Arm Europa

09/02 De Kern

Zo’n 115 miljoen inwoners of bijna een kwart van de Europese bevolking werden in 2010 - dus nog voor de Eurocrisis in alle hevigheid losbarstte - bedreigd door armoede of sociale uitsluiting. Dankzij sociale correcties en transfers daalt dat tot 16,4 procent, of 80 miljoen Europeanen. Dat heeft Eurostat gisteren bekend gemaakt.

Om het risico op armoede te meten, gebruikt de Europese statistische dienst drie criteria: het inkomen ligt lager dan 60 procent van het mediaan-inkomen in dat land; het niet kunnen betalen van huur en andere standaardproducten; en de arbeidsintensiteit in gezinnen (gezinnen waar de volwassenen het afgelopen jaar minder dan 20 procent van hun mogelijkheden gewerkt hebben).

Met name inzake die lage arbeidsintensiteit scoort ons land dramatisch slecht: maar liefst 13 procent van de Belgische bevolking jonger dan 60 jaar, leeft in zo’n gezin. Enkel het Verenigd Koninkrijk doet even slecht. Ook al is het een torenhoog cliché, dit cijfer toont aan dat een job de beste garantie is om uit de armoede te blijven.

Het Eurostat-rapport geeft over ons land nog andere interessante informatie prijs: na sociale transfers worden nog altijd 1,5 miljoen Belgen (14,6%) bedreigd door armoede of sociale uitsluiting. Het gaat om landgenoten die de eindjes aan elkaar moeten knopen met minder dan 973 euro (alleenstaande) of 2.044 euro (koppel met twee kinderen) netto per maand. Uitgesplitst naar de gewesten geeft dat een armoederisico van 10,4 procent in Vlaanderen en 17,8 procent in Wallonië. In dit België moeten dus snel meer mensen aan de slag. En ja, ook in het Wallonië van de PS.

Toegegeven, deze cijfers en percenten klinken zwaar, zijn moeilijk te vatten. Dat worden ze wel als we de Eurostat-percentages extrapoleren naar Limburg: 86.000 van de 831.000 Limburgers leven in armoede of worden bedreigd door armoede. Dat is een stad groter dan Hasselt. Dat zijn 86.000 Limburgers voor wie een job, huisvesting, onderwijs en gezondheidszorgen niet vanzelfsprekend zijn.

Maar of het nu gaat over ons eigen Limburg of over het grote Europa, een beschaafde samenleving kan nooit toelaten dat steeds meer mensen uit de samenleving worden uitgesloten, dat steeds meer mensen richting marginaliteit opschuiven, dat steeds meer mensen het recht wordt ontnomen op een menswaardig bestaan. De armoede stijgt al veertig jaar. In navolging van het klimaat is ook hier een kentering nodig. Actie dus, want niets is zo comfortabel als met een volle maag over armoede filosoferen.