Segregatie

22/02 De Kern
Vlaams parlementslid en burgemeester van Heusden-Zolder Sonja Claes trekt aan de alarmbel. “Integratie is een verhaal met veel nuances. Sommige allochtonen zijn goed geïntegreerd. Maar ik stel intussen als burgemeester wel vast dat voor mensen in de concentratiewijken de integratie niet is gelukt. Ik weet ook wel dat dit geen positief verhaal is. Maar dit zijn wel de feiten”, zegt ze in een interview waarbij ook het woord “segregatie” valt.

Dit is even schrikken. Lange tijd was Limburg hét voorbeeld wanneer het om de integratie van allochtonen ging. De mijnen waren onze bondgenoten, ze zorgden voor werk en huisvesting in de wijken rondom. Hun erfenis smaakt wrang. Het werk is weg. De wijken zijn er nog. Maar het zijn al te vaak op zich gekeerde, gesloten wijken geworden met alleen maar Turken of Marokkanen. Met eigen winkels, restaurants en dokters en bijna alle kinderen naar dezelfde zwarte school. Men kan er perfect overleven zonder ook maar één woord Nederlands te spreken.

Is dit een probleem? We zouden kunnen zeggen dat het geen probleem is. Wij hier en zij daar. Wij hebben hen niet nodig en zij hebben ons niet nodig. Geen discussies, geen confrontaties, hoogstens wat wederzijdse ergernis op de bus of in de sporthal. Die zijn nog van iedereen.

Maar we weten beter. Natuurlijk is dit een probleem. Voor hen en voor ons. De werkloosheid in deze gesloten Turkse of Marokkaanse wijken is enorm hoog. Veel kinderen hebben hun vader nooit weten werken want niet meer nodig op de mijn. Studies zijn niet meteen de eerste prioriteit. En de gebrekkige kennis van het Nederlands is een rem bij het zoeken naar werk. Dat wordt extra in de hand gewerkt door huwelijksmigratie waardoor we steeds opnieuw met eerste en tweede generaties zitten.

De wijk wordt een cocon waar men niet meer uit kan ontsnappen. Leven van een uitkering, we weten wel zeker dat dit geen ambitie is, al was het maar omdat degenen die er door hun studies en werk wisten te ontsnappen er ook nooit meer terugkeren.

Het is ook een probleem voor ons. We staan voor een keerpunt. De vergrijzing van onze bevolking maakt dat we straks iedereen nodig zullen hebben om het werk te doen dat moet gedaan worden om onze welvaart en ons welzijn veilig te stellen. We kunnen het ons niet permitteren dat een belangrijk deel van de bevolking langs de kant blijft staan. We zullen onze integratieinspanningen met een bijzondere aandacht voor de concentratiewijken opnieuw moet opdrijven en iedereen opnieuw voor zijn verantwoordelijkheid moeten plaatsen.

Eric Donckier