Een andere premier
14/01
De Kern
Premier Di Rupo heeft niet meteen
zijn beste week achter de rug. Er
waren discussies over de koninklijke
dotatie en de ministeriële wedden.
De Franstalige meerderheidspartijen
zijn tegen een test op hun tweetaligheid
voor topambtenaren. En
er was de forse uithaal van minister
Paul Magnette naar Europees commissaris
Olli Rehn.
Al die tijd was eerste minister Elio
Di Rupo niet te zien en te horen. Pas
donderdagnamiddag daagde hij in
de Kamer op om alvast Paul Magnette
tot de orde te roepen. De incidenten
over de koninklijke dotatie
en de ministeriële wedden werden
gepareerd met een communiqué.
Dat zorgde voor enige irritatie bij
de Vlaamse pers. Maar ook bij de
Vlaamse meerderheidspartijen. Zo
liet vicepremier Steven Vanackere
duidelijk weten dat hij zich niet
geroepen voelt om de Vlaamse
woordvoerder van de regering Di
Rupo te worden. Wanneer de regering
in het geding is, dan moet Di
Rupo opstaan en het woord voeren,
óók in Vlaanderen.
Hoe komt het nu dat we Di Rupo
amper te zien en te horen krijgen?
Het heeft uiteraard van doen met
de persoon van de premier, met zijn
enigszins presidentiële allures. Zoals
alle Franstalige politici in dit land
laat ook hij zich inspireren door wat
er in Parijs gebeurt. Daar communiceert
de president enkel wanneer
enkel hij dat wil. Het heeft ook te
maken met zijn obsessie om de communicatie
strikt onder controle te
houden, niet alleen zijn communicatie
maar de communicatie van de
hele regering.
Dit heeft voor gevolg dat hij perfect
wordt afgeschermd door zijn
woordvoerders. Even bellen naar
Guy Verhofstadt of Yves Leterme
zoals vooral de Vlaamse journalisten
dat deden waarna ze de premier
binnen de kortste keren voor hun
microfoon of camera kregen, zit
er niet meer in. Wat overigens
voor grote frustraties bij de parlementsleden
zorgde die alles uit
de media moesten vernemen.
We zitten met een nieuwe situatie.
Dat wordt aanpassen. Voor
ons als journalisten. We zullen
moeten aanvaarden dat Elio Di
Rupo een andere persoonlijkheid
heeft, dat de regering amper
tweeënhalf jaar heeft om haar
complex programma uit te voeren
en er dus vooral gewerkt in plaats
van gepraat moet worden, dat de
parlementsleden de bevoorrechte
gesprekspartners van de premier
zijn. Maar ook de premier zal zich
een beetje moeten aanpassen aan
de Vlaamse pers. Of om het met
de woorden van Steven Vanackere
te zeggen, de premier is dé
woordvoerder van de regering,
ook in Vlaanderen, zeker in crisismomenten.
En dat gebeurt nu
eenmaal voor een goed stuk via
de Vlaamse pers.
Eric Donckier