Column 05/01/2018

Print
Column 05/01/2018

Foto: Francis Masure

Sint-Truiden - Pensioen.

Sint-Truiden, 1 januari 2018.
Beste lezer,
Met een glas champagne binnen handbereik en het Weense nieuwjaarsconcert op de achtergrond, schrijf ik deze column voor jullie. Ja er moet geklonken, gedronken en getoast worden op het nieuwe jaar. Dat moet, dat is traditie, dus bij deze wensen mijn echtgenote en ikzelf alle lezers van Het Belang van Limburg, en bij uitbreiding eigenlijk alle mensen van goede wil, een gelukkig en gezond 2018. Dat het een jaar mag zijn zonder al teveel miserie en met een aantal onvergetelijke momenten. Het lijkt wel mijn nieuwjaarsbrief van meer dan vijftig jaar geleden, zonder de dichtvorm weliswaar, dat laat ik graag aan Rudi Festraerts over.
Deze morgen opgestaan met een lichte kater, één van het goede soort, als gevolg van een avondje uit met vrienden. Lekker eten, wijntje erbij en dan de dansvloer op met een goede dj achter de draaitafel, alhoewel er van een draaitafel geen sprake meer is, een pc ter grote van een zakdoek en met de muis in de hand tovert de deejay de juiste stemming in de zaak met liedjes van Barry White tot de gebroeders Thivaios beter gekend als Dimitri Vegas en Like Mike.
Om 0u00 de obligate kussen, en er werd heel speciaal geklonken op de eerste dag van de rest van mijn leven. Ik hoor jullie al denken dat dit voor iedereen wel zo is, maar ik ben dus sinds vandaag op pensioen. Zo behoor ik vanaf nu tot het zilveren legioen van oudgedienden bij de Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen, kortweg de NMBS. Vroeger, in het begin van mijn carrière, werd er al eens gesproken van “den ijzeren weg”, maar tegenwoordig is deze uitdrukking een eerder rekbaar begrip geworden. Ik heb mijn job altijd graag gedaan, en alhoewel ik de reizigers, zelfs dikwijls luidop en misschien niet helemaal onterecht, hoorde denken dat de leiding van de NMBS in handen was van gepatenteerde prutsers, kan ik jullie verzekeren dat het gros van de spoorwegmannen en -vrouwen het echt goed voorhebben en hun job met hart en ziel uitoefenen.
Voor het eerst was ik eens vrij met de kerstdagen, de 37 vorige keren was dit niet dikwijls het geval daar er ook in deze “most wonderful time of the year” treinen moesten rijden. Deze keer dus volop genieten van de kerstsfeer. Van Studio Brussel uit was er de actie de warmste week, Sint-Truiden maakte er ineens een volledige maand van. De warmste maand met de warmste tafel, het warmste plein – waar nota bene de ijsschaatsbaan gelegen is- De vernieuwde kerstmarkt werd dan ook de warmste markt, en in Zoutleeuw was er de warmste fakkeltocht, een mooi initiatief van een (tot gisteren) collega. Men zou begot nog vergeten dat het putje winter is. Alhoewel de temperaturen ook niet echt meewerken om een wintergevoel te creëren, 15 graden op 31 december het komt niet elke dag voor, zelfs niet elk jaar.
Er was dan ook van alles te doen in het kader van music for life, de yogi for life deden het zelfs in de Sint-Maartenkerk. Voor de meer dan duizend goede doelen werd er bijna 11 miljoen euro verzameld. Oftewel 1 euro per inwoner van België, oftewel hetgeen Kevin De Bruyne verdiend in goed een half jaar. Na 7 succesvolle edities zou RSC Anderlecht kunnen gekocht worden, als er al iemand was die dat nog zou willen. Een tiende van wat Stayen gekost heeft, en de helft van wat Neven voor zijn ‘klein Stayen’ betaald heeft. Het is dus allemaal een beetje relatief.
Maar één ding heeft de actie van Music for life wel duidelijk gemaakt: dat er nog heel veel warme mensen zijn. Mijn wens voor 2018 is dan ook dat die knusse warmte mag blijven bestaan. En voor mezelf, als versbakken pensionada, wil ik graag nog lang kunnen genieten van mijn ’pension for life’
Beste wensen
Francis

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio