Bijzonder

21/10/'11 Graffiti Aflevering nr. 1138 - Ik had plots gemerkt dat de mensen op straat er warm gekleed bijliepen. Die ochtend was ik verstrooid zonder jas in m’n auto gestapt. Ik kon niet terugrijden voor iets warmers omdat ik dan te laat zou zijn voor m’n afspraak.
Fout gekleed en verwend door de zonnige herfstdagen van de afgelopen weken, voelden de eerste lage temperaturen van het seizoen extra koud aan. Het vroor nog niet maar toch ging de koude me door merg & been.
Op zondag liepen wandelaars in Bokrijk nog in zomerjurkjes en T-shirts, op dinsdag droegen ze al mutsen en dikke jassen. Op amper twee dagen tijd waren we plots in de koudere helft van de herfst aanbeland. Een kantelmoment.

‘Bijzonder’, het is een van m’n lievelingswoorden. Als ik niet oplet zou ik het in bijna elke zin gebruiken.

Aan de vijvers voelde je het kantelmoment ook. Er zaten bijna geen hengelaars meer rond het water. Binnen een week loopt het visseizoen ten einde. Het wordt dan een stuk eenzamer voor de wandelaar die graag een babbeltje met de hengelaars slaat. Spannend moment wordt wat er met de jonge zwanen gaat gebeuren die al maanden op de grote vijver zitten en eindelijk van lelijke eendjes tot grote, sierlijke vogels uitgegroeid zijn. Soms zie je al een glimp van het schitterend wit dat onder hun grijze vederpak schuilgaat.
De jonge zwanen zwemmen nog altijd samen met hun ouders. Vandaag zag ik nog hengelaars die broodhompen naar hen gooiden - vanaf 1 november valt het ‘voederuurtje’ weg. Wanneer zullen de ‘oudere jongeren’ op eigen zwemvliezen staan? Zullen ze eerst door hun ouders moeten verstoten worden zoals dat in de dierenwereld vaak gebeurt? We houden u op de hoogte.

M’n vriend Marty, oud-collega uit Los Angeles die nu in Hamburg woont, stuurde me een kiekje van z’n iPhone. Op de foto zie ik mezelf - in ‘recente uitvoering’ - op een bank in een Duitse trein zitten. Begreep er niets van. Ik heb al een eeuwigheid niet meer op een Duitse trein gezeten.
Het zou niet de eerste keer zijn dat Marty een grapje met me uithaalt. Ik vroeg hem of hij het kiekje ‘gephotoshopped’ had - twee foto’s samengevoegd zodat het echt leek dat ik op die trein zat. Niet zo, schreef hij terug. Blijkbaar reisde er vorige week een dubbelganger van me van Hamburg naar Berlijn. Pas toen ik de foto goed bestudeerd had, zag ik dat de man wat minder haar had dan ik. M’n vrouw bekeek de foto: “Jij bent toch knapper,” probeerde ze me gerust te stellen.
In Duitsland loopt mijn dubbelganger - hij heeft een beetje minder haar. Twee exemplaren van mezelf...

Buurvrouw Jacqueline heeft het record gebroken. Toen ik drie dagen geleden langs haar huis wandelde, zag ik in haar eetkamer een slinger met witte lichtjes aan de muur hangen. Daarmee is ze de eerste in onze straat die de kerstversiering van zolder heeft gehaald. Toch een bijzonder moment voor onze buurt, vind ik.

De ‘New York Review of Books’ is een bijzonder tijdschrift. Ik ken geen betere bron om op de hoogte te blijven van wat er wereldwijd over ‘ernstige’ onderwerpen gepubliceerd wordt - van geschiedenis tot biologie, van filosofie tot klassieke muziek, poëzie... De auteurs van de stukken zijn specialisten die recente publicaties over een bepaald onderwerp voor de lezer samenvatten.
Enkele weken geleden stond er in de NYReview een artikel over Nobelprijswinnaar fysica Richard Feynman. Feynman was bij het Manhattan Project betrokken, telde mensen als Einstein en Niels Bohr onder zijn collega’s. Het was vooral in de kwantum-elektrodynamica dat hij zijn grootste bijdragen leverde. De man was ook heerlijk excentriek met belangstelling voor de meest uiteenlopende dingen van ‘bongo trommelen’ tot het kraken van brandkasten. Feynman werd ook bekend door zijn ontdekking dat een bevroren o-ringetje de oorzaak was van de tragische ontploffing van de Challenger space-shuttle. Merkwaardig dat in een academisch tijdschrift als de NYReview ook veel aandacht werd besteed aan een recente ‘graphic novel’ - een stripverhaal - over het leven van Feynman. Ik heb het boek ‘Feynman’ van Ottaviani en Myrick ondertussen gelezen en er geweldig van genoten. Iets om onder de kerstboom te leggen.

Aan de muur van de schoolgang hing een prachtig gedicht van Albert Verwey over het portret door Vermeer van het meisje met de parel. Portret waar ook een mooie film over gemaakt werd met Scarlett Johansson in de hoofdrol. Door het schilderij, door het gedicht en door de film werd een gewone jonge vrouw heel bijzonder.

Vandaag liep ik weer langs het huis van Jacqueline. Ze stond in haar tuin en vroeg me of ik wist waar ze haar eekhoorntjesvoer het best zou hangen zodat de beestjes er gemakkelijk bij konden. Ik vertelde haar dat ze zich daarover geen zorgen moest maken omdat ik in onze tuin al jaren de eekhoorntjes van de meest onmogelijke plaatsen eten zie wegpikken - zolang je het voer maar niet hangt waar de diertjes door een kat kunnen gepakt worden. Ik feliciteerde haar ook met haar record - dat zij de eerste was die met de kerstversiering begonnen was. Ze begon te lachen. Dat was helemaal geen kerstversiering, legde ze uit, gewoon enkele lichtjes voor de kamer.
Dus toch geen ‘kantelmoment’ in onze buurt. Een gewone herfstdag.

‘Bijzonder’, het is een van m’n lievelingswoorden. Als ik niet oplet zou ik het in bijna elke zin gebruiken. Maar als je te veel dingen ‘bijzonder’ begint te vinden, dan zijn ze natuurlijk niet meer bijzonder, maar gewoon.
Met gewoon is ook niets mis natuurlijk. Gewoon kan ook bijzonder zijn.

Good luck en tot ziens.

Dr. Frans BAERT