Fraude

26/01 De Kern

De regering Di Rupo heeft, zoals overigens aangekondigd in het regeerakkoord, een hele reeks maatregelen genomen om de fiscale en sociale fraude beter te kunnen bestrijden. Die strijd tegen de fraude plus een betere inning van de belastingen moet dit jaar 720 miljoen euro extra opbrengen.

De regering heeft dat geld nodig om het begrotingstekort te beperken. De Europese Commissie twijfelde bij monde van commissaris Olli Rehn aan dat cijfer. Nu de regering meteen 16 maatregelen heeft genomen, zijn die twijfels misschien niet meer nodig.

Het verschil in daadkracht tussen deze en de vorige regering in deze is erg groot. Dat heeft niet zozeer te maken met de staatssecretaris voor Fraudebestrijding – in de vorige regering Carl Devlies en in deze regering John Crombez – dan wel met de minister van Financiën. In de vorige regering was dat Didier Reynders en fraudebestrijding stond niet meteen bovenaan zijn prioriteitenlijst. In deze regering is dat Steven Vanackere en hij pakt de zaken duidelijk anders aan.

Het is een goede zaak dat de regering de fraude aanpakt. Onbestrafte fiscale en sociale fraude is ten zeerste onrechtvaardig voor wie zich aan de regels houdt, voor wie in het reguliere arbeidscircuit zijn kost verdient, voor wie zijn inkomsten perfect gekend zijn door de fiscus en waar hij de volle pot belastingen op betaalt.

Fiscale en sociale fraude heeft zelfs voor gevolg dat wie eerlijk is, extra belastingen moet betalen om het inkomstenverlies voor de overheid als gevolg van fraude te compenseren. Mocht iedereen zich aan de regels houden en de belastingen betalen die hij moet betalen, dan zou de fiscale druk in principe omlaag kunnen.

We mogen wel hopen dat de fiscus zich bij dit alles correct opstelt. We schrijven dit omdat de regering ook de algemene antimisbruikbepaling herschrijft. Tot nu was het zo dat het de fiscus was die moest bewijzen dat bepaalde juridische constructies zijn opgezet om fiscaal te kunnen frauderen.

Na goedkeuring van de programmawet door het parlement zal het de belastingbetaler zijn die zal moeten bewijzen dat hij dat niet deed. Dit is erg verregaand. In prinicpe is het de overheid die de regels vastlegt, ze controleert en desnoods ook sanctioneert.

Maar wel pas nadat ze de overtreding heeft bewezen. Volgens fiscale advocaten zou de nieuwe interpretatie van de algemene misbruikbepaling voor gevolg kunnen hebben dat belastingen worden geheven op iets waar geen wettelijke basis voor is. Dit wordt ongetwijfeld voer voor het Grondwettelijk Hof.