Pukkelpop 2011: het verhaal van onze columniste

Lies Praet, de columniste van Het Belang van Alken, was als medewerkster aanwezig op Pukkelpop; Dit is haar pakkende relaas.

Pukkelpop 2011
"Ik was zelf medewerker van de nachtploeg. Toen het onweer dichterbij kwam, heb ik mij samen met een vriendin gehaast naar de catering backstage. We dachten: “We gaan even eten, daarna zal het wel overgetrokken zijn.” Niet dus. Meer en meer medewerkers stormden de grote cateringtent binnen en terwijl we daar zaten met onze plateau vol eten werd het plots volledig donker, begon alles te schudden en te kraken. Door de openingen spoot het water naar binnen, alsof we in de Titanic zaten. Er vlogen buiten allerlei dingen in het rond en de tent begon heviger en heviger te schudden, het leek of de metalen constructies het gingen begeven en de containers met eten verschoven griezelig heen en weer. Niemand kon nog iets eten en we beseften dat als wij in deze –stevige en veilige- tent al in gevaar waren, dat de schade op de wei en de camping enorm moest zijn. Onmiddellijk begon iedereen te sms’en of te bellen. In die allereerste minuten lukte dat nog, maar even later waren de netwerken overbelast. Al bij al duurde de kern van de storm niet langer dan zes à zeven minuten, maar daarna kwam nog meer hagel en regen. Onderweg naar de medewerkerscamping zagen we festivalgangers die gevlucht waren, kletsnat met nauwelijks kleren aan. In het bos lagen overal omgevallen bomen en we moesten zelf oppassen dat we niet geraakt werden door stukken takken die nog tussen de bomen balanceerden. De camping was erg beschadigd en veel medewerkers hadden geen droge spullen meer of schoenen. Toch zijn we toen met de nachtploeg meteen gaan helpen evacueren aan de zone tussen de Shelter en de Marquee, waar verschillende bomen de tent verwoest hadden en nog steeds een gevaar waren voor de mensenmassa. De meeste mensen op de wei bleven in de Marquee schuilen. Toen ook meisjes uit noodzaak in het openbaar begonnen te plassen, kreeg ik vreemd genoeg pas voor het eerst door hoe groot de ramp was. Er zaten naar het schijnt zelfs mensen tijdelijk opgesloten in omgevallen Toi Toi-toiletten, wat op zich al een verschrikkelijke ervaring moet zijn. Andere vrienden vonden elkaar terug en koppels vielen elkaar huilend in de armen, waarop soms zelfs applaus kwam. Wie een beetje EHBO-kennis had, werd opgetrommeld. Gruwelijke verhalen van afgerukte armen en hoofdwonden verspreidden zich stilaan. De eerste reacties van het publiek waren verdeeld, sommige kwamen ons hulp of informatie vragen, hoewel we dat laatste tot onze frustratie zelf nauwelijks hadden. Meisjes kwamen ons drank en eten aanbieden. Een man had de instorting van de Chateau meegemaakt, zijn gsm had het begeven. Hij had de nummers van zijn vrienden in een eetbordje gekerfd en kwam vragen of hij met onze gsm’s mocht bellen. Hij vertelde bovendien dat ze een slachtoffer onder een constructie hadden proberen uithalen, maar door de hevige hagel waren ze zelf moeten gaan schuilen. Andere festivalgangers hadden duidelijk de omvang van de situatie niet door en gingen door met feesten. Wie wel inzag dat de toestand kritiek was, kwam al voorbarig vragen of er tickets zouden worden terugbetaald. Verschillende mensen vreesden dat het festival afgeschaft werd en begonnen hun drankbonnen op te doen. Sommigen werden zo alleen maar zatter en zatter. Ik begreep zelf niet dat de biertap niet werd afgesloten, maar alles bleef min of meer draaien onder het motto: “We moeten de gemoederen wat bedaren”. Veel mensen gingen er echter vandoor en ook medewerkers gingen op zoek naar vrienden of familie. Alles was veranderd in een reusachtige modderpoel. Een tijdje lang werd de weide, waar ik nog steeds aan het helpen was, afgesloten. Niemand kon binnen of buiten, omdat de grote menigte op straat gevlucht was, waar het verkeer verhinderd werd. Toen werd het rampenplan afgekondigd en daarom werd besloten dat de ingangen terug open gingen.

De medewerkers van de nacht moesten hun positie tussen de Marquee en de Shelter verlaten om te gaan werken aan de poorten. Daar aangekomen, bleek dat we geen bandjescontrole moesten doen, omdat het de bedoeling was om een deel van de te grote hoeveelheid festivalgangers op straat te verhuizen naar de weide. Iedereen mocht naar binnen, nadat wij net hadden proberen ontruimen. De omheining was gebruikt om gevaarlijke plekken of schade af te schermen, waardoor de menigte ook vrij backstage kon. Bovendien fouilleerde de security niemand meer en tussen de massa zaten veel zatte mensen die met glazen flessen of wie weet wat nog meer naar binnen konden. De drank -en eetstandjes werd korte tijd geplunderd. Ondertussen was het ook donker geworden en de sfeer bij de medewerkers ging er ook op achteruit. Her en der stonden mensen te huilen en de paniek en de onrust namen toe. De communicatie verliep helemaal niet goed, want plots moest onze nachtploeg toch controleren, maar de mannen van de veiligheid had andere instructies gekregen: zij moesten iedereen doorlaten. Even later werden de poorten dan toch weer gesloten en werd er na vier uren officieel meegedeeld dat voor donderdagavond alles afgeschaft werd, maar dat men tegen de ochtend ging heropbouwen. Dat is ook effectief gebeurd, want bepaalde stukken zoals het dansgedeelte naast de Boiler werden terug opgeknapt. Backstage reden verschillende organisaties en ploegen af en aan om te redden wat er te redden viel. Daar was ik erg verontwaardigd over, omdat ik de veiligheid van het terrein niet meer vertrouwde, maar ook uit respect voor de overledenen. Toen alles afgesloten was, ben ik naar huis gegaan. Alken is toch ook niet zo ver. Zelf heb ik een paar vrienden onderdak geboden. Maar onderweg zijn we ook verschillende mensen tegengekomen die vroegen of we een slaapplaats hadden. Door de beelden op tv herleefden we ook onze eerste ervaringen tijdens de storm. Eng om te beseffen dat we wereldnieuws zijn. Het is dan ook de enige juiste beslissing geweest om alles stop te zetten. Wie dat nog niet beseft nu, zal dat hopelijk later wel inzien.

’s Morgens, toen ik terug ging om mijn tentje te gaan halen, was de ontreddering weliswaar overal groot. De schade werd zichtbaar. Ik heb hier en daar wat vuilzakken of een paar droge sokken kunnen doorgeven, maar grote groepen liepen rillend, vuil en op blote voeten over de Kempischesteenweg huiswaarts. Al bij al vind ik dat de hulp langs alle kanten: van medewerkers, van festivalgangers, van buurtbewoners, … ontzettend hartverwarmend was. Niemand had dit kunnen voorkomen. Er is veel schade en waarschijnlijk hangt hieraan nog een groot financieel staartje, maar iedereen heeft voor elkaar gezorgd en massahysterie is er gelukkig niet van gekomen. Is dat niet wat telt?"

Lies Praet