Kerk tot de nok gevuld voor afscheid van vier kruisheren

Op zondag 15 januari vond in de Heilig Kruiskerk in Runkst-Hasselt de afscheidsviering plaats van de Paters Kruisheren. Deze religieuze gemeenschap stond meer dan vijftig jaar geleden aan de wieg van de Heilig Kruisparochie.

Iets meer dan een halve eeuw deelden de Paters Kruisheren lief en leed met hun parochianen. Geen wonder dat de kerk voor die gelegenheid tot de nok gevuld was! Die massale aanwezigheid van jong en oud was duidelijk een blijk van eerbied en dankbaarheid voor de Paters Kruisheren Paul Delbrassine, Jef Eerdekens, Pol Gorissen en Piet Neven, die eind januari de deur van hun klooster in Runkst definitief achter zich dicht zullen trekken om elders van een welverdiende rust te gaan genieten.

Niet minder dan elf priesters en een diaken gingen voor in deze viering met als decor achter het altaar een prachtig reuzengroot wandtapijt met de voorstelling van de zeven sacramenten rond het kruis en daaronder een dankwoord voor 50 jaar inzet.
Tijdens deze mooie eucharistieviering, die erg hartelijk verliep en die afwisselend zorgde voor een lach en een traan, werd ook hulde gebracht aan de overleden Paters Kruisheren van Runkst. In de gelegenheidstoespraken van Vicaris Karel D’Huys, als vertegenwoordiger van de bisschop, en van Pater Peter Snijkers, Provinciaal van de Orde van de Kruisheren, werd uiteraard teruggeblikt naar het verleden maar er werd ook vooruit gekeken naar de toekomst.

Het werk van de Paters Kruisheren van de voorbije 50 jaar in Runkst mag in geen geval verloren gaan; het moet de kiem zijn van een nieuw elan waarbij de christenen van de 3 Runkster parochies naar elkaar toegroeien om als een hechte gemeenschap ‘Regio Runkst’ deel uit te maken van de ‘Federatie Virga Jesse Hasselt’. Kippenvelmomenten waren er tenslotte bij de dankbetuigingen van de mensen van Het Roer, die ieder om beurt de zichtbaar verraste Pater Paul Delbrassine een witte roos overhandigden om hem een hart onder de riem te steken.

Na de viering, die duidelijk goed was voorbereid en waarvoor zich heel wat mensen voor en achter de schermen belangeloos hadden ingezet, was er gelegenheid voor ontmoeting en werd een natje en een droogje aangeboden. De rode draad in de gesprekken tijdens die receptie was dat men de Paters Kruisheren ongetwijfeld erg zal missen, maar vooral dat men hen nooit zal vergeten!