slangen op maandag

”Onze samenleving lijkt het signaal te geven dat alleenstaand zijn een afwijking is”

Print
”Onze samenleving lijkt het signaal te geven dat alleenstaand zijn een afwijking is”

Foto: Jimmy Kets

Neen, de burgemeesters zijn niet enthousiast. Matexi, een van de grootste woningbouwers van ons land, wil in Henegouwen één-persoons-appartementjes bouwen van slechts 40 vierkante meter. Dat is niet erg groot, maar zo’n appartement zou je wel al kunnen kopen vanaf 100.000 euro. Een studio of een klein appartement huren, kost al snel 600 euro huur. Kopen aan die prijs is dus aantrekkelijk. Maar ook voor wie zijn spaargeld in vastgoed wil beleggen, is dit interessant, want er is ontzettend veel vraag naar studio’s en kleine appartementen. Daar zou een stadsbestuur toch de rode loper voor uitrollen? Niets is minder waar: de betrokken burgemeesters doen er alles aan om dit soort projecten tegen te houden. Die zouden namelijk een weinig kapitaalkrachtig publiek aantrekken. En dat is een slechte zaak voor de stadsinkomsten. Het enige wat nog ontbreekt is een verkeersbord: ‘Verboden voor alleenstaanden’.

Er zijn steeds meer alleenstaanden. Maar onze samenleving lijkt het signaal te geven dat alleenstaand zijn een afwijking is. Het tweeverdienerskoppel is de norm. Alles lijkt op hen afgestemd: verpakkingen van voedsel zijn groot, alleenstaanden worden fiscaal benadeeld tegenover koppels, vaste kosten zijn net zo zwaar bij laag energieverbruik dan hoog, en het woningaanbod is afgestemd op meerdere gezinsleden. Ik heb eens gekeken op een populaire immo-site naar het Limburgse aanbod van studio’s en appartementen voor alleenstaanden. Het waren er op die site bijzonder weinig: 8 in Hasselt, 2 in Genk, 2 in Beringen, 3 in Lommel, 7 in Tongeren en 0 in Maasmechelen. Appartementen met meerdere slaapkamers zijn er daarentegen, naargelang de stad, twee tot vier keer zoveel. Weinig aanbod dus voor alleenstaanden. Maar ook bij het koop-aanbod, dat vele malen groter is dan wat te huur aangeboden wordt, meet het gemiddelde appartement al snel 70 tot 90 vierkante meter. Voor de meeste alleenstaanden zijn die onbetaalbaar.

De stadsvlucht is gekeerd, want alsmaar meer mensen willen in de stad wonen. Maar wat we zien, is vooral een toename van oudere, welgestelde koppels die dure, goed van terrassen voorziene appartementen kopen. Ze zijn welkom, maar blijkbaar beseffen gemeenten niet dat welgestelde gepensioneerden ook niet meer zoveel bijdragen aan de stadskas. Waarom is er dan geen plaats voor alleenstaanden? Als steden niets doen om betaalbare ruimte voor alleenstaanden te creëren, moet iemand misschien het initiatief nemen om het hen op te leggen? Er zijn al voor onzinniger dingen wetten en regels gemaakt.