Tot op de bodem

17/01 De Kern

Gisteren was het ‘blue monday’, volgens een Brits psycholoog de meest deprimerende dag van het jaar. Bij het federaal parket van Brussel hadden ze daar alvast weinig last van. Onderzoeksrechter Wim De Troy, twee procureurs en een dik dozijn speurders brachten na het optrekken van de ochtendmist een bezoekje aan de bisdommen van Antwerpen, Hasselt en Mechelen. Ze gingen daar op zoek naar “persoonlijke dossiers van specifieke geestelijken die in de verklaringen van slachtoffers van seksueel misbruik genoemd zijn”. Er werden enkele tientallen dossiers meegenomen.

De huiszoekingen moeten gekaderd worden in Operatie Kelk. Die startte op 24 juni 2010 om na te gaan of de leiding van de Belgische katholieke kerk gepoogd heeft om kindermisbruik door geestelijken in de doofpot te stoppen. Met veel show werden die 24ste juni, onder het oog van de tv-camera’s, dozen dossiers vanuit de ramen van het aartsbisschoppelijk paleis in vrachtwagens gegooid.

Ook de Mechelse kathedraal, de commissie Adriaenssens en zelfs kardinaal Danneels kregen speurders over de vloer. Kortom, de Da Vinci Code op zijn Belgisch - dus, mét een scenario dat een nog grotere portie surrealisme kreeg toegemeten dan het oorspronkelijke boek uit 2003.

Het voorbije anderhalf jaar was Operatie Kelk onderwerp van heel wat juridisch getouwtrek, tot de Brusselse Kamer van Inbeschuldigingsteling op 29 november vorig jaar de huiszoekingen en inbeslagnames nietig verklaarde. Men kan zich dus afvragen wat het gerecht ertoe bewogen heeft om Operatie Kelk gisteren een nieuwe impuls te geven. Immers, de kerk heeft ondertussen al heel wat acties ondernomen, onder andere een regeling om slachtoffers te vergoeden.

Over de drie huiszoekingen gisteren wilde het gerecht niet veel kwijt. Toch zou het goed zijn dat het de actie wat meer duidt, evenwel zonder het geheim van het onderzoek te schenden. Anders riskeert het de perceptie te creëren dat hier duistere machten aan het werk zijn die mediathiek spierballengerol boven discrete onderzoeksdaden verkiezen.

Anders riskeert het de indruk te wekken dat de kerkelijke kelk koste wat kost tot op de bodem leeg moet, dat resultaten hieraan ondergeschikt zijn. Feit is dat Operatie Kelk allerminst Operatie Beschadiging mag worden. De slachtoffers van seksueel misbruik binnen de kerk verdienen beter. Zij verdienen meer dan een zoveelste sprankeltje hoop op een blauwe maandag. Zij verdienen de waarheid. Aan het gerecht om die aan het licht te brengen.