Limburger op Olympische Winterspelen: slot

28/02/'10 Genkenaar Eddy Vreys is voorzitter van de Belgische Federatie voor Bobslee en Skeleton. Deze week volgt hij in Canada de Olympische Winterspelen. Elke dag bericht hij vanuit Vancouver.

Over and out

Over enkele uren zijn ook de laatste wedstrijden gestreden. Het doek valt over Vancouver 2010. Het ware mooie spelen. Kenners zijn het er over eens dat het zeker niet 'de beste spelen ooit' zijn geweest. Dat hoeft ook niet. De spelen brengt atleten en sportliefhebbers van over de hele wereld samen. Hun einddoel is altijd de spelen geweest. Uiteindelijk vinden de winnaars en de verliezers elkaar in de backstage of op café. Zij vieren samen hun spelen. En uiteindelijk zijn het allemaal wel een beetje winnaars. Die samenhorigheid zie je jammer genoeg niet vaak in de media. De uitzonderlijke uitspattingen krijgen wel aandacht. Voor de Canadezen is het één groot familiefeest geweest. In de bars, op straten en pleinen, overal hebben ze staan supporteren voor hun atleten. Mooi om te zien.

Alle Olympische Spelen schrijven geschiedenis. Nieuwe records, nieuwe sportidolen. Maar ook is het afscheid nemen van bekenden. Neem nu André Lange. Een spontane atleet die door iedereen wordt bewonderd omwille van zijn knuffelbeer-gehalte. Hier in Whistler stapte hij vandaag voor het laatste in een bobslee. Echt voor het laatst... herhaalde hij. Voor het eerst zie ik een geëmotioneerde Andre. Mooi.

Vancouver gaat, Sochi 2014 komt er al aan. Vanaf nu begint de voorbereiding voor de volgende winterspelen. De Nederlandse Bobsleebond heeft al meer dan 1500 aanvragen op haar website ontvangen. Op een bepaald moment kwamen er 20 aanvragen per uur binnen. Allemaal kerels die Edwin van Kalcer willen opvolgen.

De internationale federaties gaan in de komende maanden een nieuw bestuur kiezen (dat gebeurt altijd in het jaar van de spelen). Voor de internationale bobsleefederatie zal dit in pas in september gebeuren. Maar het lobbywerk is al begonnen. Her en der vinden reeds bilaterale contacten plaats. Vooral de 'ontwikkelingslanden' (de landen die wel meedoen maar niet bij de top horen) worden geconsulteerd.

Met het bobsleeproject van onze dames hebben we de ogen geopend van alle deelnemers en de wereldmedia. Het bewijs bij uitstek dat het kan. Daar maken de kandidaat-voorzitters handig gebruik van. Er wordt niets beloofd. Maar ze willen dit project met een prijs belonen. We zien wel... denk ik dan. Voeten op de grond houden. Ik kan tips, veel tips gebruiken om dit project te continueren. Maar die komen er niet. Nog niet. Eind april weten we of de baan in Soshi een snelle dan wel een tragere baan gaat worden. Veel landen willen snellere banen omwille van de sport. Maar het moet veilig blijven natuurlijk. Het feit dat er geen craches waren in de twee laatste afdalingen geeft iedere betrokkene wat meer ademruimte. Hoop doet leven.

Tijd voor mijn laatste wapenfeit: een feestje waar de Amerikanen heel de bobsleewereld op uitnodigen. Gelukkig staat er ook een einduur op de agenda. Morgen reis ik af naar mijn geliefd bronsgroen eikenhout.

Tot ziens
Eddy