Bij premier Michel blijft het oorverdovend stil, waarmee opnieuw de indruk wordt gewekt wie het in dit land echt voor het zeggen heeft

Print
Bij premier Michel blijft het oorverdovend stil, waarmee opnieuw de indruk wordt gewekt wie het in dit land echt voor het zeggen heeft

Foto: LD

We zijn benieuwd wie zich vandaag weer geroepen voelt om staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA) richting uitgang van de regering Michel te begeleiden. “Met de affaire-Soedan bereiken we de limiet van wat aanvaardbaar is”, haalde MR-Europarlementslid Gérard Deprez gisteren uit. Vrijdag viel CD&V de “liegende” staatssecretaris al af, nadat gewezen minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht (Open Vld) in een column had geschreven dat Francken moet opstappen omdat hij daar “politiek, ideologisch en menselijk” ongeschikt voor is.

Rechtstreekse aanleiding van die uithalen is het dossier over de gedwongen uitwijzingen van Soedanezen zonder verblijfsrecht. Nadat Francken de premier eerst openlijk schoffeerde en zich hiervoor excuseerde, kwam aan het licht dat hij cruciale informatie over die repatriëringen had achtergehouden. Met het onderzoek naar de geloofwaardigheid van de getuigenissen over foltering in Soedan heeft de premier wel tijd gekocht, maar niet de druk van de ketel gehaald.

Wie denkt dat Theo Francken thuis in zak en as bij de kerstboom zit weg te kwijnen, dwaalt. De Lubbekenaar is ook al wat gewoon. Amper drie dagen was hij staatssecretaris of de oppositie eiste zijn ontslag, omwille van gelekte oude mails die als homofoob werden geïnterpreteerd en zijn aanwezigheid op de ceremonie ter gelegenheid van de 90ste verjaardag van VMO-oprichter Bob Maes. Recenter kwam hij in het oog van de storm toen hij het woord “opkuisen” gebruikte bij de arrestatie van illegalen in het Brusselse Maximiliaanpark. Voorts noemde hij de Genkse schrijfster Aya Sabi een “zielig figuur en Artsen zonder Grenzen “mensensmokkelaars”. Elke keer kwam Twitterende Theo ermee weg. Dat is nu (voorlopig) ook zo, al zit hij dieper dan ooit in de gevarenzone. Provocerend twitteren is nu eenmaal van een andere orde dan informatie achterhouden voor de premier.

Terwijl coalitiepartners CD&V, Open Vld en MR ook nu weer luid blaffend het gezichtsverlies proberen te beperken, blijft meesterstrateeg Bart De Wever onverstoorbaar de politieke agenda bepalen. Hij houdt de premier in een wurggreep, of het nu gaat over de kernuitstap, de verlaging van de vennootschapsbelasting, de omgang met projectontwikkelaars of de positie van zijn goudhaantje Theo Francken. Zijn eigen partijlijn won telkens opnieuw het pleit van gemaakte afspraken, een cola zero in ’t Fornuis en een halve waarheid. Ondertussen blijft het bij premier Michel oorverdovend stil. Waarmee opnieuw de indruk wordt gewekt wie het in dit land echt voor het zeggen heeft.