Limburger op Olympische Winterspelen: deel 4

26/02/'10 Genkenaar Eddy Vreys is voorzitter van de Belgische Federatie voor Bobslee en Skeleton. Deze week volgt hij in Canada de Olympische Winterspelen. Elke dag bericht hij vanuit Vancouver.

Olympische sferen

Whistler, op ongeveer 115 kilometer van Vancouver, heeft de eer om na de spelen een wereldfeest te geven in een groot dorp. Whistler is geen klassiek uitgebouwd Amerikaans stadje. Integendeel. Voor het ontwerp van het centrum - begin jaren zestig - stond een Zwitsers dorp model. Dat merk je aan alles. De stijl van de huizen, het gebruik van de kleuren, de inplanting van alles, veel groen... Altijd en overal voelt het erg gezellig aan.

Nooit krijg je de indruk dat het je overstijgt. Geen rechthoekig stratenplan dat steeds kan uitgebreid worden, bijvoorbeeld. Centraal in het centrum werd een winkelwandelstraat aangelegd met veel hoekjes en kantjes. Veel pleintjes ook, waar van alles en nog wat te beleven valt. Zelfs een kunstmatig aangelegd bergriviertje ontbreekt niet. Aan het begin van de wandelstraat kan je de lift nemen naar de skigebieden. Aan het einde ligt het grotere plein waar dagelijks de huldigingen van de medaillewinnaars plaats hebben. En vlaggen, veel vlaggen zijn er te bewonderen. In alle maten en kleuren.

Hoe meer de spelen op hun einde lopen, hoe meer medaillewinnaars je op straat tegenkomt met hun eremetaal rond hun hals. Meestal voorafgegaan of gevolgd door een cameraploeg. Voor de gewone sterveling de kans om kort bij een winnaar te komen. Soms krijg je de kans om een handtekening te vragen of mee op de foto te gaan. Wanneer alles voorbij is, komen pas de vragen. Wie was dat eigenlijk? En wat heeft hij of zij gewonnen?

Echte doorgewinterde olympiadeliefhebbers hebben het niet zo begrepen op dergelijke toestanden. De ceremonies op het einde van dag zijn voor hen steriele momenten die niets met de sport te maken hebben. Op een drafje worden de atleten op het podium geroepen. Tijd voor wat eigenheid is er niet meer. Wat zeg je tegen een atlete - die eerste werd in haar discipline - als zij in haar hotel zit zonder eremetaal? Weg zijn die natuurlijke emoties, verstopt dat afgemat lichaam. Vergeten zijn de supporters die direct na de aankomst kunnen lachen en huilen omdat hun idool heeft gewonnen. Nu staan de atleten op een veel te groot podium. Wel mooi gekapt en gepakt. Maar niet weten wat mag en niet mag omdat het anders de show zou kunnen verpesten. En the show must go on. Ook dat zijn de spelen.

Ergens zit er een oprechte bekommernis achter deze kritiek. Ik heb zelf mogen vaststellen dat meteen na de races van de vrouwenbobslee iedereen een spurt inzette naar huis. Ondanks het feit dat twee teams uit Canada de twee eerste plaatsen hadden. Twintig minuten na de aankomst stond er geen volk meer rond de baan.

Eddy Vreys