Alleen maar verliezers

02/02 De Kern

Staatssecretaris voor Asiel en Migratie Maggie De Block zocht gisteren koortsachtig naar oplossingen om de meer dan duizend asielzoekers die door de straten van Brussel dwalen alsnog een onderdak te geven. De verontwaardiging dat asielzoekers, óók kinderen, tijdens deze barre winternachten op straat moeten slapen is groot.

Men zou kunnen zeggen dat die verontwaardiging omgekeerd evenredig aan de temperatuur is. Ook in de zomer slapen er asielzoekers en hun kinderen op straat in Brussel, ook in de zomer is dat onbetamelijk, maar dan trekken we ons dat niet aan.

Of Maggie De Block in haar opzet slaagde, was gisterenavond nog niet helemaal duidelijk. Het was nog altijd alle hens aan dek. Pas deze ochtend zal men een balans kunnen maken. Mocht ze in haar opzet geslaagd zijn, dan zou dat een meesterwerk zijn en zou ze al haar critici meteen de mond gesnoerd hebben.

Het is de derde opeenvolgende winter dat er een acute opvangcrisis is. We mogen hopen dat dit volgend jaar niet langer het geval zal zijn. Maar we vrezen er voor. Meer zelfs, op korte termijn kan het probleem alleen maar groter worden. In oktober 2010 besliste de regering Leterme om vijf kazernes toe te wijzen aan Fedasil om er met de hulp van het Rode Kruis in noodopvang te voorzien. We hebben het wel degelijk over “noodopvang”, dus tijdelijke opvang.

In principe zouden deze kazernes ondertussen opnieuw leeg moeten zijn. Maar neen, ze zitten nog altijd bomvol. Nu is het de bedoeling om ze tegen mei te sluiten, 1.900 mensen komen dan op straat te staan. Het is dweilen met de kraan open. In feite kunnen we niet meer spreken van een opvangcrisis, het is een permanent probleem geworden.

De oplossingen liggen voor de hand. Een sluitende asiel- en migratiewetgeving, ontradingscampagnes, korte en eenvoudige erkenningsprocedures, effectieve en gedwongen uitwijzing van afgewezen asielzoekers. Hoe deze principes moeten vertaald worden in concrete maatregelen en beleidsdaden, is een ander paar mouwen. De regering hoeft het warm water niet opnieuw uit te vinden. Een paar bezoekjes aan Den Haag volstaan om te weten hoe het moet.

Dit is ook nodig voor de asielzoekers zelf. We zijn als land te klein om alles asielzoekers – in principe politieke vluchtelingen maar in de feiten mensen op zoek naar een betere economische toekomst – op te vangen. We moeten ons beperken om vervolgens degenen die we opvangen ook echt te begeleiden en te integreren in onze maatschappij. Nu zijn er alleen maar verliezers, zij en wij.