Waarom scrhik hebben?
03/07/'12
De Kern
Vandaag overlegt premier Di Rupo met de sociale partners en morgen met de gewestregeringen over het relanceplan dat zijn federale regering tegen 21 juli op papier wil zetten.
Eerder raakte bekend dat de premier zeven werven opende om onze
economie te stimuleren: een versterking van de concurrentiekracht van onze bedrijven, vrijwaring van de koopkracht van de burgers, steun aan kmo’s, toegang tot financiering voor burgers en bedrijven vergemakkelijken, een modernisering van de arbeidsmarkt, stimuleren van onderzoek en ontwikkeling, en tot slot administratieve vereenvoudiging.
Uiteraard zijn dit algemene opties die om een concrete invulling vragen. De meeste partijen hebben zich daar al aan gewaagd. Gisteren was het de beurt aan de sp.a. We kunnen ons best terugvinden in heel wat voorstellen van voorzitter Bruno Tobback. Zoals zijn voorstellen om in te zetten op hernieuwbare energie en om sectorgericht te werken met specifieke maatregelen voor bijvoorbeeld de horeca en de bouwsector zodat men daar tegelijk de lasten kan verlagen én het zwartwerk kan tegengaan. Ook met zijn voorstel voor een vermogensbelasting kunnen we het gemakkelijk eens zijn, voor zover het gaat om de echt grote vermogens.
Uiteraard had Bruno Tobback het ook over de index en de automatische indexering van de lonen. Daar mag niet aan geraakt worden.
Hier kunnen we de sp.a-voorzitter minder goed volgen. Niet dat de afschaffing van de automatische indexering van onze lonen een doel op zich moet zijn. Maar er is ook de wet op de concurrentiekracht die zegt dat de lonen hier plus minus gelijk moeten sporen met die in onze buurlanden. Dat is niet het geval.
Onze brutolonen - niet onze nettolonen want die zijn lager - zijn hoger dan in de buurlanden. Dat is de reden waarom de investeringen teruglopen, waarom bedrijven hun productie hier afbouwen of zelfs stoppen. Dit is geen nieuw gegeven. Ook in de jaren tachtig ontspoorden onze overheidsfinanciën en verloren onze bedrijven aan concurrentiekracht.
In de jaren negentig stelde
Jean-Luc Dehaene orde op zaken. Hij verhoogde de belastingen om de overheidsfinanciën te saneren. En decreteerde indexsprongen om onze bedrijven ter hulp te snellen. Dat was niet leuk. Toch niet op dat moment.
Maar na een paar jaren deden we daar ons groot voordeel aan. Dehaene leidde een regering van christendemocraten en… socialisten. Waarom hebben de socialisten nu schrik om te doen wat ze toen wel durfden en waar uiteindelijk iedereen beter van werd? We begrijpen het niet.
Eric Donckier