Meer dan 100 jongeren van Imago Tijl brengen Stemmendans in Neerpelt

Dit weekend staat Imago Tijl op het podium van het Dommelhof met het meeslepende dansspektakel ?Stemmendans'. Iets meer dan 100 dansers, allemaal leerlingen van het Neerpeltse Sint-Hubertuscollege, buitelen hierbij van de ene choreografie in de andere visuele vondst. De voorstellingen vinden plaats op vrijdag 18 en zaterdag 19 februari (helaas uitverkocht) om 20 uur 15 en op zondag 20 februari om 15 uur.
Kaarten (12 euro) te bestellen via: 011/80.50.02.

Choreograaf van Tijl Luc Morren beschrijft hieronder het verloop van deze voorstelling:

"Een zacht gegons vult de zaal. Een cirkel met platen draait rondes, kleurt of verkleurt je gevoel; je gevoel voor ritme, voor melodie, voor beeld en beweging. Violen fluisteren in het tedere licht tot ze op het ritme van een zachte paukenslagen verstillen.

Voetstappen uit de verte, het geluid van kinderen die spelen achter de fragiliteit van gekleurd glas. Danseressen komen nader en dansen in de rode gloed van een warme Ouverture. De stemmen van een Russisch mannenkoor vullen de ruimte en ook de gouden vlaggen heten het publiek heroïsch welkom. Het zal niet de laatste keer zijn dat stemmen rond je hoofd tollen of zich in lichamen kronkelen. Dikwijls zullen ze exuberant aanwezig zijn.

Dan dansen vier meisjes een eigenzinnige tango; een spel van aantrekken en afstoten, van rust en beweging, van verlangen zoals alleen meisjes kunnen verlangen en ten langen leste leggen ze hun hoofd op het beschermende, zwarte kussen.

Gekscherend wordt er een Rodeo gereden. Niet op stieren, noch op paarden, maar op Aaron Coplands muziek. Verloren sterren schitteren tussen een streepje humor.

En dan, de herinnering aan vervlogen tijden, soms aan een juweel waarvan de schittering enkel jaloezie opwekt.

Jongens, op hun weg naar volwassenheid, marcheren de immer durende beweging van een lichaam in groei, van een puberteit op zijn hoogtepunt; van zoeken en soms vinden, tot het licht dooft met één enkele vingerknip. Uiteindelijk worden jongeren gevangen in een kooi van verborgen gevoelens en creëren ze een Open Mind . Het licht pulseert met jeugdige slagen en de vlag zwaait de scepter.

Op de vooravond van volwassenheid leveren jonge vrouwen zich over aan de nacht; hun nacht, tot het ochtendlicht breekt in de cirkel van stemmen die zacht doven en beelden op je netvlies branden. Daarna dansen twee jongens en twee meisjes een eeuwigdurende canon, een Fuga van onafgebroken bewegingen die uitmonden in een slotakkoord van kracht en elegantie.

En de tijd draait langzaam verder, versteelt zijn stem in de lucht en de wolken. Chaos in de ether en in je hoofd. Af en toe een rustpunt, hoewel het podium overloopt van dansers en referenties naar de kunstwerken van Jan Fabre. Kevers kruipen over meisjes, een schildpad kruist hun pad, een doek wordt blauw ?bebict' en wolken worden andermaal gemeten.

En zo zal ook jij bergen verzetten; met handgeklap, dijgeklets en liftende duimen. Een herinnering aan veertien jaar geleden, aan Holdrio en zo ?

Pauze !

De cirkel draait maar door. Tedere paukenslagen stoppen met kloppen.
Klanken vanuit de hoogte, van het carillon en de vibrafoon. Er ontstaat een Symbiose tussen muziek en dans, tussen meester en leerling, tussen dansers en publiek, tussen jongens en meisjes.

Tot tweeëntwintig meisjes, begeleid door een warme stem, Water na die See dragen. Hoed je voor het valse einde, want de getijden spelen een spel van weerzien, van herhaling, van klankmaat; het ritme van dag en nacht, van eb en vloed.

De cadans blijft duren, deze keer komt ze uit de verte en hoor je stemmen die vragen stellen; die zich kronkelen in je diepste gedachten, zodat jouw Verloren Memoires langzaam opborrelen en het uitschreeuwen.
Een schreeuw van geloof of ongeloof? Tot de Orthodoxe gong tot stilte maant en de zonsondergang al jaren wacht op een verloren liefde.

Een nieuw ritme druppelt in de tijd terwijl de Nefilim, half mens , half engel, op zoek gaat naar vervlogen tijden, op zoek gaat naar zijn vleugels, op zoek naar zijn muzen. Als een hemelse stem het heelal vult, wordt hij vergezeld door drie etherische meisjes. En hun tocht gaat onverhinderd verder tot de zon ondergaat en de stad ontwaakt.

De zotte morgen van een stad in beweging. De Oosterzon stijgt tot hoog aan de hemel en slaat haar warmte in de slag van een vlag. Dan komen meisjes in rood of blauw gehuld vanuit een helse cadans, met een hoge, schelle stem, in Sistema.

En de cirkel maalt door, als een perpetuum mobile van kleuren. Kleuren die sprankelen aan het firmament tot alle dansers je groeten en de stemmendans van hun beweging u dankt met een diepe groet?"

Geert Van Baelen