Aanpassen
09/12/'11
Graffiti
Aflevering nr. 1145 - Zondagnacht, een vreselijke knal. Kwam van vlakbij in de
straat. Een donderslag. In de winter? Bij onweer denk
ik eerder aan de lente, zomer of herfst. Het geluid van
een donderslag hoorde niet bij dit seizoen.
De volgende dag bleek dat de elektriciteitspaal tegenover de
buren door een blikseminslag was getroffen. We hadden nog een
dag lang stroom, maar in de avonduren was de hele buurt plots
in complete duisternis gedompeld. Uren hebben de werklui
nodig gehad om het allemaal te repareren. Na middernacht
hadden we opnieuw licht.
* * *
Aan de deur stond de postbode met een doos die bijna groter
was dan hijzelf. Ik wachtte al een paar dagen op een bestelling
van een step die ik al lang geleden aan mijn petekind beloofd
had. Ik had niet verwacht dat de step zo groot ging zijn.
Toen ik de doos in handen kreeg, schrok ik even dat het ding
bijna niets woog. Ik schudde ermee, maar hoorde of voelde
niets. De doos was leeg, vermoedde ik. Maar waarom zo groot?
Misschien iets voor m’n vrouw? Waarom stond mijn naam dan
op het adreslabel?
Er was duidelijk iets misgelopen met de bestelling. Misschien
stond de step voor mijn neefje nog op de transportband en had
een verstrooide inpakker de lege doos gewoon dichtgeplakt
en verstuurd?
Toen ik de doos openmaakte, zag ik dat hij volledig met proppen
bruin papier gevuld was. Een grap van een vriend misschien?
Ik kon er best mee lachen. Zat er een kaartje bij?
Ik haalde al het papier uit de doos en zag op de bodem een rolletje
liggen. Er ging me plots een licht op. Het was de jaarkalender
die ik besteld had. Vroeger kon ik die nog in de winkel kopen,
vandaag enkel via het internet. De verpakking sloeg nergens
op. De kalender is een groot vel papier, tachtig centimeter lang,
zestig breed - normaal past zo’n ding in een kartonnen tube.
De afzender had het nodig gevonden om hem op te sturen in
een doos waarin zelfs een Ikea-bouwpakket voor een kleerkast
zou passen. Te gek.
Maar dat de kalender dankzij de extravagante verpakking in één
stuk - zonder ook maar één bluts of kreukje - in mijn handen
was beland, daar was ik heel dankbaar voor.
* * *
In Londen een interessant boekje op de kop kunnen tikken.
Het reisverslag van John Steinbeck, de bekende auteur van ‘The
Grapes of Wrath’, over zijn bezoek aan de Sovjet-Unie in 1947.
De Tweede Wereldoorlog lag toen nog heel vers in het geheugen
en Stalins IJzeren Gordijn was pas over Europa gevallen.
De beroemde persfotograaf Robert Capa vergezelde Steinbeck
op zijn reis - hij trok niet minder dan vierduizend kiekjes, in
een tijd toen geheugenkaartjes van een postzegel groot nog
niet bestonden en je enkele koffers met filmdoosjes nodig had
om zoveel foto’s te kunnen maken.
‘A Russian Journal’ van Steinbeck en Capa is een merkwaardig
tijdsdocument over een verwoest land dat pas de nazi’s verslagen
had en zeer achterdochtig was over de twee bezoekers uit het
westen. Het boek bevat veel humor en boeiende verhalen over
gewone Russen.
* * *
In de Sovjet-Unie was er al lang geen fotoreportage meer door
Amerikanen gemaakt. Capa bracht voor de reis het allerbeste
fotomateriaal mee, en van alles twee exemplaren voor geval iets
zou verloren gaan. Hij had de Contax en de Rolleiflex bij die hij
tijdens de oorlog gebruikt had en nog vele andere toestellen. Hij
nam zoveel gerief mee, zoveel film en zoveel verlichtingsmateriaal,
dat hij voor de vlucht naar Europa voor zijn extra koffers zowat
driehonderd dollar(*) moest bijbetalen.
John Steinbeck(1902-1968), A Russian Journal, p.5
(*) Omgerekend in geld van vandaag is dat meer dan drieduizend
dollar.
* * *
Andermaal een interessant verschil in perceptie tussen Vlaanderen
en Wallonië. Afgelopen weekend hoorden en lazen we
politieke commentaren over het probleem dat de nieuwe premier
de taal van de meerderheid van de bevolking niet machtig
is. De man staat al vele jaren in de politiek - was bijna twintig
jaar geleden al eens vice-premier in een federale regering. Toch
vond hij het tot nu toe niet nodig om het Nederlands onder de
knie te krijgen. Hij heeft het duidelijk moeilijk om zich aan te
passen aan de taalsituatie in dit land.
De bezwaren komen vooral vanuit Vlaanderen. Aan de andere
kant van de taalgrens ziet men niet wat het probleem is. Het
Nederlands van de premier is niet perfect, maar hij heeft absoluut
geen moeite om mensen te verstaan, horen we.
Mijn Nederlands is ook niet perfect, en ik heb vaak wél moeite
om mensen te verstaan, wie ben ik dan om kritiek op de premier
te hebben?
* * *
De bruid was misschien vergeten dat het zo druk zou zijn in
de straat. Op de stoep lagen bladeren en afval. Het was een
zaterdagnamiddag in een Londense winkelstraat - het zag er
zwart van het volk. Voorbijgangers moesten oppassen dat ze
niet op de sleep van de lange, hagelwitte bruidsjurk stapten.
Ik hoorde spottende commentaren van mensen rondom: “She
is sweeping the street for us, isn’t that nice?” Pas nadat er al heel
wat bladeren en vuil aan haar jurk kleefden, bedacht de bruid
dat ze de sleep ook kon opnemen en in haar armen dragen
zodat hij toch nog een beetje schoon bleef.
* * *
The Voice at 3 a.m.
Who put canned laughter
Into my crucifixion scene?
Charles Simic (°1938), Jackstraws (1999)
* * *
Ik bekijk onze jaarkalender van 2011. Alle afspraken met de
tandarts, kapper en pianolerares van een heel jaar staan erop.
Alle vakantiedagen, examenperiodes en oudercontacten. Een
heel jaar - 365 dagen, of 8760 uren, of meer dan een half miljoen
minuten. Allemaal op één enkel vel papier samengevat. De
kalender is me zo kostbaar dat ik hem in een doos wil opbergen.
Een die groot genoeg is voor een Ikea-kleerkastbouwpakket
zou perfect zijn, denk ik. Er ligt er hier ergens nog wel een.
Good luck en tot ziens.
Dr. Frans BAERT