"Ministers mogen geen visquota meer stellen"

05/02/'10 De dreigende ineenstorting van de visbestanden overal ter wereld heeft veel minder aandacht gehad dan de klimaatverandering of het verdwijnen van de oerbossen, maar het boek van de Zweedse Isabella Lövin kan daar wat aan veranderen.

Haar boek 'Tyst hav' ('Stille Zeeën'), dat ze in 2007 schreef, werd prompt een bestseller in Zweden en leverde haar de titel 'Journalist van het Jaar' op.

Het boek mengt onderzoeksjournalistiek met de stijl van een thriller en geeft een kijk op de teloorgang van de visbestanden. Het is nog niet vertaald in het Engels, maar zorgde toch meteen voor internationale erkenning. Vorig jaar werd Lövin verkozen als lid van de groene fractie in het Europees Parlement, waar ze campagne voerde om de visserijpolitiek van de Europese Unie te herzien.

Isabella Lövin: "In de herfst van 2002, tijdens een verkiezingscampagne, was er voor het eerst discussie over de verdwijnende kabeljauw. De Zweedse groenen eisten een compleet vangverbod van één jaar omdat kabeljauw in Zweedse wateren acuut overbevist was, en zo kwam het thema in de bekendheid. Op dat moment werkte ik bij een gastronomisch magazine, en we vroegen ons af of we wel nog recepten voor kabeljauw konden brengen. We beslisten dat ik de status van kabeljauw zou onderzoeken."

"Het moratorium kwam er uiteindelijk, maar de Europese Commissie stak er een stokje voor, omdat de beslissing inging tegen het Europese visbeleid. Dat was voor mij een mysterie. We wilden een natuurlijke rijdom redden maar mochten niet van Europa. Als Zweedse groeide ik op in een van de meest milieubewuste landen in de wereld, maar ik ontdekte dat er niet 1 kubieke meter Zweeds water beschermd was tegen visserij, terwijl we op land parken hadden waar al honderd jaar niet gejaagd wordt."

"Wat er in de zeeën gebeurt, kreeg geen aandacht van de publieke opinie, maar als je met wetenschappers praatte, zeiden die allemaal hetzelfde: niet enkel kabeljauw, maar alle soorten nemen af. De paling is met 99 procent verminderd sinds het einde van de jaren tachtig. De doornhaai, een kleine haai die in Zweden leeft, is met 95 procent achteruitgegaan in amper twintig jaar tijd."

"Ik kon nauwelijks geloven dat die soorten krijgen geen enkele vorm van bescherming kregen. Ik had nog nooit een boek geschreven, maar realiseerde me dat een boek nodig zou zijn om al die elementen samen te brengen. Welke belangen zijn er in het spel? Waarom zijn de normale milieuregels niet van toepassing? Waarom zorgen we niet voor bescherming voor soorten die acuut en duidelijk in gevaar zijn?"

JG (IPS)