DE KERN

“De vraagtekens over hoe de PVDA die mooie, sociaal rechtvaardige welvaartsstaat wil bekostigen, blijven groot”

Print
“De vraagtekens over hoe de PVDA die mooie, sociaal rechtvaardige welvaartsstaat wil bekostigen, blijven groot”

Foto: HBvL

Het restafval van de 20ste eeuw. Zo omschreef N-VA-voorzitter Bart De Wever eind 2016 de Partij van de Arbeid (PVDA). Open Vld-voorzitter Gwendolyn Rutten meent dan weer dat de extreemlinkse partij haar voorstellen baseert op het herstel van een ideologie die in het verleden miljoenen slachtoffers heeft gemaakt. Om nog maar te zwijgen over het zuiden van het land, waar de aversie van de traditionele partijen voor het Franstalige broertje Parti du Travail de Belgique (PTB) zeer uitgesproken is.

Het is onmiskenbaar dat de PVDA-PTB, net als andere donkerrode partijen in Europa, de wind in de zeilen heeft. Daar zijn enkele redenen voor. Vooreerst hebben het neoliberale beleid en de grote economische crisis die in 2008 wereldwijd toesloeg, slachtoffers gemaakt, bij de zwaksten in de samenleving maar ook bij de werkende middenklasse. Wie zijn geloof in het politieke establishment verliest, zoekt elders zijn heil. Het is nooit anders geweest. Ook de ontgoocheling in de regering-Michel en de graaischandalen drijven kiezers in de armen van de PVDA-PTB, zeker omdat die partij zich zeer dicht bij de burger nestelt, ver weg van de “Twitterbubbel” en de “10.000 euro-bubbel” waarnaar Peter Mertens & co hun politieke concurrenten maar al te graag verbannen. Tenslotte heeft de partij enkele thema’s weten te claimen (graaicultuur, miljonairstaks, Turteltaks, pensioenen…) die ze op een magistrale wijze op het grote publiek loslaat: via de boeken van Peter Mertens (steevast in de top 10 van non-fictie), via de tussenkomsten van Raoul Hedebouw in de Kamer en in tv-programma’s (vaak sympathiek, soms hard en populistisch, maar altijd authentiek), of via de snedige analyses van specialisten Kim De Witte (pensioenen) en Tom De Meester (energie).

Hoe snoeihard (en vaak juist) PVDA-PTB de problemen in onze samenleving analyseert en benoemt, de vraagtekens over hoe ze die mooie, sociaal rechtvaardige welvaartsstaat wil bekostigen, blijven groot. Niet het partijprogramma - dat is volgens politicoloog Carl Devos echt wel verbreed en allerminst radicaal of revolutionair - is het probleem, wel de oplossingen die de partij voorstelt. Die hebben nog te vaak iets weg van de aderlatingen waarmee men in de middeleeuwen mensen wilde genezen. Alsof je met een miljonairstaks of het afschaffen van de notionele intrest dit land omtovert tot een paradijs? Alsof je de gepensioneerden hier een beter leven geeft als je de rijken viseert? Wantoestanden aanklagen en luidkeels roepen om van alles af te schaffen is makkelijk als je geen bestuursverantwoordelijkheid draagt. De vraag is of de kiezer echt van plan is om in 2019 de sleutels van België, en zeker van Wallonië, mee in handen te geven van de PVDA-PTB?