Dit artikel is exclusief voor jou als abonnee

Dit exclusieve artikel lezen? Doe het gratis >

ANALYSE. De hand van de trainer wordt steeds meer zichtbaar

ANALYSE. De hand van de trainer wordt steeds meer zichtbaar

Foto: JEFFREY GAENS

“Hij doet een Michelleke”, merkte iemand in de perszaal op. Hij was Philippe Clement, Michelleke verwees naar leermeester Preud’homme. Twee keer had de Genkse trainer een voorwaardelijke ‘of’ gezet op het wedstrijdblad, zo had Hein Vanhaezebrouck bijvoorbeeld moeten twijfelen tussen spits Vanzeir en defensieve middenvelder Dries Wouters. Het werd natuurlijk Vanzeir, ook al had Clement vrijdag laten doorschijnen dat die nog niet klaar was om te starten. Schijnbewegingen die weinig indruk maakten. Na welgeteld 46 seconden rolde paars-wit de thuisdefensie op, ex-Genkie Gerkens liet de open kans nog onbenut. Het was het eerste signaal dat Hein Vanhaezebrouck Anderlecht naar zijn hand aan het zetten is. Ook Racing had het moeilijk met zijn geijkte 3-4-2-1, met heel veel beweging rond de diepe spits. Nieuwkomer Seck kreeg zwemles, Hanni genoot zichtbaar van de zee aan ruimte. Het leverde Anderlecht meer dan 60% balbezit op én een doelpunt op slag van rust. Een voorsprong, die de bezoekers na rust verzuimden uit te bouwen. Zeker nadat het - net zoals vorig seizoen - een ongelijke strijd met tien tegen elf was geworden. Het bleef bij 0-1, de paars-witte vloek blijft de Luminus Arena in zijn greep houden.

Toch had Genk-Anderlecht ook anders kunnen aflopen. Als ref Lambrecht bijvoorbeeld even streng was geweest voor de elleboogstoot van Kums dan voor de (dubbele) fout van Malinovskyi. Of als Racing voor ...