Danny Vanhamel neemt het op voor jongste zoon Wesley

18/02 Binnenland “Ik heb fouten gemaakt. Een kind had ik nooit mogen ontvoeren, dat is de zwartste bladzijde uit mijn leven. Alleen mogen ze mijn zonen daar niet op afrekenen. Als die gasten iets uitvreten, moeten ze ervoor opdraaien. Maar niet omdat ze, per ongeluk, Vanhamel heten”, zegt Danny Vanhamel (56). De Lummenaar die, exact twintig jaar geleden, berucht zou worden als de ontvoerder van ‘Anthony’ke’. “Ik heb mijn straf uitgezeten. Dat hoofdstuk wil ik nu eindelijk afsluiten. Want ik ben bang dat ook mijn jongste zoon op het slechte pad belandt als ze hem blijven zoeken.”

In 1992, na de ontvoering van Anthony, haalde Danny Vanhamel de pers, nu zijn het zijn zonen Wesley (23) en Gerry (25) die de kranten vulden nadat ze vorig weekend waren opgepakt tijdens een vechtpartij. “Ik ben het beu dat mijn kinderen elke keer in de krant verschijnen als de zonen van de ontvoerder van Anthony. Vorige keer, toen Wesley was opgepakt omdat hij ervan beschuldigd werd dat hij een politieman had geslagen, is hij zelfs zijn job in de bouw kwijtgespeeld.”

Slechte vrienden

“Het zijn castaars, dat ga ik niet ontkennen. Mijn karakter, alletwee. Door mijn stommiteiten hebben ze een harde vaderhand moeten missen. Ik heb altijd gevreesd dat ze op het foute pad zouden belanden. Maar Gerry (25) heeft zich aan zijn woord gehouden. Hij is keihard beginnen werken, sinds zijn arrestatie, en verdient schoon geld in de bouw.”

“Ook Wesley (23) doet het goed, maar ik heb schrik voor zijn toekomst. Wesley heeft slechte vrienden waarmee hij rondhangt. Hij is de enige die werkt van die troep, de rest chillt. Ik krijg wel eens telefoon van de politie. Dat ze voor overlast zorgen met hun muziek, dat hij een huis met eieren heeft bekogeld, dat hij weer eens te hard heeft gereden. Stomme streken.”

Klein hartje

“Elk weekend zijn er honderden vechtpartijen in Limburg en die halen nooit de pers. Tot het de zoon van ontvoerder Vanhamel is. Vorig weekend gingen ze, gewoon als broers, iets drinken in een café in Hasselt. Terwijl Gerry naar het toilet ging, zijn vijf mannen op Wesley gevlogen. Hij heeft ze niet eens zien afkomen, hij herinnert zich zelfs niet wat er gebeurd is. Gerry zag zijn broer op de grond liggen en heeft zich dan op die mannen gestort. Niemand stond achteraf nog recht”, vertelt hij, met de stoere trots van een Vanhamel.

“Wesley was een tijd geleden betrokken bij een incident met een politieman. Wesley heeft die man nooit geslagen, maar een paar van zijn vrienden hebben die agent wel vastgehad. Maar het is de zoon van Vanhamel die dan wordt opgepakt. En ja, een vriend verklikken, dat doet hij niet. Dat is typisch Wesley: een grote mond, maar een klein hartje. Die jongen zou nooit de eerste klap uitdelen.”

Smeekbede

“Ik heb maar één smeekbede: stop met van mijn zoon een crimineel te maken. Toen Wesley pas was opgepakt voor slagen aan die politieman, wilde ik hem zelf niet in de cel gaan bezoeken. Hij heeft drie dagen gezeten, maar van mij had dat toen gerust een maand mogen zijn. Als les. Tot ik het hele verhaal hoorde. Pas op, ik heb niets tegen de politie. Zelf ben ik altijd heel goed door die mannen behandeld. Ook toen ik na de ontvoering ben opgepakt. Heel correct. Zeker in Limburg.”