Ilse pipeleers

“Voor het leven van je dromen moet je knokken”

Print

Ilse Pipeleers (42) uit Diepenbeek hield voor ons een wekelijks dagboek bij over haar leven na borstkanker. Dit is haar laatste column.

Afgelopen week was het eindelijk zover: de laatste operatie. Er was blijkbaar nog heel wat werk aan de winkel om twee mooie symmetrische borsten te creëren. En mooi zijn ze! Of ik tevreden ben? Enorm. Of ik het allemaal opnieuw zou laten doen? Heel zeker. In de afgelopen twee jaar hebben we grenzen opgezocht, verlegd én overschreden. Wanneer je voor een uitdaging staat, heb je maar twee keuzes: of je gaat ervoor of je geeft je gewonnen. Kanker laten winnen, was geen optie. Toch niet zonder te vechten.

“Voor het leven van je dromen moet je knokken”
“Voor het leven van je dromen moet je knokken”
“Voor het leven van je dromen moet je knokken”
“Voor het leven van je dromen moet je knokken”

Achteraf bekeken, is de strijd groter geweest dan we zelf ooit hadden kunnen inschatten. Voor het leven van je dromen moet je knokken.

De diagnose borstkanker viel een maand voor we onze zaak openden. Aan onze foodcorner hadden we toen al twee jaar vol enthousiasme gesloopt en verbouwd. De opening werd met een maand uitgesteld. De deuren bleven meermaals dicht door kankerbehandelingen, maar we zijn koppig blijven doorgaan.

We spartelden door een chemokuur, de amputatie van mijn rechterborst, dertig bestralingen en begin dit jaar de reconstructie van beide borsten. De zwaarste ingreep met achteraf nog enkele complicaties omdat ik te snel en te hard in het werk was gevlogen.

Het was toen al duidelijk dat één operatie onvoldoende was om de confronterende ravage aan mijn boezem te herstellen. Vorige week gebeurde de finishing touch. De plaatsing van definitieve protheses, nog wat correcties aan beide borsten en de tepelreconstructie. Ik was de tweede en tevens laatste patiënt van de dag, waardoor de dokter alle tijd kon nemen voor een mooi resultaat.

Natuurlijk ziet mijn lichaam er niet meer uit zoals twee jaar geleden. De ravage die een kankerbehandeling aanricht is niet te onderschatten. Mijn hele systeem werd aangevallen. Tijdens de behandeling kwam alles stap voor stap op me af. Nu ik er klaar mee ben, kan het niet snel genoeg gaan. En toch moet ik weer wachten, om het herstel zijn tijd te gunnen. Het zit niet in mijn felle karakter maar een mens leert uit ervaringen. Ik schenk mijn lichaam dus een jaar de tijd om weer in shape te geraken. Tegen volgende zomer ben ik bikiniproof.

En zo zijn we dus beland aan het laatste hoofdstuk, en mijn laatste column. Een vreemd gevoel. De reacties van mijn lezers ga ik missen. Maar jullie horen ongetwijfeld nog van mij. Een boek, een lezing… ideeën zitten in mijn hoofd. Ik heb het gevoel dat ik hier nog lang niet klaar mee ben.

En voor jullie: “Voor elk probleem is er een oplossing. Voor het leven van je dromen moet je knokken.”

“Voor het leven van je dromen moet je knokken”