David Hubert pendelt tussen A-kern KRC en unief

Elke dag pendelt hij tussen Genk en Diepenbeek, met een auto van de club, naar het gastgezin waar hij nu al 3 jaar thuis is.
Vanaf zijn 9de draait alles in het leven van David Hubert rond balletje trappen. “Eigenlijk ben ik vanaf mijn 5 jaar bezig, zodra het mocht. Bij een club in Hoeilaart. Op mijn 9 jaar is KV Mechelen me dan komen scouten nadat ze me op een toernooi hadden opgemerkt”, vertelt de verdedigende middenvelder.

“Ik ben mijn ouders dankbaar voor al hun opofferingen in die jaren. We zijn thuis, in Waver, met 6 kinderen. Voor mijn vader betekende dat 3,4,5 keer per week naar Mechelen rijden voor de trainingen.
Gelukkig is hij ook helemaal gebeten door voetbal. Mijn moeder heb ik in mijn jeugd weinig gezien, want er waren natuurlijk ook nog de andere kinderen.”

School
Tot zijn 15de is hij voor Mechelen blijven spelen. “Ik heb daar echt alles over voetbal geleerd, maar dan zijn ze spijtig genoeg failliet gegaan.”
Niet dat hij zonder kansen zat: Anderlecht kwam aankloppen, Genk wilde het jonge talent wel hebben. “Ik heb voor KRC gekozen omdat hun jeugdopleiding goed uitgewerkt was: een goede combinatie van school en trainen. En ik heb het me tot nog toe nooit beklaagd.”

Toch betekende het dat hij vanaf zijn 15de uit huis moest, in een gastgezin in Genk. En dan met een chauffeur van de club op en neer naar de topsportschool in Leuven. “Maar ik ben heel goed opgevangen. En met zo’n gastgezin moet ik me om niets zorgen maken, mijn eten staat klaar, kleren liggen gewassen. We hebben twee jaar met 3 spelers in het gezin gewoond, dit jaar ben ik alleen. Een must om te studeren. Want als je met 3 voetballers in één kamer leeft, ben je meer buiten aan het sjotten.”
Topsport
Studeren is duidelijk belangrijk voor de jonge sporter, ook zijn ouders wilden dat hij uitwijkmogelijkheden had. “Want je weet maar nooit. Ik had gehoord van het flexibele systeem in Diepenbeek voor topsportstudenten. En het moest een algemene richting zijn, zoals economie. Want een andere interesse heb ik niet meteen, in mijn hoofd zat altijd voetbal.”
Om jonge sporters de kans te geven om topsport en studeren te combineren, heeft UHasselt een flexibel systeem uitgewerkt: studenten mogen hun examens later afleggen als ze bijvoorbeeld op trainingsstage moeten en moeten per jaar minder studiepunten verzamelen. Maar om te slagen, moeten ze uiteraard netjes dezelfde examenvragen kunnen beantwoorden als hun medestudenten.
“Het valt heel goed mee, ik zit nu in mijn tweede bachelorjaar. Van het eerste jaar heb ik wel 3 vakken moeten meenemen, maar daar ben ik intussen ook voor geslaagd. Ik ga het wel niet in 4 jaar doen, maar spreiden over 6 à 7 jaar. Als ik op mijn 35ste kan stoppen met voetballen, heb ik dan de zekerheid van een universitair diploma.”
Maar topsport en het echte studentenleven, die combinatie zal minder makkelijk zijn? “Ja, als voetballer kan je natuurlijk niet elke avond pintjes gaan pakken. Maar dat wil niet zeggen dat ik nooit op stap ga, meestal op zaterdagavond na de wedstrijd.”

Proffen
Het voetbalseizoen zit er nu wel even op, dat betekent voor David vooral notities bij medestudenten bij elkaar zoeken, kopiëren en beginnen blokken voor de examens. “De dag voor een examen ben ik heel gespannen. Voor een wedstrijd is dat helemaal anders, da’s gewoon concentratie. Iets waar ik mijn hele leven voor gewerkt heb.”
En de medestudenten, komen die al eens handtekeningen vragen? “Er zijn er al een paar geweest. Voor hun ‘broertje’ of ‘neefje’. Enkele proffen zijn ook fan van KRC, ik heb hen al op supportersfeestjes gezien.”
En de toekomst? “Ik zou ooit in Engeland of Spanje willen spelen, dat zijn de grootste competities. Maar nu is het vooral mijn ambitie om bij Genk door te stoten naar de absolute basisploeg.”

Caroline VANDENREYT