Lucerna biedt hulp aan aardbevingsgebied Van (van onze Nieuwsjager ter plaatse)

Vier leerkrachten van het Lucerna College en directeur Huda Topaloglu uit Genk zijn naar het aardbevingsgebied van de provincie Van gegaan, het uiterste hoekje in het oosten van Turkije.
Ook aanwezig: de organisatoren van Brussel, dir.Husnu Can en Methin; dir. Ahmet, Brenda en Maarten van Lucerna College Gent; dir. Fatih, Anne en Joost van Lucerna College Antwerpen.

Voorts werd de groep begeleid door Bahattin Koçak van Beringen die op professionele manier de vertaling verzorgd heeft, Tony Di Pietrantonio Ford-arbeider uit Genk die als vrijwilliger is meegegaan, en Chris Nelis als professionele verslaggever van Het Belang van Limburg.

In oktober en november is er een zware aardbeving geweest die het leven kostte aan 1.200 mensen. Er zijn al 5 aardbevingen geweest en een 1.000-tal naschokken. Nu vrezen ze nog een aardbeving die nog moet komen, met een kracht van 6.1 op de schaal van Richter. Bij de aankomst was de ravage duidelijk te zien, het leek wel een oorlogsgebied.

Twee meisjes - Arjin en Zozan - kwamen de groep toegesneld en vroegen aan Nathalie, Ellen, Benedetto en Serife of zij lesgevers waren en of zij zouden blijven zodat zij weer les konden krijgen.

De tenten lagen in het slijk, buiten was er sneeuw. Met het busje van de lokale hulpdienst 'Kimse yokmu?' bracht de hulpactie Lucerna de voedingspakketten naar de tenten. Elk gezin krijgt een tent of container om in te wonen. Er werd ook speelgoed uitgedeeld dat hier is ingezameld, samen met een brief van de schenker. De kinderen waren dolgelukkig en schreven onmiddellijk een brief terug.

De ravage aan de gebouwen is ongelooflijk, ze vallen als kaartenhuisje in elkaar.
Een groot gebouw is dusdanig naar beneden gekomen zodat je het gelijkvloers niet meer ziet. Het appartement van 7 verdiepingen is volledig stuk.

De gouverneur en de verschillende leiders van wegen, economie, telecom, enz. deden hun verhaal over de aanpak van het probleem. Vanuit Ankara wordt de hele hulpactie geleid. Zo hebben grote steden zoals Ankara, Istanbul, Konya een zone toebedeeld gekregen, zodat elk dorp wordt geholpen.
In de zone is er nog maar één hospitaal dat kan werken. Daar kunnen de bevallingen plaatsvinden. De ambulances rijden voordurend rond met dokters en verplegers om hulp te bieden.
Er is ook een plan gemaakt om huizen te bouwen die de mensen kunnen kopen aan kostprijs, over 20 jaar zonder rente te betalen. De arme mensen krijgen dan een appartement met zeer lage huur. Water is er voldoende, elektriciteit is gratis en de kleding is volledig nieuw.

De volgende dag is de groep van Lucerna naar de school gegaan om daar te helpen. De klas is volledig verfraaid, computer en overheadprojector geleverd en aangekleed om op een aangename manier les te kunnen geven.
Daarna was er tijd om te helpen bij de voedselbedeling. Dit wordt 2 keer per dag uitgevoerd. Zij mogen het eten ook mee naar huis nemen, en er is dagelijks variatie. De rij was onmenselijk lang.

Bij het bezoek van een tent kwamen we terecht bij de familie Saribulak. Vader Fehmi vertelde dat zijn kleinste zoon Civan net op school was toen er een aardbeving kwam, nu heeft hij schrik om terug naar school te gaan.

De familie Aksuna leeft in een tent met vrouw Fatma en neef Idris. De 5 kinderen zijn naar Istanbul gestuurd om veiligheidsredenen. De twee oudsten werken om het gezin recht te houden, vermits de economie vrijwel volledig is stilgevallen. Vader Idris was vroeger automechanieker en is nu ambulancier.

Maandag 2 januari gingen de scholen weer open, en dit na meer dan twee maanden.
Het was emotioneel zeer moeilijk. De situatie is ongelooflijk, maar iedereen probeerde het moreel hoog te houden, maar 's nachts werden we wakker en rolden de tranen.

Meer info: http://www.buurtwerk-waterschei.be/