Sneppeke: de tactiek van meester Bèr

Bijna alle jongens uit Hulst hebben ooit zijn klas bevolkt. Hij was klastitularis van het zesde leerjaar en ook hoofdonderwijzer van de jongensschool. Daarnaast was hij nog duivenmelker, jager, oud-voorzitter van de fanfare en tuinier. En om alles bij mekaar te houden tussendoor ook nog een niet te onderschatten biergenieter.
Voor het werk in zijn tuin, hoofdzakelijk voor het plukken van rode en zwarte bessen en kronselen, schakelde hij zijn leerlingen in, nadat hij hen met klem had gewaarschuwd niet voor eigen gebruik te plukken. Om er druk bij te zetten, haalde hij er wel eens Eva uit het aardsparadijs bij. Die kon haar ‘poten’ ook niet thuis houden.
Bijzonder zijn weekends wogen zwaar op zijn schouders: duiven melken, jagen en ’s avonds dan cafébezoek, want de jacht moest nog eens in detail worden overgedaan met de collega’s, maar dan wel rijkelijk overgoten met gerstenat. Dat binnenvallen in de café bij Charel, met laarzen vol smurrie en de poten van de jachthonden zagen er al even smerig uit, dat waren van die momenten dat Marieke, die de café had schoongemaakt, op het punt stond te ontploffen. Maar vermits de klant koning is, gingen de ontploffingen niet door. Dus gelukkig voor Marieke!
Die zware druk werd dan op maandagmorgen in de klas deels verlicht door het inlassen van een uurtje ‘slaaprust’. De leerlingen moesten zich koest houden want Bèr moest recupereren.
Maar zekere maandag geen slaappauze. Hoogst eigenaardig. Het werd beangstigend stil, niemand bewoog. Was er onweer op komst? Abnormaal kalm begon Bèr dan aan zijn ‘kanselrede’:”Er gebeuren de jongste weken rare dingen in de omgeving van de school. Zoals ge allemaal weet, ik bezit een til vol knappe duiven. Ze zijn tot ver buiten Looi gekend om hun behaalde prijzen. Zelfs in de buitenlandse vluchten zoals Orleans, enzovoort, behaalden ze ereplaatsen en dat zonder kompas of landkaart. De laatste tijd gaat het slechter en slechter. Ze blijven langer weg, precies of ze gaan onderweg op café. Onder mijn duiventil hang ik mijn zelfgekweekte tabaksblaren te drogen en die voorraad slinkt zienderogen. Ik durf er niet aan denken dat mijn duiven nu verstokte rokers zouden geworden zijn en vermits roken de gezondheid schaadt… En nu weten ze het: wie niet presteert, vliegt de kastrol in. Maar nu serieus. Ik weet verduiveld goed waar mijn tabak blijft en ik ken de daders hier in de klas. Ik verklaar dus de jacht voor geopend op iedereen die zich te dicht bij mijn tabaksblaren waagt”.
En ge kunt het geloven of niet, maar de tabak bleef nu onaangeroerd. Wat de bessen en de kronselen betrof, die verdwenen nu plots met de kilo. De jongens wisten het: daar had Bèr immers niet zo direct zicht op …
Jos Verachtert