Onmacht

06/02 De Kern Er is de jongste 25 jaar dan blijkbaar toch iets minder veranderd dan we dachten. De hele wereld ziet met machteloze woede hoe het regime van de Syrische president Bashar Assad scrupuleloos het eigen volk uitmoordt. Na wekenlang gepalaver, komt de veiligheidsraad van de Verenigde Naties bijeen om te stemmen over een voorzichtige afkeuring. En Moskou en Beijing stellen hun veto, net als in de ‘goeie ouwe tijd’ van de koude oorlog, toen die twee nog de wereldhoofdsteden van het communisme waren en Beijing nog Peking heette.

Het leert ons in ieder geval dat mensenrechten in de internationale politiek nog steeds geen rol spelen. Maar wie gehoopt had dat de internationale gemeenschap middels een ferme resolutie van de VN het licht op groen zou gezet hebben voor het verdrijven van Assad en de zijnen, is naïef.

Syrië is Libië niet. De wispelturige kolonel Kadhafi werd enkel en alleen geduld omdat hij de oliekraan van zijn land bediende. Bij het eerste signaal dat zijn eigen volk hem beu was, gaf het westen de nodige steun om Kadhafi op te ruimen terwijl de Russen de andere kant uitkeken. De Libiërs mogen het nu zelf uitzoeken, zolang de olie maar blijft vloeien.

In Syrië ligt het grondig anders. Vader Hafez Assad had in zijn tijd een dermate verstikkende dictatuur uitgebouwd dat Syrië het stabielste land van de hele regio geworden was. En voor iemand die stabiliteit brengt in het zo explosieve Midden Oosten, knijpt de wereld graag een oogje dicht als hij af en toe eens ‘gespierd’ optreedt, zoals 20 jaar geleden in Hama, waar 25.000 doden vielen toen Hafez Assad een opstand neersloeg.

Zoon Bashar, die in Londen voor oogarts studeerde toen hij ‘geroepen’ werd om het land te leiden, leek een softie, maar blijkt nu het erop aankomt uit precies hetzelfde hout gesneden als zijn vader. Het ziet er dan ook niet goed uit voor de opstandelingen in Syrië.

Bashar Assad heeft niets meer te verliezen. Zijn reputatie is toch om zeep, en zolang bondgenoot Rusland hem ‘loyaal’ van wapens blijft voorzien, en het westen dat - gehinderd door ethische bezwaren tegen het gebruik van geweld - niet doet voor de opstandelingen, zal hij zich een weg uit deze crisis blijven schieten. Er is trouwens nog een ander bezwaar dat zowel west als oost hindert.

In elk Arabisch land waar na een burgerrevolutie min of meer vrije en eerlijke verkiezingen zijn gehouden, hebben gematigde en minder gematigde islamistische partijen de absolute meerderheid verworven. De wereld is er nog niet uit of dat nu een goede of een slechte zaak is.

Luc Standaert