“Konden mama en papa dit nog maar meemaken”

‘Evenwicht’. Dat was altijd al het credo van Herman Van Rompuy. Vermits zijn broer Eric volgens de Britse sensatiepers “extreem-rechts” is en zus Tine “extreem-links”, moet zijn oudste zus Anita (58) dus wel politiek neutraal zijn.
Anita, net als haar broers en vader een eminente economiste, woont in Beringen en is Hermans grootste fan. “Hij is een man die het niveau omhoog kan trekken.”

“Herman president. Het is de kers op zijn levenstaart”, vertelt Anita Van Rompuy (die overigens liever uit de schijnwerpers blijft. Vandaar: geen foto). “In zijn jeugd was hij er al over bezig. ‘Ik word nog de eerste president van België’, heeft hij eens gezegd, toen hij zo’n jaar of zestien was. Niet dat hij aan grootheidswaanzin leed of dat hij iets tegen de koning had. Het was de tijd van de grote begeestering rond Kennedy. Herman was door die man gebiologeerd en de manier waarop verkiezingen in Amerika werden georganiseerd, fascineerden hem mateloos. Hij kende ook de namen van alle Amerikaanse presidenten vanbuiten. Hij probeerde trouwens ook al dat lijstje uit het hoofd af te dreunen.”

“Herman is zo’n figuur die het niveau naar boven haalt”, gaat Anita verder. “Wij hebben altijd naar hem opgekeken.”
“We zijn alle vier met grote onderscheiding afgestudeerd. Eric, Herman en ik in de economie. Tine in de psychiatrische verpleegkunde. Daar stak Herman voor een ferm stuk tussen. Hij organiseerde regelmatig een quiz thuis, die hij met zijn bandrecorder opnam. Dat heeft ons allemaal flink wat parate kennis opgeleverd. Er zaten natuurlijk altijd vragen over de presidenten bij, maar ook over atletiek of wielrennen... Herman was een echte sportliefhebber. Hij was trouwens toen ook al president, van de Berreveld Sportclub in onze wijk.”

Anita’s bloemlezing is allicht een reactie. Als advocaat én als een Van Rompuy is ze doorgaans de nuchterheid zelf. Maar de afgelopen dagen is ze in haar eer gekrenkt.
Anita: “Als je in de politiek gaat, moet je tegen kritiek kunnen. Niet iedereen kan het met u eens zijn. Maar de manier waarop Herman de afgelopen dagen in de Britse pers werd geportretteerd, dat vond ik soms toch beneden alle peil. Ik moet toegeven dat ik me door die commentaren persoonlijk geraakt voelde. Natuurlijk omdat ik Herman graag zie. Maar ook omdat ik weet dat hij het niet verdiende.”
Heilige

“Niet dat ik me daarom nu goed voel. Met zoiets als revanchisme hou ik me niet bezig. Trouwens, nog niet zo heel lang geleden werd Herman ook in de Belgische media overwegend negatief afgeschilderd. Maar toen hij premier is geworden, begon de pers hem eindelijk naar waarde te schatten. Nu is de opinie helemaal gekanteld. In een paar weken is hij bijna een heilige geworden.”

“Maar wij blijven een Van Rompuy, hé (lacht). Rustig en discreet. We hebben dus donderdag geen feestje gegeven, of zelfs maar een flesje opengedaan. Als Herman het niet was geworden, dan waren wij ook nu ook niet in de rouw geweest. Herman is nog altijd premier, en hij is vooral nog altijd mijn broer, waar ik zo naar opkijk.”

“Maar ik ben dus ontzettend trots. Zondag, op het familiefeestje van Eric, zal ik hem dat eens goed zeggen. Voor de rest gaan we het niet te veel over politiek hebben. Dat hebben we nooit gedaan. Het moet plezant zijn, hé. We praten veel liever over mensen, en wat hun bezighoudt. Dat hebben we van onze ouders.”

“Ik wou dat zij dit nog hadden mogen meemaken (Vic Van Rompuy en zijn vrouw stierven in november 2004 kort na elkaar, nvdr). Maar ik kan me niet voorstellen dat ze daarboven niets hebben gevoeld. Mama heeft zeker iets heeft gezegd van: ‘Herman, ge hebt dat goed gedaan.’ En dan een knipoogske van papa erbij.”

Gunter WILLEKENS