Bejaard koppel uit Hamont sterft 5 minuten na mekaar

Tussen de familieberichten die dagelijks in Het Belang van Limburg verschijnen, stond woensdag een wel zeer opmerkelijke melding: die over het overlijden van Liza Bormans en haar man Frans Habraken. Ze stierven niet alleen op dezelfde dag, maar ook op hetzelfde uur. Hij om 21.40 uur, zij om 21.45 uur. Samen, zoals ze dat zelf hadden gewild. “Bij een natuurlijk overlijden hebben wij dit nog nooit meegemaakt”, zegt de begrafenisondernemer.

Begrafenisondernemer Creemers is wellicht niet de enige in het vak voor wie dit nieuw was. Het is nochtans misschien uitzonderlijk, maar het bestaat. Dat fenomeen dat oneindige liefde heet, en dat maakt dat mensen niet zonder elkaar kunnen leven. Zoiets was ongetwijfeld ook bij Sus en Lies, zoals ze in Hamont bekend waren, het geval. “Soms horen mensen duidelijk bij elkaar. Je kunt het zien, die twee, dat is een paar. De één is wel de één, maar ook de ander. Soms horen mensen zichtbaar bij elkaar”, stelt Toon Hermans in het jubileumboek, dat Jan en Roger Habraken, de twee oudste zonen van het gezin met vijf kinderen, voor zich hebben liggen.

Oudstrijder

“Ze waren pas vijf weken in het rusthuis”, vertelt Roger. “Daarvoor hadden ze altijd thuis gewoond. Pa was tot zijn negentigste ook tiptop in orde. Hij was oudstrijder. Van de oorlog heeft hij ons nooit veel willen vertellen. Maar hij was een harde werker, als spoorwegarbeider en als tuinder. Toen stak een lichte dementie de kop op. Ons ma is dan weer tot de laatste dagen zeer helder gebleven. Maar zij had kanker.”

Hun overlijden was dan misschien wel plots, het was niet geheel onverwachts. “Onze ouders hadden geen weken meer. De pastoor had hen daarom enkele uren voor hun overlijden de laatste sacramenten toegediend. Vooral de laatste twee dagen gingen ze heel snel achteruit. Ze lagen samen op bed, zaterdag. Ons pa ging eerst, en meteen daarna ons ma.”

Schemerzone

Alsof het zo gewild was. “Hoe gaat dat, bij koppels die elkaar al zo lang kennen”, zegt Jan. “Die zeggen: ‘Als de ander gaat, hoop ik dat ik meekan.’ Ze hielden erg van elkaar. Gewoon heel erg veel. Maar ik vraag me af of pa op het eind nog iets geweten heeft. Wat weet iemand met dementie nog? Dat is een schemerzone. Misschien heeft hij wel iets gehoord, en daar zijn conclusies uit getrokken.”

Jan en Roger, en Jos, Ria en Ludo, de ander kinderen, kunnen vrede kunnen nemen met dit afscheid. Maar dat het hard is, om je ouders zo snel samen te verliezen, staat op hun gelaat te lezen. Zoals Toon Hermans het ooit zei: het blijft het einde van een schitterend verhaal. In het geval van Sus en Lies, een oneindig verhaal.

Liza Bormans (°14/5/1922) en Frans Habraken (°28/9/1915) worden vrijdag om 10.30 uur begraven.