Column 19/01/2018

Print
Sint-Truiden - Nieuwjaarsreceptie

De smaak van de nacht nog in de mond, de ogen nog op nachtvisie ben ik vanmorgen opgestaan na de zoveelste nieuwjaarsreceptie gisterenavond. De volledige maand januari mogen, kunnen en moeten er nieuwjaarswensen overgedragen worden aan alle bekenden en minder bekenden. Zelfs totaal onbekenden worden bekust en bewenst, we willen het allerbeste voor iedereen in het nieuwe jaar, toch? Dat dit telkens weer met een glas in de hand gebeurt, is natuurlijk mooi meegenomen. En filantropisch als we zijn, proberen we onze welgemeende wensen zoveel mogelijk te verspreiden onder de bevolking. Dan zijn de talrijke nieuwjaarsrecepties een perfect middel om ons doel te bereiken.
Moeilijk is het niet, elke vereniging, instantie, comité (buurt- en andere), politieke partij of onderneming heeft er wel eentje, zo’n receptie. De één al groter en chiquer dan de andere afhankelijk van de middelen waarover de inrichter beschikt. Veel van die samenkomsten halen zelfs de krant, foto’s van klinkende mensen met lachende gezichten weerspiegelen het fantastisch gevoel dat bij zo’n jaarwende hoort. Vooral de politieke recepties worden nauwlettend in het oog gehouden door de pers, immers de respectievelijke voorzitters geven er hun nieuwjaarsspeech. En met het politiek gekrakeel en Franckeniaanse oprispingen – ik had bijna gezegd van de laatste weken, maar beter zou zijn van de laatste jaren- heeft zo’n speech een veel ruimere betekenis en impact dan van pakweg mijn speech op het familiefeestje. Het is niet enkel de op de loer liggende griepepidemie die de koorts doet stijgen, ook de aankomende verkiezingen zijn verantwoordelijk voor heel wat koortsaanvallen.
In Sint-Truiden werd vorige week de traditionele nieuwjaarsborrel gehouden, een massa volk aanwezig, zo leek het toch, want de tentjes die uitgebaat werden door de horeca, bakkers- en beenhouwersgilde waren strategisch opgesteld zodanig dat de feestende inwoner verplicht werd om opeengepakt te staan in de beschikbare ruimte. Het had eigenlijk iets zielig, aanschuiven in de drukte voor een tasje soep of een halflauw spiesje. De Truienaar is natuurlijk heel vindingrijk als het op profiteren aankomt, de plastiek bakjes van de spiesjes waren precies groot genoeg om 5 borreltjes te vervoeren, dat scheelt natuurlijk in het aantal keren aanschuiven. Er waren de traditionele toespraken van burgemeester en schepenen, die glunderend en voldaan neerkeken op hun onderdanen. De aanwezige big band “ Sound of Music” bracht het beste van zichzelf ondanks de bittere kou. Wat mij een beetje stoort in dit muzikale omlijstingsverhaal is het feit dat de inrichters, in wezen het stedelijk feestcomité en het stadsbestuur, kiezen voor een muziekvereniging van ver buiten Sint-Truiden (Houthalen-Helchteren) terwijl er evenwaardige en zeer waarschijnlijk goedkopere alternatieven bestaan in eigen stad. Het spreekwoord “geen sant in eigen land” is spijtig genoeg ook hier van toepassing.
Beste lezers ik moet stilaan afsluiten want ik wordt verwacht….. op een nieuwjaarsreceptie.

Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio