17 jaar lang leerkracht: “Maar ik kon niet lezen of schrijven”

Print
17 jaar lang leerkracht: “Maar ik kon niet lezen of schrijven”

Themabeeld Foto: ss

John Corcoran groeide op in de Amerikaanse staat New Mexico tijdens de jaren 1940, 1950. Hij kwam uit een gezin met zes kinderen, ging naar de universiteit en verdiende uiteindelijk zijn geld als leerkracht. Een job die hij zeventien jaar lang deed. Maar al die tijd had hij een zeer uitzonderlijk geheim, zo vertelt hij aan BBC.

“Toen ik een kind was, vertelden mijn ouders me dat ik een winnaar was. En de eerste zes jaar van mijn leven geloofde ik dat ook echt”, zo begint John Corcoran zijn verhaal.

“Ik ben pas op vrij late leeftijd beginnen te praten, maar toch ging ik naar school met goede hoop om te leren lezen zoals mijn zussen.”

Een groot probleem

Het eerste schooljaar ging alles goed voor John. Er werden toen ook nog geen al te hoge eisen gesteld. Mooi in de rij leren staan, stil zijn en op tijd zelf naar toilet gaan…

“Maar dan moesten we leren lezen”, vertelt John. “Voor mij zag alles eruit als Chinees. Ik begreep niet wat die lijnen waren en als kind van zes, zeven, acht jaar oud wist ik niet hoe ik het probleem moest uitleggen. Iedereen leerde lezen, mij lukte het niet.”

In de loop van de jaren bleef het probleem aanslepen. “Ik herinner me nog dat ik geregeld tot God begon te bidden: “Alstublieft, leer me morgen hoe ik moet lezen.” En soms deed ik dan het licht aan, nam ik een boek en keek ik ernaar om te zien of het mirakel gebeurd was. Maar dat was nooit zo.”

Naar school gaan, was naar de oorlog gaan

Op school behoorde hij al snel tot de groep van “domme kinderen”. Niet dat de leerkrachten dat zo zeiden, maar de kinderen noemden het zo.

“Op ieder oudercontact zei de leerkracht: “Hij is een slimme jongen, hij komt er wel.” En dat was zo ieder jaar op rij. En ieder jaar mocht ik naar de volgende graad.”

“Maar ik kwam er niet. In het vijfde leerjaar had ik de hoop eigenlijk al opgegeven. Ik stond iedere dag op, kleedde me aan, ging naar school alsof ik naar de oorlog ging. Ik haatte de klas. Het was een vijandige omgeving en ik moest zien te overleven.”

Twee jaar later zat John bijna iedere dag bij de directeur. Hij gedroeg zich vijandig, was de clown van de klas. Uiteindelijk werd hij zelfs geschorst. “Maar dat was niet wie ik echt was. Ik wou iemand anders zijn, ik wou slagen in het leven, ik wou een goede student zijn. Maar ik kon het gewoon niet.”

Lees hieronder verder

Lieveling van de leerkracht

Een jaar later besliste hij om zich te gedragen. Hij begon alles te doen wat nodig was om te slagen, zelfs al moest hij daarvoor “de lieveling van de leerkracht” zijn.

“Ik was een goede atleet en was goed in wiskunde”, zegt John. “Ik was ook heel sociaal. Ik ging uit met de leerlinge met de beste punten. Ik was koning van het schoolbal. En meisjes deden mijn huiswerk...”

Als hij een test had, gaf hij zijn blad door aan iemand anders om in te vullen. Of hij keek naar het blad van zijn buurman. “Ik kon mijn eigen naam wel schrijven en er waren enkele woorden die ik gememoriseerd had, maar ik kon geen volledige zin schrijven. Ik zat op de middelbare school, maar las als een kind van acht jaar. En ik heb dat nooit aan iemand verteld.”

Steeds drastischer te werk

Toen hij naar de universiteit ging, was het steeds moeilijker om zijn geheim te verbergen. John moest steeds creatiever én drastischer te werk gaan.

“Ik zat in een studentenvereniging die kopieën had van oude examens. Er waren professoren die ieder jaar hetzelfde examen gaven, dus dat was een goede manier om te spieken. Ik probeerde ook lessen te volgen met een partner, iemand die me kon helpen. Maar ik moest ook creatiever zijn… Ik heb zelfs een aantal keer ingebroken op school om het examen te stelen.”

Waarom hij niet gewoon om hulp vroeg? “Omdat ik niet geloofde dat er ook maar iemand was die me kon leren lezen. Dit was mijn geheim en ik bewaakte het goed. Mijn enige motivatie was dat stukje papier in handen krijgen: mijn diploma.”

Eerste job: leerkracht

En daar slaagde hij uiteindelijk ook in. Op het moment dat hij afstudeerde, was er een tekort aan leerkrachten. En hij kreeg die job aangeboden.

“Ik was net uit de leeuwenkooi geraakt en stapte er gewoon opnieuw in”, zegt John. “Waarom ik toch ‘ja’ heb gezegd? Van een leerkracht zou niemand verwachten dat hij niet kan lezen of schrijven. Ik heb veel verschillende dingen gedaan: sportleerkracht, leerkracht typen… Maar ik heb nooit een woord op het bord geschreven.”

Eindelijk leren lezen

Zijn vrouw Cathy was de eerste die ontdekte dat John niet kon lezen of schrijven. Dat was toen hij verhaaltjes ‘voorlas’ aan hun driejarige dochter.

“Ik was niet echt aan het lezen”, klinkt het. “Ik verzon verhaaltjes. En van de verhalen die ik nog kende van vroeger, maakte ik gewoon mijn eigen versie. Maar toen mijn dochter een nieuw boek kreeg, zei ze plots: “Jij leest het niet voor zoals mama.” En toen begreep mijn vrouw voor het eerst wat er aan de hand was.”

Maar er volgde geen confrontatie. Ze zei helemaal niks. Ze hielp hem gewoon verder en praatte er nooit over. Ook John zei niks. Hij zou uiteindelijk zeventien jaar les geven, van 1961 tot 1978.

Pas acht jaar later veranderde er echt iets. “Ik was 47 jaar en hoorde Barbara Bush op televisie praten over analfabetisme bij volwassenen”, zegt John. “Ik had er nog nooit iets over gehoord. Ik dacht dat ik de enige persoon ter wereld was met dat probleem.”

Op dat punt van zijn leven wilde hij er met iemand over praten, wilde hij eindelijk hulp krijgen. Dus stapte hij op een gegeven dag naar de bibliotheek en sprak hij iemand aan over zijn probleem. Daar kreeg hij een vrijwilliger aangewezen die hem zou leren lezen.

Zij motiveerde hem om erover te praten. Iets wat hij in eerste instantie niet durfde, maar toch deed. “Bij mij heeft het zeven jaar geduurd vooraleer ik helemaal goed kon lezen en schrijven. Maar ik wil dat mensen weten dat er hoop is, dat er een oplossing is. Wij zijn niet dom, wij kunnen leren lezen. Het is nooit te laat!”