De wet en de uitzondering

10/07/'12 De Kern

Maandag is de 20 jaar jonge Afghaanse asielzoeker Parweiz Sangari alsnog uitgewezen. Via Amsterdam keerde hij terug naar Kaboel. Een Facebookactie met meer dan 8.000 sympathiebetuigingen en een betoging maandagmorgen voor het kabinet van staatssecretaris voor Asiel Maggie De Block konden dat niet verhelpen.

Moest Parweiz Sanagri uitgewezen worden? Het is een heel eenvoudige vraag. Het antwoord is des te moeilijker. Parweiz Sangari is amper 20 jaar, weliswaar meerderjarig maar toch jong. Hij ontvluchtte vier jaar geleden zijn land nadat zijn vader werd vermoord. Hij spreekt Nederlands. Hij heeft een diploma van lasser, wat hier een knelpuntberoep heet te zijn. En hij is goed geïntegreerd. Afghanistan is niet meteen een vakantiebestemming. Het zijn argumenten die er voor pleiten om hem hier te houden.

Er is veel leed in de wereld. Dat mensen hun land ontvluchten richting Europa en meer in het bijzonder België om hier een nieuw leven op te bouwen, dat kunnen we heel goed begrijpen. Helaas is ons land te klein om al het leed van de wereld op te vangen. Daarom onze asielwetgeving die bepaalt wat kan en niet kan, wie hier mag blijven en wie moet terugkeren. De wet is de wet en die is voor iedereen gelijk. Parweiz Sangari is met zijn 20 jaar wel degelijk meerderjarig. En Afghanistan mag dan al geen veilig land zijn, de regio van Kaboel – waarnaar hij terugkeert - heet dat wel te zijn. Voorts is het zo dat het Commissariaat-Generaal voor de Vluchtelingen, de Dienst Vreemdelingenzaken, de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen en het Europees Hof voor de Rechten van de Mens zijn dossier negatief adviseerden.

Maakt men een uitzondering op de wet voor Parweiz Sangari, iets wat we menselijk gesproken zouden kunnen begrijpen, dan zullen er nog meer vragen om een uitzondering volgen. Parweiz Sangari is daar trouwens zelf een illustratie van nadat Maggie De Block onlangs een uitzondering toestond voor de 19-jarige Kameroener Scott Manyo. Die mag minstens hier blijven tot hij zijn studie heeft afgerond. De media zijn in deze een bondgenoot, media kiezen steevast partij voor de zwakke.

De zaak Parweiz Sangari is een nieuwe illustratie voor het gegeven dat ons asiel- en migratiebeleid nog lang niet op punt staat. Voor Maggie De Block, amper iets meer dan een half jaar verantwoordelijk, een reden te meer om door te zetten met haar nieuw asiel- en migratiebeleid. We moeten zo snel mogelijk komen tot duidelijke, correcte én humane regels, zonder uitzonderingen.

Eric Donckier