Ook borsten Limburgse vrouwen verminkt door 'horrordokter' Goerdin

02/07/'09 Het aantal klachten tegen ‘horrorarts’ Rock Goerdin blijft aanzwellen. Bij de politie in Nederland hadden zich gisteren al bijna 60 slachtoffers gemeld.

En er zijn nu ook klachten bij de Orde van Geneesheren in België ingediend. Twee vrouwen, uit Riemst en Leopoldsburg, doen hun verhaal.

Vrijdag sloot de Nederlandse gezondheidsinspectie de privékliniek van Goerdin in Den Haag. Er waren bij een onaangekondigd bezoek een resem overtredingen omtrent hygiëne en infectiebeleid vastgesteld. Ook zouden een hoop borstcorrecties mislukt zijn. Gisteren liet de Wellnesskliniek weten dat ze de arts, die ook in Genk opereert, schorst tot er meer duidelijkheid is over de klachten.

Die zwellen ondertussen flink aan. De politie in Den Haag had gisteren al bijna 60 slachtoffers gesproken, drie van hen waren door Goerdin in Genk geopereerd. De Inspectie Gezondheidszorg kreeg al zo’n 40 meldingen, ook over operaties in Genk. De teller bij de Nederlandse Vereniging voor Plastisch Chirurgen stond op 25. De instanties verwachten wel dat er “dubbels” tussenzitten en brengen op dit moment alle problemen in kaart.

Orde van Geneesheren

Ondertussen klagen Belgische slachtoffers dat ze moeilijk gehoor vinden bij officiële instanties. “Ik ben vorige zomer ook mismeesterd door Goerdin in de Wellnesskliniek. Mijn borsten lekken nog altijd”, aldus een vrouw uit Riemst. “Ik heb eerder dit jaar een klacht naar de Orde van Geneesheren gestuurd, maar zoals bekend is hun onderzoek geheim.” De vrouw heeft ondertussen een advocaat onder de arm genomen.

Ook Kim Van Broekhoven uit Leopoldsburg (32) is ongelukkig over Goerdin. Zij wilde in 2007 haar borsten laten verkleinen, maar ze kreeg een vergroting. “Ik heb nu pijnlijke knobbels en lelijke littekens, de huisarts moest nog onverwijderde draadjes weghalen. Ik ben uiteindelijk naar een andere arts gegaan voor hulp, want Goerdin stuurde me steeds weg. Hij kon ook lang niet zeggen welk merk protheses er in m’n borsten zitten. Ondertussen wist ik niet waar ik m’n verhaal moest doen.”