"Ik hou nog altijd van Corrie"

30/01 Drie mislukte zelfdodingspogingen heeft Chan Schefer er naar eigen zeggen opzitten. Na een mislukte verzoeningspoging met Corrie slikte hij een 100-tal kalmeerpillen. In een ziekenhuis werd zijn maag leeggepompt.

Toen hij daarop het ziekenhuis mocht verlaten, kwam Corrie hem oppikken. Ze stapte even later uit de auto omdat Schefer als een gek aan het rijden was. Ze wilde terug naar Groningen. “Ik ben dan kwaad weggereden, en met meer dan 120 per uur tegen een boom gereden”, aldus Schefer.

Ook in de Hasseltse gevangenis ondernam Schefer een zelfdodingspoging. “Ik ben klinisch dood geweest, maar ze hebben me weer tot leven gewekt. Waarom ik dat gedaan heb? Een combinatie van het gevangenisleven en het feit dat ik Corrie en mijn zoontje mis. Het leven heeft voor mij geen zin meer.” “Vreselijk gewoon. Omdat ik hier vanboven iets los heb zitten, moeten al die mensen lijden.” Hee Chan Schefer zocht vrijdag, op de eerste dag van zijn proces, tot treurens toe naar excuses voor de tien dodelijke messteken waarmee hij zijn vriendin Corrie Polie twee jaar geleden om het leven bracht in Peer. “Die man heeft geen echte spijt”, wuifde de familie van Corrie de excuses weg.

Op verzoek van voorzitter Michel Jordens mocht Maastrichtenaar Hee Chan Schefer vrijdag, op de eerste dag van zijn assisenproces, uitleggen hoe hij Corrie had leren kennen.

Dat was via het internet gegaan, februari 2006. “De eerste keer dat we elkaar ontmoetten, is ze meteen zwanger geraakt”, legde Chan uit, die nogal casual uitgedost was in roze polo en blauwe trainingsbroek. Maar toch bleven ze apart wonen. Hij in Maastricht, zij samen met de twee kinderen van haar overleden man in Barendrecht bij Rotterdam. “In de weekends zagen we mekaar wel. Toen Ian geboren is, heb ik een zaak (een escortservice, red.) opgestart.” Schefer gaf toe enkel “criminele vrienden” te hebben. En van de drank en – heel veel – lijntjes coke was hij ook nooit vies. “Tot ’s morgens zes uur zat ik in de kroeg.”

Zijn relatie met Corrie telde met andere woorden meer ‘downs’ dan ‘ups’. Het kwam vaak tot ruzie, en na serieuze bedreigingen trok de vrouw naar een opvanghuis in Groningen. Maar in december 2007 zagen Chan en Pollie elkaar terug. Hij woonde bij zijn zus in Peer, “om tot rust te komen”. Zij kwam op bezoek, onder meer om de kerstdagen door te brengen. Maar die fatale 30ste december liep het uit de hand. “Alles was perfect tussen ons. Mijn verbazing was dan ook groot toen Corrie zei dat ze weer naar Groningen wilde. Ze vroeg me om haar met rust te laten. In een opwelling heb ik het mes gepakt in de keuken. Mijn stoppen zijn doorgeslagen…”

“Het volgende dat ik me nog herinner, is dat Corrie in de tuin lag. Ik ben naar buiten gerend, maar daar was haar dochter. Hoe dichter ik kwam, hoe harder zij krijste. Ik ben dan in een soort van trance de straat uitgelopen.”

Pintje drinken

“U bent dan op café een pintje gaan drinken”, vulde voorzitter Jordens aan. “Ik weet ook niet hoe dat komt”, hakkelde Schefer. “Waarom is het allemaal gebeurd?”, vroeg Jordens nog. “Alles is me te veel geworden”, zuchtte Schefer. “Wat ik iedereen aangedaan heb, is vreselijk. Ik heb ervoor gezorgd dat ze ‘weg’ is. Ik kan hier wel zeggen dat ik nog van Corrie hou, maar daarmee komt ze niet terug.”