Bioshock 2: de natte droom van Jules Verne

22/02/'10

In 2007 werd de verfrissende onderwaterthriller ‘BioShock’ verkozen tot Game of the Year. Moet het gezegd dat de verwachtingen voor de sequel hooggespannen waren? We daalden 20.000 mijlen af onder zee om te kijken of ‘BioShock 2’ zijn voorganger kon evenaren.

Twee jaar geleden kwam de shooter ‘BioShock’ plots bovendrijven. Het was een zelden geziene combinatie van vernuftige gameplay, een goed verhaal en prachtige artistieke look. Ook een volwassen game voor een volwassen publiek. In de jaren ‘40 bouwde de steenrijke zakenman Andrew Ryan voor de happy few een stad op de oceaanbodem, Rapture. Maar wat een onderzees Utopia moest worden, veranderde al snel in de natte droom, of beter: de nachtmerrie, van Jules Verne. Zeg maar, 20.000 lijken onder zee.

De bewoners van Rapture raakten zo goed als allemaal verslaafd aan Plasmids of verschillende soorten genetische manipulatie. Die geven de gebruiker op korte termijn bovennatuurlijke krachten maar ze veranderen hem op lange termijn in speedjunks, de zogenaamde Splicers. Op het eerst gezicht zien ze er normaal uit, maar ze zijn mentaal verknipt en aarzelen nooit om u aan te vallen . In de woelige onderwaterwereld dolen kleine meisjes rond, de Little Sisters. Zij halen het giftige goedje uit de dode lichamen met een grote injectienaald, tot ongenoegen van de drugshongerige Splicers. De meisjes worden beschermd door Big Daddy’s, kolossen in een loodzwaar duikerspak die in de vorige game nog de taaiste vijanden vormden. In dit tweede deel, dat zich 10 jaar later afspeelt, bent u Delta, het prototype van de Big Daddy. U moet Little Sisters redden (of doden om zelf te kunnen snoepen van het verboden goedje) en kunt met uw vrije linkerhand de strafste stoten uithalen , zoals elektroshocks of vuurballen. ‘BioShock 2’ is geen shooter voor hersenloze Rambo’s. Een lepe combinatie van speciale krachten met de vele vuurwapens is een must. Dat elk wapen over verschillende munitietypes beschikt, maakt de drang naar experiment bijzonder groot. Hou bijvoorbeeld via telekinese een vijand in de lucht en schiet hem zo neer. Of maak de Splicers zo gek dat ze elkaar te lijf gaan.

Het klinkt allemaal veelbelovend en er bestaat ook geen twijfel over dat ‘BioShock 2’ een steengoede game is. Alleen mist het de magie en het verrassingseffect die zijn voorganger wel had. Verder zijn de graphics niet spectaculair veranderd en zijn de laadtijden veel te lang, soms tot een minuut wachten. De game introduceert nieuwe vijanden - waaronder de taaie Big Sisters - en nieuwe Plasmids. Toch overheerst een déjà-vugevoel. In die mate dat u niets aan het verhaal heeft als u de eerste game niet gespeeld heeft. In multiplayer wordt het een dolle boel omdat u ook dan met zowel Plasmids als wapens de strijd kunt aangaan. Voor de fans is er goed nieuws: ‘BioShock 3’ staat al in de steigers en producer Gore Verbinski (regisseur van ‘Pirates of the Caribbean’) moet de verfilming in goede banen leiden.