"Ik wilde geen lege stoel aan tafel"

“Ik wilde geen lege stoel aan tafel”, zegt José Beckers (55). Dus haalde ze als jonge moeder een pleegkind in huis. “Henrik was 5, ons eerste pleegkind 4.” Daarop volgden nog een flink aantal pleegkinderen, onder wie Mascha Spruit, intussen 22 en zelf mama.

Luid geschreeuw bij José thuis. Ze is onthaalmoeder, en twee kleintjes hebben duidelijk geen zin in vreemd bezoek. Dus zetten ze hun keel wijd open. Mascha is drie jaar weg bij José, ze heeft intussen een job (bij Esso), een kind (Keaton) en een verloofde (Sigi). Mascha en José zien elkaar geregeld. José let ook op Keaton.

Mascha was 14 toen José haar voor de eerste keer opving. Een leeftijd waarop het volgens Pleegzorgpuntlimburg moeilijk is om gezinnen te vinden. “Mensen hebben schrik van pubers”, zegt Kristien Deckers van Pleegzorg. “We hebben nu veel meisjes van 10 à 12 jaar voor wie we geen gezin vinden.”
José heeft zich nooit laten afschrikken door tieners. “Ik wilde gewoon kinderen van de leeftijd van mijn kinderen.”

“Ik had hier meteen drie leeftijdgenoten in huis, en dat vond ik leuk”, herinnert Mascha zich: twee andere pleegkinderen en zoon Henrik. “Ik was in nog andere gezinnen geweest en ik vond dat ze hier heel open waren. Iedereen vertelde aan tafel wat hij die dag had gedaan.”

“Mascha was trouwens een heel makkelijk kind”, vindt José. “Ik was voor de komst van Mascha ook gescheiden, en ze heeft al mijn relaties meegemaakt”, lacht José, die intussen hertrouwd is.

“Alle soorten gezinnen komen bij ons in aanmerking”, onderstreept Kirstien Deckers. “Ook alleenstaanden of holebi’s.”

In de weekends ging Mascha naar haar ouders. “In het begin niet, dat is langzaam opgebouwd”, zegt José. “Maar ik vond dat heel belangrijk. Je kan als pleegmoeder nooit de echte moeder vervangen.”

Wat heeft Mascha in die vijf jaar dat ze bij José was geleerd? “Dat je niet kwaad hoeft te blijven. José kon boos zijn en meteen erna vragen: wat wil je op je boterham? Dat vond ik raar. Een normaal mens blijft toch minstens een uur kwaad. Maar nu ben ik ook zo, ik blijf niet kwaad, wat anderen dan weer vreemd vinden. En ik heb ook geleerd om met weinig content te zijn. Toen ik pas hier kwam, wilde ik alleen maar grote cadeaus.”

“Alsof je aan de grootte van een cadeau kan afleiden of iemand je graag ziet of niet”, vult José aan. “Dat graag zien moet je aanvoelen. Ik vind ook niet dat moeders voortdurend ‘ik hou van u’ tegen hun kind moeten zeggen. Ook zoiets voelt een kind wel aan.”

Mascha is intussen al drie jaar het huis uit. “Ik heb haar geholpen om het huis te verlaten”, zegt José. “We zijn samen een studio gaan zoeken.”

Mascha: “Daarna is ze me blijven helpen, met het invullen van de belastingbrief bijvoorbeeld”.

José: “Ach, ik heb gewoon de dingen gedaan die je voor je eigen kinderen doet.”
Mascha is intussen zelf moeder. Maakte ze zich zorgen over dat moederschap? “Ja, ik had schrik dat ik het niet goed zou doen.”

“Maar kijk eens hoe lief je zoontje is”, zegt José. “Daaraan alleen al zie je dat het je goed lukt.”

Liliana CASAGRANDE