National Geographic steekt hand in eigen boezem: “Onze verslaggeving was decennialang racistisch”

Print
National Geographic steekt hand in eigen boezem: “Onze verslaggeving was decennialang racistisch”

Foto: National Geographic

Het meest recente nummer van National Geographic staat volledig in het teken van ras. De organisatie heeft daarbij ook kritisch naar zichzelf gekeken en kwam tot een bijzondere conclusie: “Tientallen jaren was onze verslaggeving racistisch”, aldus de huidige hoofdredactrice Susan Goldberg. “We moeten dit erkennen om boven ons verleden uit te stijgen.”

Aangezien het aprilnummer van National Geographic draait om ras “besloten we onze eigen geschiedenis onder de loep te nemen voordat we naar anderen kijken”, schrijft Goldberg in het hoofdredactioneel commentaar. Ze vroeg daarop aan John Edwin Mason, professor in de Afrikaanse geschiedenis, om de archieven van het bijna 130 jaar oude blad in te duiken. Hij trof een jarenlange traditie van racisme aan, in de tekst, de onderwerpkeuze en de fotografie.

“Tot de jaren ‘70 besteedde National Geographic zo goed als geen aandacht aan gekleurde mensen in de Verenigde Staten”, aldus Goldberg. “Ondertussen stelden we oorspronkelijke bewoners in andere oorden als ‘exotisch’ voor, vaak gefotografeerd zonder kleren, als vrolijke jagers en nobele barbaren - elk type cliché.”

Laagste intelligentie

“Ik ben de tiende hoofdredacteur van National Geographic sinds het in 1888 werd opgericht”, schrijft ze nog. “Ik ben de eerste vrouw en de eerste Joodse die deze functie bekleed - twee groepen die hier ook ooit werden gediscrimineerd. Het doet pijn om de verschrikkelijke verhalen uit het verleden van het blad te delen.”

Zo werd er in 1916 een heel nummer gewijd aan Australië. De Aborigines, de oorspronkelijke bewoners van het continent, werden omschreven als “wilden” die “de laagste intelligentie van alle soorten mensen hebben”.

Inferieur

In tegenstelling tot bijvoorbeeld het tijdschrift Life deed National Geograpic amper iets om zijn lezers voorbij de stereotypes die volop aanwezig zijn in de blanke Amerikaanse cultuur, te laten kijken, concludeerde Mason nog. Een schuldbekentenis is dan ook meer dan op zijn plaats, aldus hoofdredactrice Goldberg. “Zoveel van de verschrikkelijke gebeurtenissen in de voorbije eeuwen kunnen worden herleid naar de overtuiging dat het ene ras inferieur is ten opzichte van een ander”, citeert ze een van haar schrijvers. “Maar het maken van onderscheid tussen rassen blijft onze politiek, buurten en ons zelfbeeld vormen.”