ‘Mistaken identity’.

Ik ben gek op hoeden. Voor elke gelegenheid en elk soort weer heb ik er wel een. Als ik in de zomer ga stappen draag ik een katoenen exemplaar met een brede rand - ’Handcrafted with Canadian persnicketiness’ staat op de binnenkant.
Omdat ik bijna elke dag ga wandelen, herken ik soms andere wandelaars die mijn pad kruisen. We groeten elkaar dan hartelijk maar kort: “Geniet ervan!” Ook de vissers rond de visvijver zijn geen onbekenden. Een van hen ken ik zelfs al een halve eeuw, van toen hij daar al als jonge tiener zat te vissen. Vandaag vist Nest samen met zijn kleinzoon. Die is nu zo oud als ik was, toen ik Nest 45 jaar geleden een reusachtige karper uit de vijver zag halen.
Enkele dagen geleden zat aan de andere kant van de visvijver een bende jongemannen - sigaretten, flesjes, tentje. Beetje intimiderend. Ik groet altijd de mensen die ik passeer. Na mijn ‘goeiedag’ hoorde ik achter me een stem die zei: “Dag Pater Damiaan!” gevolgd door gegrinnik van de groep. Mijn ronde, brede hoed had die reactie uitgelokt. Ik vond het eigenlijk een leuke opmerking, draaide me om en zag een jongeman die zich betrapt voelde. Ik bedacht vlug iets als repliek: “Dat was een heilige!” Ik wist eigenlijk zelf niet precies wat ik daarmee bedoeld had, maar was blij toch iets gezegd te hebben.

BBC-reportage gezien over een zwarte buschauffeur uit Londen die enkele weken bij een arme familie in Manilla op de Filippijnen doorbracht. Op zeker ogenblik zag je mensen eten klaarmaken op straat. Het zag er best smakelijk uit tot je leerde waar het vandaan kwam. Uit vuilnisbakken van fastfoodrestaurants haalden heel arme mensen etensresten - stukken hamburger, verslenste sla - waarmee ze plastic zakken vulden. Die etensresten wasten ze, maakten ze schoon en verkochten ze verder aan eethuisjes op straat. De klanten wisten goed waarom hun maaltijd zo goedkoop was - het ‘gerecycleerde’ eten heette ‘pakpak’ als ik me goed herinner. Een van de klanten vertelde dat ze ‘pakpak’ het lekkerste eten vond.

Ons harmonium-kamerorgeltje stond meer dan tien jaar lang tegen dezelfde muur. Twee weken geleden verhuisde mijn vrouw het naar de andere kamer. Waar het muziekinstrument stond is de stenen vloer nu wat lichter van kleur.
De eerste dagen stapte ik rond de plek alsof het instrument er nog was. Maar sinds een paar dagen durf ik door te lopen, is het ‘fantoom-harmonium’ uit de kamer verdwenen. Het zal wel nog wat langer duren voor de lichte vloertegels zo donker als de rest worden.

Op de terugweg van m’n wandeling vroeg ik me af of de bende jongelui nog aan de visvijver zou zitten. Misschien ging een van hen opnieuw iets zeggen als ik passeerde. Een wandelaar heeft tijd zat om over dergelijke dingen lang en zorgvuldig na te denken.
De jongemannen zaten er nog. Ik verwachtte een opmerking, maar er gebeurde niets toen ik langsliep.
Aan de andere kant van de vijver stond een vrouw met haar zoontje - een baasje van een jaar of vijf - naar een visser te kijken. Terwijl ik passeerde riep de jongen dat hij me zou volgen. De moeder lachte tot ze merkte dat het haar zoontje menens was. Ik liep snel verder omdat ik op tijd thuis wilde zijn. Maar de kleine bleef me volgen, gierde het uit van de pret. Zijn moeder riep hem terug, maar hij wilde niet luisteren: “Ik ga tóch met hem mee!”
Over m’n schouder zei ik dat hij beter naar zijn moeder zou luisteren. Even leek het alsof hij me begrepen had en bleef hij staan, maar daarna rende hij weer naar me toe en bleef me op de voet volgen.
Ik was bijna aan een onbewaakte spoorweg en zei tegen hem dat het hier gevaarlijk was en hij op zijn mama móest wachten. Hij zag de bezorgdheid in mijn gezicht en liet me eindelijk gaan. Eens over het spoor keek ik nog eens achter me, maar kind en moeder waren verdwenen.

Good luck en tot ziens.

Dr. Frans BAERT