Natascha zoekt haar papa

Natascha Grégoir (35) is op zoek naar haar biologische papa. Veel aanknopingspunten heeft ze niet. Behalve dat haar moeder - Roos Vingerhoed - hem tijdens de paasvakantie van 1975 welgeteld twee keer heeft ontmoet in danscafé De Toekomst in Putte (Mechelen).

“Ik heb heel mijn leven al het gevoel dat ik een vader mis”, zegt Natascha. “Ik heb een vader die heel goed voor me heeft gezorgd. Hij blijft ook mijn papa, want hij heeft me opgevoed. Maar ik voelde altijd dat er iets ontbrak.

Ik was 23 toen mijn moeder toegaf dat een andere man mijn vader is. Ze heeft dat verteld nadat ik zelf moeder was geworden. Ineens stond ze voor mijn deur, onaangekondigd. Terwijl ze net iemand is die alles zeer goed plant.”

De Toekomst

“Ze had mijn biologische vader ontmoet toen ze bij familie in Putte logeerde. In danscafé De Toekomst, intussen heet dat café 2000, zagen ze elkaar. Die avond draaide dj Marc. Meer weet ik niet.

Mijn moeder zegt dat mijn vader een donker type is en ik heb van iemand gehoord dat hij misschien wel in Heusden-Zolder woonde. Ik gok op een Spanjaard, een Italiaan of een Griek. Zijn naam kennen we niet. Mijn moeder heeft hem twee keer gezien en er één passioneel moment mee beleefd, meer niet.

Daarna bleek ze zwanger. Ze was 17 en woonde in weeshuis De Rakkertjes in Sint-Truiden. Sommigen raadden haar abortus aan, maar ze heeft me gehouden. Ze heeft zelfs voor een vader gezorgd. Die heeft ze meteen erna leren kennen. Hij wist dat mijn moeder zwanger was, maar maakte daar geen probleem van. Na drie maanden zijn ze getrouwd, ze was toen zes maanden zwanger. Ze zijn nu trouwens nog samen.”

Brief

Natascha heeft nu een brief geschreven naar haar vader. “Die hebben we via internet en Facebook verspreid. Dat is de enige manier om hem terug te vinden, vrees ik. Alle andere sporen lopen dood. Ik ben ook opnieuw de familie in Putte gaan opzoeken, maar zij weten ook van niets. Ook dj Marc niet.”

Natascha heeft nu wit haar. “Geverfd. Maar ik ben eigenlijk heel donker. Ik bruin ook snel. Ach, ik ben ook gaan vragen of ze via mijn bloed misschien kunnen zeggen welke genen ik heb, maar dat gaat niet. Ik zou heel graag weten waar ik vandaan kom. Ik wil mijn vader gewoon een keer eens zien en een knuffel geven. En hem zeggen: dit is je kleinzoon Liam.”

Waarom heeft ze die brief nu pas geschreven? “Oh, maar ik ben hem al 12 jaar aan het zoeken hoor, maar het lukt maar niet. Ik heb me ook lang afgevraagd of hij wel trots op me zou kunnen zijn. Maar intussen besef ik dat het allemaal niet uitmaakt hoe ik eruitzie of wat ik doe. Ik ben zijn dochter en dat is genoeg.”

Wie Natascha kan helpen, kan Wie Natascha kan helpen, kan haar mailen op natasha.gregoir@hotmail.com (natasha zonder c dus).