PS moet nog leren

13/01 De Kern

Premier Di Rupo zag zich gisteren in de Kamer verplicht om afstand te nemen van Paul Magnette na diens forse kritiek op de Europese Commissie en op commissaris Olli Rehn. Zo vond Magnette dat de EU-commissie Europa in een recessie van 15 jaar duwt met haar ultra-liberale aanpak, stelde hij zich vragen bij de legitimiteit van de commissie en ontzegde hij Olli Rehn het recht om aan te geven wat België moet doen om de overheids- financiën te saneren.

Erg slim is dit niet. Het is dankzij de uitstekende samenwerking tussen minister van Financiën Steven Vanackere en Europees commissaris Olli Rehn dat België voorlopig geen sancties hoeft te vrezen ondanks het feit dat de begroting 2012 niet onder controle is. Provocaties kunnen een averechts effect hebben. Het is altijd hetzelfde. Bij slecht nieuws is Europa de boosdoener en bij goed nieuws gaan onze ministers met de pluimen lopen hoewel 75 procent van de Belgische wetgeving in feite niets anders is dan de vertaling van Europese regelgeving.

Dat de oppositiepartijen N-VA en VB de uitval van Magnette en de afwijzende reacties van Steven Vanackere en Alexander De Croo zouden gebruiken om premier Di Rupo aan de tand te voelen in de Kamer, was te verwachten. Dat ook de meerderheidspartijen Open Vld en MR zich aansloten en dat ook nog eens in uitermate forse bewoordingen deden, lag minder voor de hand. Zo had Patrick Dewael het over een tackle met de twee voeten vooruit op de scheidsrechter en Daniel Bacquelaine over platvloers populisme. Alhoewel, de uitval van de liberalen is ook niet zo verwonderlijk. Het akkoord over de sanering van de overheidsfinanciën kwam moeizaam tot stand, ze willen het verworvene veilig stellen.

Men mag gerust spreken van een incident. Het tweede in amper één week. Eerder lieten de Franstalige partijen ook al weten dat ze geen boodschap hebben aan de plannen van staatssecretaris voor Ambtenarenzaken Hendrik Bogaert (CD&V) om de kennis van de tweede landstaal bij de topambtenaren ook effectief te toetsen. We willen geen overdreven belang hechten aan deze twee incidenten, het geeft wel aan dat de regering Di Rupo nog geen hechte ploeg is.

Het incident met Magnette leert ook nog iets anders, namelijk dat ze bij de PS blijkbaar nog niet door hebben dat zij met Elio Di Rupo de premier leveren en dat bij elk incident het hun premier is die het mag komen uitleggen. De tijd dat een Vlaamse premier dat moet doen en dat zij ondertussen hun Waalse en socialistische achterban kunnen bedienen, is voorbij. Dat is duidelijk wennen.

Erik Donckier