Ziekenhuizen, W. Degheldere, Brugge
03/11/'09
Patiênten verwisselen en nodeloos onherstelbaar operen is natuurlijk het toppunt, maar dit doet zich niet zoveel voor.
Het is niet al mis, en er zijn talrijke zeer lovenswaardige personeelsleden, maar het is ten zeerste nodig van de laakbare toestanden in een ziekenhuis aan het licht te brengen. Vooral omdat hulpbehoevende mensen die in het ziekenhuis belanden, niet mondig genoeg zijn om zelf te reageren. Of zij durven niet! Soms uit vrees dat zij uit wraak minder goed zullen behandeld worden. Vooreerst spot men met de patiënten door met hen afspraken te maken die uiteindelijk pas na één of twee uren plaats grijpen. Uitleg bij de behandelingen is er dikwijls niet bij. Waarvoor? Iets gevonden? Géén woord! Komt een patïent met een bezwaar dat niet direkt kan thuisgewezen worden, dan moet hij zeker alle "machines" passeren, nodig of niet. Want het is toch de sociale verzekering die alles betaald en zo "maakt" het ziekenhuis geld om rond te komen en de "machines" te laten renderen. Is er nog niets gevonden, dan moet de patïent van Brugge naar een ziekenhuis in Kortrijk. Waarvoor? Onder een andere scanner zonder opgave van reden. Hoe daar naartoe? De patïent moet zijn plan trekken. Klopt niet want het is het ziekenhuis dat alles moet regelen. Niet de patïenten die hulpeloos zijn!Men spreekt de patïenten aan op een toon, soms afblaffen (bvb. "wij hebben maar twee handen"!) , alsof het kleine kinderen zijn. Waar zijn de patiëntenrechten? Wie in een rolstoel zit en na een consultatie op de gang geschoven is, mag dikwijl lang wachten vooraleer er iemand hem komt halen om terug naar de kamer te brengen. Personeelstekort en teveel werk is dikwijls aangehaald. Het is veeleer de organisatie en communicatie die fout loopt. Een ziekenhuis mag zich niet veroorloven dat patïenten de nodige zorgen niet tijdig krijgen. Noch dat er uit haast fouten gebeuren, zoals regelmatig voorkomt dat verkeerde medicamenten gegeven worden. Er worden ook dikwijls onnodige kosten gemaakt. Binnenkomende patïenten worden bestookt door mensen die zich aanbieden voor ongevraagde en onnodige "onderzoeken" zoals psychologisch, of nog andere, die dan later wel op de ziekenhuisrekening komen. Bij het verlaten van het ziekenhuis krijgt men wel een brief met vragen over wat men denkt van het verblijf. Of dit de mentaliteit zal veranderen is twijfelachtig, want na jaren is het nog altijd hetzelfde. Elke nare ervaring bekend maken of meer mondig zijn moet helpen! Ook al omdat personeelsleden die perfect en met toewijding hun taak uitvoeren niet zouden meegesleurd worden in de kritiek!
- - -
