Sabine schrijft kinderverhaal over Kabouter Dikbuik

Sabine Moons schrijft in haar vrije tijd verhaaltjes voor kinderen. Voor Het Belang van Houthalen-Helchteren schreef ze een verhaal over Kabouter Dikbuik. Geniet van het voorleesverhaaltje.

Kabouter Dikbuik op ontdekkingstocht

Het is zeven uur in Kabouterland. Kabouter Dikbuik schiet ineens recht in zijn bed. Hij heeft een nieuwe wekker en die gaat met een enorm lawaai af. Geschrokken valt hij bijna uit zijn bed.
Kabouter Langneus, die langs hem ligt, snurkt rustig door met zijn mond open. Dikbuik krijgt ineens een idee. Stilletjes neemt hij zijn glas water dat op het nachtkastje staat, zijn pretoogjes blinken terwijl hij een beetje in de mond van zijn vriend giet.
Die komt proestend en hoestend overeind: “Potverdorie, kan je me nooit gerust laten?” Boos loopt hij naar de badkamer.

Dikbuik rolt over het bed van het lachen. Hij zit vol met deugnieterij, andere kabouters plagen is zijn grootste hobby. Vooral zijn vriend krijgt het te verduren, ze slapen samen op één kamer en ook in de grote eetzaal zitten ze langs elkaar.
In een groot kasteel samen met kabouter Langneus en nog vijftig andere kabouters woont hij op een grote berg in Kabouterland. Eten doen ze allemaal samen. In de voormiddag en avond hebben de kabouters elk hun werk, maar in de namiddag zijn ze vrij.
“Ben je nu nog niet klaar?” roept kabouter Dikbuik ongeduldig. Hij wrijft over zijn buik: “ik heb honger.”
Met zijn haren nog in de war komt Langneus uit de badkamer: “Waar is mijn muts?”
“Hier vergeetsok! Op de vensterbank.”
Langneus zet zijn muts op en prikt in Dikbuik zijn dikke buik.
“Jij kon beter wat minder eten, je buik is zo dik dat jij je voeten niet meer ziet.”
“Ja het is goed,” bromt Dikbuik.”
Doordat hij zo dik is struikelt hij dikwijls over zijn voeten en is hij. De kabouters lachen hem altijd uit.
Om 8 uur worden alle kabouters verwacht in de grote eetzaal. Kabouter Dikbuik komt al struikelend over zijn voeten binnen gelopen, hij rolt een paar meter weg en komt dan met een plof tot stilstand in het midden van de eetzaal. Iedereen schiet in de lach. Kwaad staat hij recht en zint op wraak. Als kabouter Plumpudding wilt gaan zitten schuift Dikbuik rap zijn stoel naar achter. Plumpudding valt op de grond, verbaasd staat hij op, hij heeft niet gezien dat Dikbuik zijn stoel heeft weggenomen. Maar kabouter Langneus heeft het wel gezien en gaat het vertellen aan de koning van de kabouters. Kabouter Dikbuik wordt dan ook gestraft.

Als kind was kabouter Dikbuik niet zo dik en viel hij ook niet over zijn voeten. Maar eten en snoepen kon hij niet laten, een echte lekkerbek. Zo werd hij elk jaar steeds dikker en dikker. Dikkie Dik noemden de kabouters hem plagend en lachte met hem als hij weer eens viel.
Op een zekere dag, kabouter Dikbuik is het beu dat ze hem altijd uitlachen en als hij grapjes uithaalt, dat ze hem dan altijd verklikken. Hij neemt een grote rugzak, steekt er voldoende eten in, een zaklamp, een koord en ook wat slaappoeder. Achter het paleis is een groot kabouter- en dierenbos en dat is afgemaakt met hoge draad en een grote poort. Maar daar staat een bewaker voor, want voor de kabouters is het gevaarlijk buiten het kabouterbos. Je hebt mensenland, het reuzenbos en het tovenaarseiland.
Het is nog héél vroeg in de ochtend als kabouter Dikbuik met zijn rugzak door het kabouterbos loopt, want hij wilt niet dat iemand hem ziet. Wonder boven wonder struikelt hij nu niet. Als hij aan het einde van het kabouterbos komt en ziet de bewaker zitten, sluipt hij stilletjes korterbij. Het is muisstil in het bos, Dikbuik houdt zijn adem in, schrik dat de bewaker hem kan horen. Plots is hij even onvoorzichtig en trapt hij op een paar takjes. Het kraakt onder zijn voeten en tegelijkertijd moet hij ook niezen. De bewaker springt recht en kijkt zoekend rond, maar hij ziet niets want Dikbuik is nog net achter een struik kunnen springen. Met kloppend hart wacht hij totdat de bewaker terug gaat zitten. Brr dat was op het nippertje! Hij wacht nog een halfuurtje en gaat dan stapje voor stapje verder. De bewaker is aan het lezen. Op een paar meter afstand springt hij ineens vooruit en strooit wat slaappoeder in zijn gezicht, die valt onmiddellijk in slaap. Dikbuik pakt de sleutel uit zijn zak, doet de poort open en weg is hij, de wijde wereld in.
Na een eind lopen komt kabouter Dikbuik aan een grote weg, hij schrikt enorm als hij een reuze auto ziet naderen.
Ben ik nu in mensenland? Denkt hij.
Hij draait zich om en loopt weg. In het bos waar hij even later aankomt, blijft Dikbuik even staan. Vol ontzag kijkt hij rond, alles lijkt hier zo groot. Zou dit nu het reuzenbos zijn? Dikbuik krijgt een beetje schrik, er is niemand te zien. Het waait hard en daardoor zien er de lange bomen dreigend uit. Uren later loopt hij nog steeds door het bos, er komt geen einde aan. Moe gaat kabouter Dikbuik op een omgevallen boomstam zitten. Zijn oogjes vallen langzaam toe. Plots wordt hij met een schok terug wakker.
Hij hoort een enorm gedreun, verschrikt kijkt hij rond maar ziet niets, hoort alleen maar gedreun. Stilletjes komt het lawaai dichterbij. Dikbuik voelt de grond onder hem trillen. Dan staat hij recht en blijft bibberend van de schrik staan. Voor hem staat een reus, die verwonderd naar het kleine kaboutertje kijkt. Dikbuik wil nog weglopen, maar ineens ploft de grote voet van de reus net langs hem neer. Ollie bukt zich en tilt kabouter Dikbuik met ene vinger omhoog:
“Hé klein ventje, niet weglopen.”
Dikbuik spartelt maar geraakt niet los, bevend kijkt hij naar het gezicht van de reus.
“Waar kom jij vandaan en kan je niet praten?”
“Ik heet Dikbuik,” zegt de kabouter.
“Haha Dikbuik, wat een goede naam voor jou. Ben je misschien verloren gelopen?
Angstig kijkt Dikbuik naar het gezicht van de reus.
Reus Ollie steekt kabouter Dikbuik in zijn zak en loopt verder. Dikbuik ziet niets in die grote zak, het is er donker.
“Waar brengen ze me toch naar toe? Vraagt hij zich vertwijfelend af. Hij probeert rechtop te staan, maar met elke pas dat Ollie zet, valt Dikbuik om. Er lijken uren voorbij te gaan, maar de reus blijft verder gaan.
Opeens stopt hij, Dikbuik hoort een deur open gaan en weer toegaan. Met een zwaai vliegt hij uit de zak op een grote tafel. Ollie zit aan tafel en bekijkt Dikbuik aandachtig.
“Zo’n leuk, klein speelgoed heb ik nog nooit gezien. En dat kan nog praten ook. Ik ben Ollie, ik kan best nog wat gezelschap gebruiken hier. Ik heb nog een mooi huisje voor je.”
Hij neemt de kabouter vast en zet hem in een kooi, hij sluit het deurtje en legt de sleutel op de kast.
De reus gaat terug naar buiten op verkenning. Ondertussen zit kabouter Dikbuik opgesloten in de grote kooi. Angstig kijkt hij rond, en nu! denkt hij! Opeens begint hij terug te bibberen, hij ziet een groot harig beest met groene ogen dichterbij komen. Het springt op tafel en van angst knijpt Dikbuik zijn ogen dicht. Het is muisstil en er gebeurt lange tijd niets. Als hij terug durft te kijken ziet hij een grote poes voor hem zitten. Die kijkt nieuwsgierig naar het kleine mannetje in de kooi.
“Ik ben Laika,” miauwt de poes. “Wie ben jij?”
“Dikbuik, ik ben Dikbuik,” stamelt de kabouter. Hij slaat de armen voor zijn gezicht en begint te wenen.
“Niet wenen, je hoeft niet bang te zijn voor mij. Ik doe niets, ze hebben mij ook gevangen genomen.” Laika kijkt zo bedroefd, dat de kabouter medelijden met haar krijgt.
Dan met een plof vallen er tassen en vazen uit een rek op de grond. Laika en Dikbuik schrikken zich een bult, de wind raast ineens door de kamer. Verbaasd kijkt Laika naar de deur, die is opengewaaid. Ze ziet ineens haar kans, ze pakt de sleutel van de kast en bevrijdt Dikbuik uit de kooi. Deze kijkt héél verbaasd naar de kat.
“Kom,” zegt Laika. “Nu hebben we de kans, we zijn hier weg.”
Kabouter Dikbuik gaat op de rug van Laika zitten en samen gaan ze op avontuur door het grote bos.
Uren later komen ze aan dezelfde weg waar Dikbuik heeft gestaan, de grote mensenweg. Als ze zich willen omdraaien zien ze een eind verder reus Ollie staan. Vol schrik blijft Laika eerst staan, dan als ze wilt wegrennen, komt er plots een grote auto aan. Laika spert haar ogen wijd open, ze kan van schrik niet meer bewegen. Dikbuik ziet dat reus Ollie wilt oversteken, hij is blijkbaar verstrooid en ziet de auto niet.
Hij roept uit alle macht: “Ollie !!”
Die hoort iets piepen en blijft verbaasd staan, dan ziet hij auto voorbij razen. Laika gaat liggen en durft niet meer te kijken, Dikbuik rolt van haar rug af in het hoge gras.
Reus Ollie komt naar hun toe. Laika en Dikbuik willen het op een lopen zetten, maar ze zijn niet rap genoeg.
Ollie lacht en zegt: “Niet gaan lopen, jullie hebben mijn leven gered, ik ben jullie zo dankbaar. Zullen we vrienden worden?” Terwijl ploft hij in het gras.
Laika is niet direct overtuigd, maar Dikbuik kijkt met zijn twinkelende oogjes naar Ollie. De reus ziet er héél wat liever uit nu hij lacht. Dikbuik heeft nu een grote vriend bij en dat maakt hem gelukkig. Jarenlang hebben de kabouters hem uitgelachen omdat hij altijd struikelde over zijn voeten. Alleen kabouter Langneus is een vriend van hem, die mist hij nu wel.
Aarzelend legt kabouter Dikbuik zijn handje in de grote hand van de reus.
“Oké, vrienden.”
Hij vertelt aan Ollie waarom hij is weggelopen van huis.
“Je kan niet blijven weglopen, wordt het niet tijd om terug naar huis te gaan?”
Dikbuik wilt er eerst niets van weten, maar Ollie kan hem toch overtuigen. Laika wilt graag met hem meegaan, ze wilt die andere kabouters wel eens leren kennen, en ook de dieren van het dierenbos. Misschien kan ze daar gaan wonen. Zo kan ze dan ook Dikbuik nog dikwijls zien.
Kabouter Dikbuik is zo enthousiast door Laika dat hij besluit om naar huis te gaan. Maar eerst wil hij nog het fijne weten van reus Ollie.
“Woon jij daar alleen in dat groot bos? En waarom ben jij niet in reuzenland?”
Dan vertelt Ollie dat hij eigenlijk ook is weggelopen, hij is met zijn twee meter lang een kleine reus, de meesten zijn drie à vier meter. Ook hij werd veel geplaagd. Maar hij bekent ook dat hij nu de andere reuzen best wel mist.
“Kom met ons mee,” zegt Dikbuik. “Ik nodig je uit op het kasteel, kan ik mijn nieuwe, grote vriend voorstellen.”
Na lang beraad gaan ze samen op weg. Reus Ollie vergezelt kabouter Dikbuik en poes Laika al zingend op weg naar huis, Dikbuik zit weer op de rug van Laika.
Na een halve dag lopen komen ze aan het kabouterbos. Als ze aan de grote poort komen deinst de bewaker ineens achteruit. Met grote opengesperde ogen kijkt hij vol schrik naar de reus en de grote poes.
Reus Ollie neemt de bewaker in zijn hand, die begint te jammeren van schrik. Hij is zo bang dat hij kabouter Dikbuik niet ziet zitten op de rug van Laika.
Ollie zegt tegen de bewaker: “niet bang zijn, wij zijn vrienden van kabouter Dikbuik, wij brengen hem terug.”
Vol verbazing ziet de bewaker Dikbuik dan zitten en begint in zijn handen te klappen.
“Kabouter Dikbuik! Je bent terug.”
Dikbuik lacht en is ook blij om zijn vertrouwde omgeving terug te zien.
De bewaker neemt zijn walkie talkie en seint een bericht door naar het kasteel dat kabouter Dikbuik in aankomst is met een paar vrienden, en dat de kok alvast pannekoeken moet beginnen bakken. Hij doet de poort open en Dikbuik, Ollie en Laika vervolgen hun weg. In het dierenbos kijken de dieren verwondert naar Laika, zo’n grote poes hebben ze nog niet gezien. Als Laika vertelt dat ze graag wilt blijven bij hun, sluiten ze onmiddellijk vriendschap met haar. Ollie en Dikbuik gaan met hun tweetjes verder.
Laika wuift hun uit en zegt: “Jullie komen me af en toe maar eens opzoeken.”
Als ze aan het kasteel aankomen, komen alle kabouters naar buiten gelopen, ook kabouter Langneus. Ze schrikken niet van reus Ollie. De bewaker heeft al verteld over hem. Kabouter Langneus komt naar Dikbuik gelopen en danst met hem in het rond, hij is zo blij om hem terug te zien.
Een andere kabouter komt dichterbij en zegt:
“Beloof me dat je nooit meer wegloopt, we hebben je gemist. We zullen nooit meer lachen als je nog eens struikelt.”
Dikbuik lacht en steekt zijn hand uit:
“Zullen we vrienden worden?”
“Ja,” zegt de kabouter opgelucht. Ook de andere kabouters komen naar Dikbuik en geven hem een hand.
Ollie knipoogt naar Dikbuik en zegt:
“Zie je wel, alles komt weer goed.”

Vol ontzag kijken de kabouters naar reus Ollie. Die gaat op de grond zitten zodat hij wat kleiner is. Hij neemt de kabouters één voor één van de grond en zwaait ze even door de lucht. Ze gillen van plezier. Ollie trekt zijn benen op zodat de kabouters die kunnen gebruiken als schuifaf, ze hebben de grootste pret. Ook Ollie geniet van alle aandacht.
Dan is het pannenkoekenfeest, iedereen vult hun buikje met het lekkers. Ollie blijft eten van de pannenkoeken, daar kan zelfs kabouter Dikbuik niet tegen op. Verwonderd kijkt hij hoe de reus met één hap een pannenkoek opeet. Hij wilt dit op een grappige manier nadoen maar dat lukt hem niet. Iedereen lacht om het tweetal.
Dan is het tijd om afscheid te nemen. Bedroefd kijkt kabouter Dikbuik naar Ollie.
“Ik kom af en toe wel op bezoek,” zegt de reus.
Kabouter Dikbuik is blij met zijn nieuwe vriend. Een héél avontuur heeft hij beleefd, hij is dan ook blij dat hij terug thuis is. Nu kan hij weer volop grapjes uithalen met de andere kabouters. Ollie neemt tevreden afscheid van iedereen en gaat ook terug naar huis.
Dikbuik en de andere kabouters wuiven hem uit. Dikbuik roept nog :
“Kom vlug terug.”
Ollie draait zich om en zegt: “dat is beloofd,” en gaat dan verder.